REGIE:
Michael Winterbottom

*********

*********

*********

UK / 2004 / 60 min.
*********

Verdeler:
Paradiso Filmed Entertainment

't konden er ook 8 geweest zijn

Wat je er achteraf ook mag van vinden, je zult toch wel even de tijd nodig hebben om te moeten bekomen. Regisseur Michael Winterbottom, van vele markten thuis met o.a. een familiedrama rond een kapperssalon, een muzikale biopic van Manchester, een vluchteling on the road movie, een oorlogsfilm en een science-fiction flick op zijn conto, had zich het voornemen genomen een ernstige expliciete seksfilm te draaien zoals bijvoorbeeld ook een Stanley Kubrick deed met zijn Eyes Wide Shut. Echter, waar de veelbesproken orgiescène bij Kubrick deel uit maakte van een geheel en eigenlijk niet meer was dan een onderdeel, zijn hier de toch wel zeer realistisch in beeld gezette vrijpartijen de kapstok van de film, naast een lijntje snuiven en naar rockconcerten gaan (vandaar 9 songs, het konden er ook 8 geweest zijn volgens mijn kijkersbuur). Winterbottom heeft dus zijn eigen seks, drugs en rock'n roll film gemaakt waarvan de kijker echter enkel de niets tot de verbeelding overlatende seks zal onthouden.

Normaal komt nu de alinea waar je als recensent jezelf en de lezers de moeite getroost het verhaal uit de omwikkelde doeken te doen. Winterbottom bespaart u echter dat. Het is gewoon de weergave van een gewezen love story van een jong koppel in Londen met Matt die de Amerikaanse Lisa, 'eenentwintig, mooi, egoïstisch, zorgeloos en gek', leerde kennen. Punt. Voor een uitgewerkte achtergrond van deze twee personages - de enige trouwens in deze film - moet je op je honger blijven zitten. Het enige wat ze lijken te doen is de pannen van hun smalle appartementsdak vrijen afgewisseld met stoned worden en een rockconcert van bijvoorbeeld The Dandy Warhols, The Von Bondies, Black Rebel Motorcycle Club of Franz Ferdinand bijwonen. Nu, als trouwe Studio Brussel luisteraar kon ik die muzikale intermezzo's wel smaken (echter, meer dan de zingende groep met handcamera's - om de aandacht van het publiek te vermijden - in beeld brengen, wordt er niet gedaan) maar je kan dit meer, beter en uitgebreider terugvinden op DVD of door naar een concert te gaan. Waarschijnlijk zullen die liedjes wel moeten bijdragen tot het opbouwen van het verhaal, het probleem is dat dat juist afwezig is zodanig dat ze overkomen als een tussenspel tussen de liefdesbedrijven. De love story tussen Matt en Lisa wordt immers enkel op seksuele wijze voorgesteld.

Dus als je eens een vrijpartijtje wil zien, zul je hier niet op je honger moeten blijven zitten. Het gaat van gewone neukstandjes over tot orale seks, elkaar masturberen met de voeten tot wat meer pikante, gewaagde met blinddoeken gekenmerkte standjes. Sommigen zullen hier pornografie in zien, want de vele erotische scènes worden veelal in niets verhullende close-up genomen (bij de fellatie zie je dus effectief het mannelijke lid verdwijnen in de vrouwelijke mond en ook andere penetratie- en ejaculatiescènes worden onverbloemd getoond), anderen zullen hier een grensaftastend, misschien provocerend liefdesverhaal in zien en zich de vraag stellen wat er mis is met liefde aan te tonen met seks. Dat is ook wat Winterbottom zelf zegt: "The only films that really show sex are porn, that's just a comment on film, isn't it? People assume it's porn if it's got sex in it. But why should sex only be shown in a pornographic context? We're certainly hoping for a certificate. The censors' argument is that it is pornography if it has no characters or story. Our film has both."

Wat het ook moge zijn of wat hij moge bedoeld hebben, één ding kunnen we met grote zekerheid zeggen: het is grafisch. Dat dit binnen het slaapkamergebeuren plaats vindt tussen koppels is de normaalste zaak van het hormonenleven maar of je het als reguliere filmganger op pellicule wil zien? Je zou kunnen zeggen, daar is de afdeling porno voor en ja het is grafisch maar nee het voelt niet hard of fake aan. Het schippert er ergens tussenin. Je merkt, een mening over deze film hebben, is moeilijk, ook al omdat dit een film noemen overdreven is. Het is gewoon een aaneenschakeling van expliciete seksscènes en rocksongs.

Akkoord, van intense, zelfs geloofwaardige vertolkingen van de twee actoren in het vrijspel kun je spreken, het is haast alsof de camera's gewoon af staan en dat er een dol kalververliefd koppel zijn hormonen en lusten botviert, je vraagt je toch af hoe de makers (een crew van vier personen) hen overtuigd hebben om dit te doen. De rekrutering gebeurde via krantenadvertenties, één vrouw reageerde: Margot Stilley. Zij mocht meteen de rol van Lisa opnemen. Dat zij ervoor of erna nooit in een film speelde of zal spelen (alhoewel zij naturel en zelfs talent heeft), zij zich met andere woorden volledig van de filmwereld afsluit zoals het weigeren van interviews te geven, daar kunnen (ethische) vragen bij gesteld worden. De keuze van Kieran O'Brien is iets meer voor de hand liggend omdat hij al en nog gaat samenwerken met de regisseur.

Winterbottom, misschien op 41-jarige leeftijd al sukkelend met een vroege midlifecrisis, had het doel voor ogen een seksfilm te draaien - "With 9 Songs I want to provoke people, I want to say, "Why? What's wrong with showing sex?" - hij is in dat opzet geslaagd. Enkel is hij er een scenario vergeten rond te bouwen. De film heeft geen uitgangspunt of doelstelling, weet niet naar waar het naartoe moet zodanig dat, haast onmogelijk of ongelooflijk dit te moeten zeggen, de seks een synoniem wordt voor verveling. Aan de andere kant voel je wel aan dat hij gelooft in dit project en dat er ook kijkers zullen zijn die geloven in dit werk, en dat bent u misschien wel. Het maakt helemaal geen pervert van u, u zal gewoon de film anders interpreteren. Bekijk hem en vel dus zelf een oordeel.

Bruno Pletinck