REGIE:
Oxide Pang

*********

*********

Verdeler:
TBC

Ping Pong Pang

Hong Kong heeft zijn Pang-brothers weer op filmpad gestuurd. Sinds The Eye een wereldwijd succes kende, zijn Oxide en Danny Pang hot stuff geworden waarbij reikhalzend wordt uitgekeken naar hun nieuwe projecten. Danny heeft nog het eerder zwakke Leave Me Alone gemaakt, Oxide bracht The Tesseract die eveneens niet echt kon rekenen op goeie kritiek. Nu bundelen ze hun krachten opnieuw samen met Oxide in de regisseursstoel en Danny op de bankzetel voor Ab-Normal Beauty, een film over een extreme obsessie die uitmondt in snuffy things.

De film kan opgedeeld worden in twee grote hoofdstukken. Men begint eigenlijk met een verhaal om te eindigen met een ander zodat je eigenlijk van twee films in één kunt spreken. Het eerste gedeelte handelt over de ontwikkeling van een extreme obsessie. We worden geïntroduceerd aan Jiney, een wat somber ingestelde kunststudente die in haar vrije tijd gepassioneerd is in fotografie en, alhoewel gelauwerd door collega-studenten en leraars, rusteloos op zoek gaat naar de ultieme foto maar hierbij uitgekijkt raakt op de bomen, gebouwen en andere bewegingsloze zaken. Op een dag is ze getuige van een dodelijk verkeersongeval wat op het eerste gezicht een schok met zich meebrengt. Maar na een kleine pauze raakt ze plots gefascineerd door het levensloze lichaam van de verongelukte vrouw en neemt ze er een foto van. Het betekent haast een openbaring voor haar. Een nieuwe wereld gaat open waar ze in de eerste plaats foto's neemt van dode mensen of dieren, daarna van doodgaande mensen en dieren (met zelfs gevoelens van seksuele opwinding) tot ze zelf moordgedachten krijgt om foto's te creëren die zullen zijn zoals ze zelf wilt. Gelukkig is er nog haar lesbische vriendin Jas die het tij kan doen keren. Jiney beseft dat er psychologisch iets niet in orde is en gooit zelf het emotionele roer de goede richting uit.

Maar dan komt het tweede evenwel kortere gedeelte van de film. Haar sterke interesse in het morbide heeft de belangstelling opgewekt bij een geheimzinnige stalker die de obsessie bij Jiney wil doen heropflakkeren en het tot extreme hoogtes wil brengen. In een eerste stage krijgt ze foto's toegestuurd van geslagen en door andere zaken toegetakelde vrouwen, in een tweede stage wordt dit een video van het door de vrouw meegemaakte proces. Welkom in de wereld van de snuff movies zeg maar. De derde en ook nog vierde stage bekijkt u zelf maar.

Het eerste gedeelte van de film brengt Oxide Pang traag voortkabbelend. Het is wat je zou kunnen noemen een diepteonderzoek van het steeds toenemende vreemde gedrag van Jiney af en toe eens afgewisseld met - wat een deel van het antwoord zou kunnen zijn - flashbacks naar een verwaarloosde opvoeding door haar moeder. Alhoewel de aanpak inderdaad langzaam is, en misschien voor sommigen zelfs iets te traag met een kans dat ze zullen afhaken, is de indringende karakterstudie van Pang (relatie van Jiney tot zichzelf, tot anderen, tot de wereld, de escalatie van haar extreme gevoelens, haar emotionele vertwijfeling en pijn) de moeite om te volgen. Wanneer Jiney opnieuw 'normaal' blijkt te zijn, schakelt Pang de versnellingspook wat dieper in en switcht hij over naar het thema van de snuff movies en plaatst het in een horrorkader. De sfeer wordt grimmiger en akeliger, gratuite video's duiken op, er gebeuren moorden. Tijd om te ademen is er haast niet maar … de ontgoochelende climax - de zoektocht naar de stalker-killer - verbrodt wel een grote brok omdat de ontlading en (letterlijk) ontmaskering te goedkoop is. Iets wat Pang blijkbaar zelf beseft aangezien hij er nog eens een overbodige flashback tegen aansmijt. Spijtig, want hij had zijn film intelligent opgebouwd en plaatste een krachtige twist in verhaal, aanpak (verrassende stijl met gebruik van neontoetsen) en genre.

De acteurs zijn jong van leeftijd, iets wat niet echt storend is aangezien dit hoogstwaarschijnlijk ook de doelgroep is. De zusjes Race en Rosanne Wong brengen het er als lesbische filmvriendinnen in hun debuutjaar niet slecht van af en weten de zintuigen te prikkelen. Bijrollen zijn er voor Anson Leung als aanbidder van Jiney en Michelle Mee als moeder van Jiney. Algemeen bekeken niet echt hoogstaande acteerprestaties maar het talent in Pang zorgt er via zijn visuele flair en wisselende atmosfeer voor dat het geen struikelblok wordt. Deel ik u ook nog mede dat de soundtrack met drums, popdeuntjes en experimentele pianomuziek van een begenadigd niveau is.

The Eye zal als beter bestemd worden, waarschijnlijk of misschien hopelijk brengen de Pang Brothers nog topwerken maar Ab-Normal Beauty is gezien hun eerdere zwakkere individuele filmstadiums alvast een stap in die goede richting. Hopelijk voorzien ze voor hun volgende project een betere climax en dan zal hun naam weer wereldwijd klinken. Maar nu mag dat al gebeuren op BIFFF.

Bruno Pletinck