*********

*********

Verdeler video / DVD:
De Filmfreak

Toen de Spaanse regisseur Alejandro Amenabar in 1996 debuteerde met de horrorthriller "Tesis" was hij al voorbestemd een grote meneer te worden. Amper een jaar later draaft hij aan met "Abre Los Ojos", een experimentele softromantische thriller. "Abre Los Ojos" is zeker geen slechte film geworden, maar is ook geen meesterwerk. Het is een interessant, intrigerend werkstuk, dat zowel hoogtes als laagtes bevat. In 2001 zou Amenabar zijn talent alleen maar bevestigen met het zinderende "The Others", waar hij teruggrijpt naar zijn blijkbaar erg geliefde horrorgenre. In datzelfde jaar zag hij ook deze "Abre Los Ojos" geremaked in de vorm van "Vanilla Sky" met als hoofdacteur Tom Cruise, die dan weer instond voor de productie van zijn "The Others". Deze kring is een mengelmoes met Amenabar als ster, die met "Abre Los Ojos" toch maar mooi origineel was.

"Nee, ik geloof dat ik ga slapen", dixit hoofdpersonage Cesar (Eduardo Noriega) vlak voor hij een cruciale, pijnlijke beslissing in zijn leven maakt. Jawel, hij stapt in de auto van zijn fuckmate Nuria (Najwa Nimri). Samen gaan ze een verschillend lot tegemoet. Zij sterft, hij leeft, weliswaar verminkt, voort. Cesar is een soort aimabele kerel, die toch de belangrijkste factoren van een jongemans leven bezit. Hij is knap, charmant, zwemt in het geld en kan elke vrouw krijgen die hij maar wenst. Op zijn verjaardagsfeestje draaft zijn beste vriend Pelayo (Fele Martinez) aan met zijn date, de bloedmooie actrice Sofia (Penelope Cruz). Nog maar net hete nachten met Nuria achter de rug, voelt Cesar zich aangetrokken tot deze vamp. Hij trekt met haar naar haar woning en wil haar doodgraag beter leren kennen. Dan gebeurt echter de ramp in zijn voorlopig smetteloze, gelukkige leventje, hij aanvaardt het aanbod mee te rijden met zijn vorige liefje Nuria. Onder invloed van een hoop partypillen rijdt ze haar auto te pletter tegen een cementen muur. Cesar komt als enige van de twee levend uit de crash, maar zijn leven gaat er helemaal anders uitzien. Hij is verminkt, maar wil met zijn fortuinen dure operaties ondergaan om zo terug zijn pêchehuidje terug te krijgen. Wanneer de dokters door een medische doorbraak Cesars gezicht weer back to normal kunnen brengen, wil hij Sofia terug. Maar toch is nog niet alles zoals het voorheen was. Wat hangt er toch rond die mysterieuze Sofia? En waarom verandert haar verschijning steeds in deze van de overleden Nuria? Waarom aanziet de politie hem als een moordenaar? Vanuit een cel in een psychiatrische instelling, onder toezicht van zielenknijper Antonio (Chete Lera), krijgen we stelselmatig de waarheid te weten achter het bewogen leven van Cesar.

In "Abre Los Ojos" kiest Amenabar voor een mysterieuze, sfeervolle maar erg langzame regie, badend in de donkere, maar prachtige fotografie van Hans Burman, bekend van "Nightmare City". Het scenario is eveneens naar de hand van de regisseur, in samenwerking met vriend/collega Mateo Gil, die ook mede instond voor "Tesis". "Abre Los Ojos" is helemaal geen opgewekte film en dat merk je duidelijk aan het scenario. Alleen al de openingsscène, waar hoofdpersonage Cesar in zijn kevertje door de lege straten tuft, zorgt voor voldoende verwarring en mysterie. Tot net na de crash, herbergt de film vooral een romantische sfeer. Het lijkt wel of de prent zich vooral focust op de liefdesperikelen van flierefluiter Cesar (en in mindere mate rond zijn vriend Pelayo). Het is dan ook vooral het eerste deel dat we net iets minder vonden, doch ze ondersteund worden door speelse dialogen en sterke prestaties. Gaandeweg wordt de film alsmaar meer fascinerend. De typische thrillereffecten komen naar boven en de prent wordt spannender. Als kijker begin je mee te leven met de lotgevallen van het hoofdpersonage. In hoeverre is alles waarheid? Waar houdt het allemaal op? Het zijn vragen waar de kijker stuk voor stuk mee te kampen zal krijgen. Pas helemaal op het einde krijgen we alle antwoorden (mocht je ze gaandeweg niet zelf ingevuld gekregen hebben) netjes op een rijtje. De film kan beroep doen op een geweldige apotheose. Het is ook vooral de gezapige verbetering van de film naar het einde toe, dat dit portret naar een misschien hoger schavotje op de filmladder kan hijsen. Niettemin houdt de regisseur graag het midden tussen romantiek, drama en thriller. Misschien kunnen we daar ook nog lichtjes sciencefiction bijschrijven.

De acteerprestaties in deze "Abre Los Ojos" zijn van een goed niveau. Bijna vaste Amenabar-hoofdrolspeler Eduardo Noriega is een prima verwend nest en weet vaak de show te stelen. Wat dan weer niet gezegd kan worden van de nogal oppervlakkige Penelope Cruz. Jammer genoeg beperkt haar prestatie zich hier tot een beetje aantrekkelijk wezen en het hoofdpersonage ophitsen. Haar prestatie (maar ook karakter) had iets beter uitgewerkt kunnen worden. Fele Martinez is daarentegen weer een prima Pelayo, terwijl ook Najwa Nimri, die later nog in bekende werken als "Before Night Falls" en "Lucia Y El Sexo" zou optreden, zich opmerkelijk van haar taak kwijt. Maar misschien moet de meeste eer toch uitgaan naar de prestatie van Chete Lera als de psychiater. In de remake stootten we echter op eveneens vermakelijke prestaties van onder andere Tom Cruise, Kurt Russell en een terugkerende Penelope Cruz. Toch is deze "Abre Los Ojos" net iets meer aandacht waard dan "Vanilla Sky". Het verhaal is in de remake haast letterlijk overgenomen en Crowe opteerde blijkbaar voor shot-per-shot-remake, Amenabar is origineel. Hoezeer de prent ook op z'n origineel trekt, de originele krijgt in dergelijk geval voorrang. Daarom kunnen we deze "Abre Los Ojos" best aanraden als film. Het is geen parel, maar het is best een boeiende rolprent, die in zijn tweede deel echter veel beter is dan in het eerste stuk. Niettemin in zijn globaliteit een geslaagde film en een mooie opvolger van "Tesis"!