REGIE:
Mark Moody

*********

*********

Verdeler:
TBC

Omgedraaid is beter

Brad Jenkins is een veertigjarige homoseksuele onderwijzer die veel dingen in zijn leven beu is: geen vaste partner hebben, verkeerd begrepen worden door iedereen hoofdzakelijk door zijn ouders die nog steeds hopen op een schoondochter, dat zijn knapste leerlingen achter hem aanhollen louter voor goede punten. En dan komt er ook nog bij dat Brad mooie dagdromen heeft over al deze dingen. Op zijn verjaardag geven zijn ouders traditioneel het feestje dat steeds uitmondt in klinkende ruzie over de misverstanden die al zoveel jaar de negatieve verhouding domineren tussen Brad en zijn ouders. Hij hoopt wat troost te vinden bij zijn zus. Samen bladeren ze in een oud fotoboek over hun schooljaren toen ze nog jong waren en vertellen aan elkaar hun geheime liefdes waar ze nooit hebben op durven ingaan. Maar ook dit gesprek eindigt op ruzie. Brad is het kotsbeu en drinkt zich een flink stuk boven zijn theewater, totaal gefrustreerd omdat hij zichzelf niet normaal vindt. Hij stapt in zijn auto en de rest laat zich raden: hij botst tegen een boom maar kan zich uit de auto slepen. Totaal versuft wankelt hij richting huiswaarts en valt in slaap

De volgende morgen is een morgen als geen ander. Brad is plotseling terug twintig jaar! Hoe kan dat nu? Hij bevindt zich terug in zijn ouderlijk huis waar zijn moeder onder aan de trap roept dat hij naar school moet. Totaal verbaasd slentert hij naar beneden en dan is het hek helemaal van de dam. Zijn moeder woont samen met een vrouw en zijn vader woont aan de overkant met een man. Dat is blijkbaar plotseling allemaal normaal. Op school is het ook van dat! Alle jongens zijn samen met een vriendje en alle meisjes hebben een vriendin! Wat een paradijs is dit om in te wonen. Hier droomt Brad al jaren van. Ronald Davis, de kerel op wie hij vroeger stiekem een oogje op had, blijkt dan ook verliefd te zijn op hem. Dit leven kan niet meer stuk uiteraard. Hoe de mensheid zich voortplant is ook makkelijk te verklaren: een soort van kunstmatig bevruchtingsmechanisme waarmee beide partners akkoord zijn is slim uitgedokterd

Een Amerikaanse school zonder sport is ondenkbaar natuurlijk. En na zo'n potje zweten moet er natuurlijk gedoucht worden. Maar hoe los je dat op als alle geslachten bij elkaar staan en van het een gemakkelijk het ander zou komen? Gewoon: maak een stortbad voor twee personen en zet een jongen met een meisje samen en er kan niks fout lopen. Dat dacht je maar! Als Brad op zekere ogenblik bij een knap ding onder de douche staat kan hij er zijn ogen niet afhouden. Oh nee, dat kan toch niet: hij is hetero in een gaywereld! En het ergste is dat hetero zijn in deze maatschappij totaal onaanvaardbaar is. Daar begint zijn leventje van miserie opnieuw. Zijn leven wordt weer een harde strijd.

Er zijn zo van die films die enkel gemaakt worden voor de gezelligheid. Achteraf blijkt dat de medewerkers zich kostelijk hebben geamuseerd. Er wordt dan ook geen rekening gehouden met de acteerprestaties (alle acteurs en actrices moeten maar één ding doen en dat is mooi zijn), over de dialogen is niet nagedacht, het artistieke blijft totaal achterwege en je ziet de plot al van ver aankomen. Deze Almost Normal kan best geklasseerd worden onder deze noemer maar toch straalt deze film een zekere charme uit louter al door het originele uitgangspunt en de humor die hieruit voortvloeit. Regisseur en scenarioschrijver van dienst is Mark Moody die hier zijn debuutfilm aflevert. Omringt door evenveel nieuwkomers heeft hij een komedie gemaakt die wel door iedereen zal gesmaakt worden. Met knipoogjes naar Back To The Future en Michael J. Fox is dit een leuke filmervaring met op het einde een moraalles die in elke coming-out-gayfilm te vinden is. Toch één leuke oneliner onthouden: om als normaal beschouwt te worden, moet je een beetje anders zijn. Hoe kan het ook anders?

Patrick Van Laer