*********

*********

Sprookjes bestaan niet, zullen veel mensen ongetwijfeld willen beamen. Wanneer menig filmliefhebber echter deze "Le Fabuleux Destin D'Amélie Poulain" zal bekijken, dienen ze hun mening grondig te herzien. Deze Franse film is immers een warme, charmante romantische komedie, die al zijn uiteenlopende genres op aangename, verrassend originele manier weet te benaderen. De brave ondertoon lonkt naar zware naïviteit, maar o zo sfeervol gemaakt.

Maak kennis met Amélie Poulain (Audrey Tautou), een jong, onschuldig meisje, bulkend van kinderlijke naïviteit. Op haar nog prille leeftijd is ze tevens op zoek naar een ware liefde in haar leven. Haar jeugd is echter niet zo vlekkeloos verlopen als die van andere kinderen. Ze leed aan een ongewone harttoestand, waardoor ze niet naar school ging, maar thuis privé-les kreeg. Haar moeder (Lorella Cravotta) stierf toen Amélie acht was, met haar vader (Rufus) heeft ze steeds een verminderd contact gekend. Niettemin is ze opgegroeid tot een frisse verschijning. Ze werkt als serveerster in een café, alwaar ze met veel verschillende mensen in contact komt. Wanneer ze op de televisie de dood van prinses Diana verneemt, wil ze haar levensstijl nog meer veranderen. Ze is vastberaden om meer geluk te brengen in de levens van de dierbare mensen rondom haar, maar ook de voor haar minder bekende personen. Wanneer ze in haar appartement een klein doosje vindt met daarin enkele persoonlijke spulletjes, wil ze die graag terug aan de oorspronkelijke eigenaar terugschenken. Ze spoort hem op en laat hem 'per toeval' op het doosje stuiten. De man is gelukkig, ook Amélie is blij. Ze voelt meer en meer dat ze gemaakt is om mensen gelukkig te maken, waardoor ze in één moeite door ook een collega in het café koppelt aan een vaste klant. Maar Amélie is onbewust ook nog op zoek naar een eigen liefde. Deze zou ze wel eens kunnen vinden in de vorm van de wereldvreemde Nino Quincampoix (Mathieu Kassovitz). Zal Amélie erin slagen om ook haar eigen geluk in deze voor haar grote wereld te garanderen?

"Le Fabuleux Destin D'Amélie Poulain" is zo'n film, waar je met een ongewone houding aan begint. Je weet niet wat je van deze film moet verwachten, hij kan zowel mee- als tegenvallen. We kunnen met zekerheid zeggen dat deze inmiddels alombekende Franse prent een erg knappe film geworden is. Jean-Pierre Jeunet is vooral bekend van het eigenzinnige "Delicatessen" en de vierde aflevering in de populaire "Alien"-reeks. Twee films, die niet te vergelijken zijn met deze nieuwe heerlijkheid. Jeunet wilde voor zijn film ook een op en top frisse, naïeve uitstraling, waardoor hij de met graffiti besmeurde muren in de Parijse binnenstad helemaal liet mooi maken voor de opnames van zijn film. Het scenario schreef hij samen met de relatief onbekende Guillaume Laurant, met wie hij eerder al pende voor "The City Of Lost Children". De dialogen blinken uit door de spitsvondigheden, die zowel door Amélie als door de rest van de cast worden afgehaspeld. Ook de rijkheid van de personages doet Amélie naar een hoger trapje in de filmannalen stijgen. Zo worden we geconfronteerd met de frisse Amélie, de excentrieke Nino, een aparte zonderlinge vader, een sympathieke oude schilder, een groentenverkopen en zijn hulpje of haar collega's uit het café. Allen hebben ze hun eigen karaktertrekjes. Tot zelfs een suïcidale goudvis toe. Ook de vergelijking tussen een bevruchting en een wielerpeloton vonden we erg leuk gevonden. De fotografie, ondersteund door leuke pastelkleuren, is de verdienste van Bruno Delbonnel.

Als eerste keuze voor zijn Amélie, opteerde Jeunet voor de Engelse actrice Emily Watson. Toen deze echter al haar handen vol had met haar vertolking in "Gosford Park", viel Audrey Tautou, recentelijk nog in "L'Auberge Espagnol", uit de bus. En we moeten zeggen dat het zeker geen slechte keuze is! Met haar boeiende verschijning weet ze zowel haar personage de voldoende kleur mee te geven als het grootste deel van de film te dragen. Ook haar mannelijke tegenspeler Mathieu Kassovitz als de ietwat aparte Nino is overtuigend in zijn rol. In verdere bijrollen blinken vooral Rufus als de koppige vader en Serge Merlin als haar artiestenvriend.

"Le Fabuleux Destin D'Amélie Poulain" kon rekenen op vijf Oscarnominaties, maar zag er geen enkele verzilverd. Zelfs in de categorie 'beste buitenlandse film' moest hij "No Man's Land" laten voorgaan. Het is erg jammer, want Jeunet had voor zijn film best wel dergelijke prijs mee naar huis mogen nemen. Vanzelfsprekend kon de prent in Frankrijk op de meer nodige steun rekenen, want daar verkreeg hij vier Césars van de maar liefst dertien nominaties. "Le Fabuleux Destin D'Amélie Poulain" is pracht en praal van begin tot eind en vraagt erom meermaals bekeken te worden. Een charmante, hartverwarmende film, een meer dan prettige Franse verrassing!