REGIE:
Andrew Douglas

*********

*********

Verdeler:
KFD

"Houses don't kill people. People kill people."

De originele Amityville Horror van ene Stuart Rosenberg dateert van 1979 en groeide met o.a. in de cast James Brolin en Rod Steiger uit tot een cultklassieker. Niet dat hij zo uitmuntend was, maar hij was wel slim bedacht en efficiënt uitgevoerd. De film zal trouwens voor zijn muziek van Lalo Schifrin genomineerd worden voor zowel een Golden Globe als een Oscar. Alhoewel hij niet zo bekend is bij het publiek als een Nightmare On Elm Street of Friday The 13th kampt deze cultfilm eveneens met een resem - slechte en slechtere - sequels. Een overzicht: in 1982 krijgen we het eerste vervolg onder de benaming Amityville II: The Possesion, een jaar later volgt Amityville III: The Demon met een toen 22-jarige Meg Ryan. Amityville: The Evil Escapes uit 1989 is een niet-officiële sequel waarbij het evil zich niet meer bevindt in het legendarische spookhuis op Long Island maar verhuist is ergens naar Californië. Vanaf 1990 worden enkel nog maar straight-to-video sequels gemaakt met titels als The Amityville Curse, Amityville 1992: It's About Time, Amityville: A New Generation (1993) en Amityville Dollhouse (1996). Negen jaar bleef het toen stil. Tot men in Hollywood een volgende schakel zocht in de horrorremakes en zo het waargebeurde verhaal opnieuw bovenhaalt.

En het zijn geen vreemde eenden die hun tanden zetten in dit project. Op de aftiteling zien we immers als producer en scenarist respectievelijk prijken Michael Bay (straks zelf nog eens aan het roer met The Island) en Scott Kosar (ook nog schrijver van het uitstekende The Machinist) die vorig jaar verantwoordelijk waren voor de door mij fel gesmaakte remake van The Texas Chainsaw Massacre. Hier waren hun bedoelingen waarschijnlijk ook goed - ze gooien er toch 18 miljoen tegenaan wat voor zulk een griezelfilmpjes aanzienlijk is - alleen is het resultaat teleurstellend wegens te weinig angstaanjagende momenten, ongeloofwaardig scenario en een zwakke acteerprestatie van het hoofdpersonage.

"Based on the true story". Dat is de proloog van de film. Zal ik het nog even uit de doeken doen voor degene die de originele Amityville Horror niet gezien hebben. We keren terug naar 13 november 1974 in een Hollands riant koloniaal huis in Amityville, New York waar de DeFeo familie woont. De stilte van de nacht en het huis wordt verstoord door zes koelbloedige schoten van een long-rifle. Ronald DeFeo vermoordde één voor één zijn vader, moeder, twee broers en twee zussen. Eigenaardig genoeg werd niemand gewekt door de schoten. Ronald DeFeo beweerde de moorden gepleegd te hebben op basis van een evil spirit in het huis dat hem volledig in zijn macht nam en beveelde om zijn familie uit te moorden. In de rechtbank werd dan ook gepleit voor ontoerekeningsvatbaarheid maar o.a. op basis van de hoge levensverzekeringen die de dood van zijn ouders meebracht - en dus gezien kon worden als een motief - werd hij veroordeeld tot 150 jaar gevangenisstraf.

Een jaar later bezoeken George en Kathy Lutz het herenhuis dat voor een prikje wordt aangeboden (80.000 dollar). "What's the catch?" vraagt de achterdochtige George aan de makelaar. Alhoewel de fameuze familieslachting uit de doeken wordt gedaan besluiten George en Kathy het huis toch te kopen, immers "houses don't kill people. People kill people." Zodoende betreden op 18 december 1974 George, Kathy en haar drie kinderen uit een vorig huwelijk het huis op Long Island. De echte Lutz familie beweerde later dat 'the dream home soon became a nightmare'. Van in het begin voelde ze een 'unearthly presence' al snel gevolgd door mysterieuze geluiden die niet verklaard konden worden. De gemaakte statement blijkt niet te kloppen. Zeker niet wanneer ook nog eens gesloten ramen en deuren plots openklappen of open ramen en deuren plots toeslaan, bloed uit stopcontacten begint te vloeien, de magneten op de koelkast zich vervormen tot "Katch'em and kill'em", men in het bad ongewenst door het onbekende wordt aangevallen en zich onheilspellende figuren tentoonstellen, vooral dan in de figuur van Jodie, dochter van de DeFeo familie die communiceert vanuit de andere wereld met de jongste dochter van Kathy. Maar het ergste is dat George bezeten wordt door de evil spirit en zich omtovert van een bezorgde familieman tot een gewetensloze freak en het gezin begint te terroriseren. Er wordt zelfs een priester bijgeroepen - bijrol van Philip Baker Hall - die tijdens zijn exorcisme wordt aangevallen door een horde uit het niets verschenen vliegen. 28 days later na hun intrek in het huis slaan de stoppen volledig door bij George en neemt hij de hand aan een long-rifle…

Al deze onverklaarbare dingen zijn dus echt gebeurd (sla het boek The Amityville Horror van Jay Anson uit 1977 gebaseerd op gesprekken met George en Kathy Lutz er maar op na - dit alles natuurlijk wanneer zij de waarheid hebben verteld…) wat dus alleen maar smeekt om verfilmt te worden. De fout die hier wordt gemaakt is dat men de gebeurtenissen toch wil verklaren waardoor het geheel plots ongeloofwaardig wordt (het verhaal doet de ronde dat het huis bewoond wordt door boze geesten van Shinnecock Indianen die op die bewuste plek door hun stam gevangen werden gehouden tot hun dood omdat ze ziek of gek waren). Maar, het onbekende is meer angstaanjagender dan het bekende. Denk maar aan The Blair Witch Project, een stijl die hier trouwens efficiënt geweest zou zijn. Tevens neemt men er Ring- Grudge- en anderen blijkbaar in de mode-gewijs een meisje met lange haren bij. Hoe origineel. Beetje bij beetje wordt de interessante premisse (de waargebeurde moorden in het huis gevolgd door herstartende gruwel wanneer een nieuwe familie het huis betreedt, is fascinerend - is het toeval, zijn er echt demonen in het huis, of zijn de betrokkenen gewoon ontoerekeningsvatbaar?) door de debuterende Andrew Douglas (zijn documentaire Searching For The Wrong-Eyed Jesus laten we buiten beschouwing) op de verkeerde manier gehanteerd. Denk gewoon aan The Haunting van Jan De Bont. Je krijgt sfeervolle beelden gemengd met geesteffecten, alleen is het niet angstaanjagend. Wat je niet ziet is vaak meer verontrustend maar daar houdt men hier geen rekening mee.

Ryan Reynolds (laatst nog in Blade Trinity) camoufleert zijn bayface vanuit Two Guys, A Girls And A Pizza Place met een wilde baard waardoor hij wel wat weg heeft van James Brolin, alleen mist hij de echte bezetenheid. Hij maakt zich wel boos, schiet uit zijn krammen maar dit alles is een makke kopie van Jack Nicholson uit The Shining. Hij werd a-typerend gecast, wat vaak verrassende resultaten geeft maar eigenlijk kan het volgende van zijn personage gezegd worden: Lutz is de kluts kwijt. Melissa George als Kathy maakt wel een goede beurt en verdiende misschien een betere tegenspeler.

Het uitgangspunt van deze remake is interessant. Gebaseerd op waar gebeurde feiten (dat van de DeFeo familie zijn feiten) en feiten waarvan we denken dat ze waar zijn (dat van de Lutz familie hebben zij zelf verklaard nadat zij het maar 28 dagen hebben uitgehouden in het huis) zijn elementen waarmee je het publiek in de greep kunt krijgen maar men laat de big-budget effecten de bovenhand halen waardoor de verbeelding niet meer hoeft te werken. En de kracht van die verbeelding is nog altijd sterker dan de kracht van de beelden. Laat ons zeggen dat we wel wat gezien hebben van Amityville, maar niet van Horror. Popcornbezoekers lusten er misschien nog pap van, kijkers die al wat van horror gezien hebben, zullen dit een makke B-film noemen. Misschien was het best om er een straight-to-video remake van te maken?

Bruno Pletinck