REGIE:
Catherine Breillat

*********

*********

*********

Frankrijk / 2004 / 80 min.
*********

Verdeler:
Les Films Du L'Elysee

Gewaagde Cinema

De hel is de wereld van de anderen. Het is de sekse van de anderen. De begeerte van de anderen. Zijn eigen begeertes zien,- beweert de Franse cineaste/actrice/scenariste Cathérine Breillat (°1948) die in 1976 debuteerde met Une vraie fille, de verfilming van haar roman Le Soupirail. Toegegeven: meer en meer hanteert ze een ambigue cinema waarin ze toont wat niet verondersteld wordt getoond te worden: de rauwheid van de begeerte, de bezittingsdrang en het negeren van de liefde.

Anatomie de l'Enfer, gebaseerd op Breillats eigen roman Pornocratie, vangt aan op de koer van een nachtclub waar een emotieloze pijpscène tussen twee mannen plaatsgrijpt. Een jonge vrouw (Amira Casar) komt tevoorschijn en probeert zelfmoord te plegen door haar polsen over te snijden. Een onbekende jongeman (Rocco Siffredi) brengt haar naar het ziekenhuis waar ze herstelt. Wanneer ze hem terug ontmoet stelt ze hem voor vier nachten met haar door te brengen. Niet om te slapen noch om te vrijen maar gewoon om naar haar te kijken. Geen erg… de man valt niet voor vrouwen en hij wordt er nog voor betaald ook. Daarna wordt de locatie verplaatst naar een afgelegen huis hoog boven de rotsen. Vier nachten na elkaar gaat de man er contact zoeken met de vrouw. Stilaan wordt hun relatie hechter en intiemer.

Wat ademt naar een erotisch getinte film, met de voice-over van de cineaste, ontaardt langzaam in een onverbloemde man-vrouwrelatie en het vrouwelijk verlangen, items die respectievelijk terug te vinden zijn in Breillats films Parfait Amour, Fat Girl, en Romance.

Breillat schreef de film voor Rocco Siffredi (een Italiaanse pornoster) die eerder te zien was in haar harde film Romance ('99). Hij wordt geflankeerd door de theater-, televisie- en filmactrice Amira Casar, bekend van onder meer La Vérité si je mens, Marie baie des anges en Mariée mais pas trop. Binnenkort zien we haar aan het werk aan de zijde van Gwyneth Paltrow in de biografische film over de beroemde Amerikaanse dichteres Sylvia Plath die in 1963 op dertigjarige leeftijd zelfmoord pleegde.

Voor sommigen is Anatomie de l'Enfer, na Sex is Comedy, pornografisch, weinig interessant en discutabel. Anderen vinden het dan weer een interessant en grensverleggend werk. Het is aan de kijker om te oordelen. In elk geval laat de film zich, dankzij het opvallend camerawerk van Yorgos Arvanitis en Guillaume Schiffman, de sobere decors waarin ineengestrengelde lichamen liggen, zich bekijken als een schilderij.

Opnieuw bewijst Breillat één van de meest gedurfde hedendaagse vrouwelijke cineasten te zijn. Faut le faire!

Linda Crivits