REGIE:
Hur Jin-Ho

*********

*********

Verdeler:
TBC

Aprilse en Koreaanse grillen

Sneeuw in april! Enkel in Zuid-Korea zijn ze gek genoeg om dit te bedenken, al moet gezegd dat het in België ook goed mogelijk is. Geen gekheid echter in het script van Hur Jin-ho. Een banaal verkeersongeluk ontmaskert twee overspelige echtgenoten. En terwijl zij zich in comateuze toestand gezellig laten verzorgen, spatten de toekomstplannen van hun respectievelijke partners uiteen. Hoe zou je zelf zijn? De ene dag ben je gelukkig getrouwd, de volgende dag blijkt dat je partner zich wezenloos zuipt en vogelt met iemand die je niet kent en hoogstwaarschijnlijk ook allerminst mag. Een Zuid-Koreaanse stijloefening met klasse, hartzeer zonder meerkost inbegrepen.

Het verhaal draait vooral rond In-soo, de man die bedrogen wordt. De lichttechnicus moet in allerijl zijn show in Pusan achterlaten om in Samcheok zijn echtgenote te identificeren. Ze zou druk aan het onderhandelen moeten zijn, maar besloot om dronken een jonge kerel van de weg te maaien, niet meteen het soort ongeval waar je bij betrokken wilt raken. Er was een man bij haar, van wie ook de echtgenote, Seo-young, inderhaast is opgetrommeld. De politie wil ten behoeve van de verzekering uiteraard weten wie aan het stuur zat, maar beiden kunnen enkel op knullige wijze hun identieke verhaal doen: mijn partner was hier voor zaken. Yeah, right! De persoonlijke bezittingen in wat er nog van de wagen overblijft, liegen er niet om. Een videocamera met weinig verhullende beelden en suggestieve tekstberichtjes op beider gsm's laten zelfs geen ruimte voor twijfel. Niet alleen ligt je allerliefste verhakkeld te vegeteren in een allesbehalve steriele omgeving, dan blijkt ook nog eens dat die persoon je al geruime tijd aan het lijntje houdt en een ander verkiest boven jouw exclusieve gezelschap. Dan mag uw wereld nù instorten.

In-soo is bedrogen, ver van huis, maar toch niet alleen. De gedeelde smart tussen hem en Seo-young schept een band van verdriet, maar uit het puin staat een hechte vriendschap op en misschien zelfs meer. Het zal ongetwijfeld wel niet de traditie zijn, maar de twee zoeken eerst stuntelig, dan vrij ongegeneerd toenadering tot elkaar. Of het nu is om de pijn te verlichten of om twee comapatiënten een hak te zetten laten we in het midden, maar ja, hoe gaat dat, van het een komt het ander. De man die even voordien nog in scherven aan stukken lag en de vrouw die in alle naïviteit voor een voldongen feit kwam te staan schuiven de wereld even aan de kant om plaats te maken voor wat ze voelen of denken te voelen. Dat leidt tot tedere momenten, uiteraard, maar evenzeer tot bijzonder gênante ontmoetingen, zoals wanneer je schoonvader op bezoek komt om te horen hoe het gaat terwijl jij met iemand anders wederhelft op je kamer zit.

Regisseur Hur Jin-ho speelt het spel gelukkig slim. Geen pathetiek, geen kleffe vunzigheden of wankele dialogen. De beelden spreken voor zich, en da's altijd positief in een film. Je voelt de wirwar aan emoties die als bezetenen tekeer gaan onder die koele Oosterse aangezichten evenzeer in je eigen binnenste. Het contrast tussen wat hoort en wat het individu wil, kon moeilijk groter zijn. Beklemtoond door een ronduit schitterende fotografie en traditionele muziek slaat Hur Jin-ho de gevoeligste snaren vol tederheid maar toch steeds dat tikkeltje triest aan. Ronduit verscheurend pijnlijk wordt het dan ook nog wanneer de kunstmatige droomwereld waarin In-soo en Seo-young vertoeven als een kaartenhuisje in elkaar ploft wanneer hun partners terug in het spel keren. Dit is een bijzonder knappe film hoor, zowel filmisch als inhoudelijk een hoogvlieger, met een einde waar je probleemloos een uitverkochte zaal muisstil mee krijgt. Tragisch, maar sereen, en hoe je het ook draait of keert, wiens kant je ook kiest en of het nu sneeuwt in april of niet: gevoelens, het is met toch wat…

Tom Devreese