REGIE:
David S. Goyer

*********

*********

Verdeler:
KFD

I ate a bunch of garlic and I just farted. Silent but deadly.

Je zou dit het laatste luik in de Blade-trilogie kunnen noemen, alleen kun je van het open einde afleiden dat de deur op een grote kier blijft staan voor een vierde moderne vampierenfilm. Zou er iemand zou vriendelijk willen zijn om die deur dicht te smijten. Van zijn voorgangers was ik tamelijk fan te noemen. De eerste bevat een zeer spectaculaire en fantastische openingsscène en wist een nieuw elan te geven aan het vampierengenre met de introductie van een Daywalker. De tweede was bijwijlen nog flitsender, verveelde op geen moment en straalde klasse en stijl uit. Guillermo Del Toro was wel te vinden om de derde Blade op zich te nemen maar paste toen hij goedkeuring kreeg voor zijn droomproject van Hellboy. Het script kwam weliswaar niet in vreemde handen terecht want regisseur David S. Goyer pende zowel de eerste als de tweede Blade neer nadat hij ook al meewerkte aan Dark City (en nu het script schreef voor Batman Begins), maar je merkt aan deze Blade: Trinity dat het scenario met gaten aan elkaar werd gehaakt en dat door onervarenheid in aanpak van de regie ze niet gecamoufleerd kunnen worden.

Bij alle onheil halen ze er zelfs de oervampier Dracula bij. Immers, alle nightwalkers - de vampieren dus - hebben nog steeds niet het menselijke ras overwonnen wat te wijten is aan de strijdende hardnekkig- en doeltreffendheid van Blade. Dus zegt tandrijke leidster Danica Talos - waarom moeten vampieren toch altijd Oostbloknamen hebben? - laten we de king of vampires wakker maken - die begot in Irak te rusten ligt - en hem uitspelen tegen Blade. Dracula - voor de gelegenheid naar 21ste eeuwnormen omgevormd tot Drake - is dus de Final Solution voor het vampierenras. Eens Blade uitgeschakeld, kunnen we de wereld veroveren. Voila, ziedaar het uitgangspunt van het verhaal. Maar o wee, wees gerust, de makers hebben nog wat meer in petto. Het lijkt immers dat de tegenstander van Blade niet zozeer de vampieren zijn, neen die jaagt hij martial arts gewijs en gesteund door wat wapentechnische snufjes pierenland in, maar veeleer het menselijke ras. Niet alleen zijn er de 'familiars', mensen die zich inlaten als slaaf van de vampieren, maar ook de media (het lijkt wel een Rodney King circus) en de FBI zitten op zijn hielen. Gelukkig, nou ja, staat hij er niet alleen voor. Omdat zijn partner in vampirekilling Whistler door federale agenten aan flarden wordt geschoten (waarom dit de gewaardeerde Q-figuur van de Blade films aandoen?), zag het er naar uit dat de Daywalker het in deze flick alleen moest klaren maar dat is zonder de tussenkomst van de Nightstalkers gerekend (probeer u eens voor te stellen hoelang men over die naam heeft gedacht), een groepje rookies die aan vampierjagen doen. Daarbij hoort o.a. Abigail Whistler, dochter van, en Hannibal King, ooit zelf vampier en slaafje van Danica geweest. Drake, sidder en beef al maar voor dit heilvuldige trio. Je merkt, verandering van aanpak ten opzichte van zijn voorgangers zit er niet in. Nu als dat stijlvol gegoten wordt, is dat geen enkel probleem, maar hier is zelfs de verpakking niet overtuigend.

Neem nu de introductie van het Draculapersonage. In menselijke gedaante lijkt die veel meer op een getesteronneerde bodybuilder dan op een pure volbloedvampier. En als hij zichzelf dan eens omtovert tot zijn 'ware' gedaante, lijk hij toch wel verdacht veel op het typetje van Predator. In de jaren '80 was dat overtuigend, nu eerder lachwekkend. Neen, de casting van Dominic Purcell (om de twee jaar doet hij in een grote film mee, zie hiervoor Equilibrium en Mission Impossible 2) kan in de lijstjes komen als slechtste slechterik van 2004. Ook zijn onderdanen zijn veel minder scary dan in de sequel. Waarom? Ze zien er uit als gewone mensen, enkel hebben ze van de makers een vals gebit meegekregen en lopen de vampieren er dus bij met hoektanden en moeten ze hun lippen ver open houden willen ze geen permanente schade oplopen aan hun voornaamste kusorgaan. Ok, Parker Posey als Danica Talos loopt er wel af en toe heerlijk bij, ze waant zich soms zelfs in de vertraagde wandelscènes van Kill Bill, maar eigenlijk kan een opgemaakte travestiet net hetzelfde doen. Aan de goede zijde blijft er gelukkig Wesley Snipes overeind staan alhoewel hij in zijn voorgaande Bladerollen beduidend meer charisma, meer stijl en meer one-liners had. Hij blijft wel nog gehuld in zijn zwarte cape vergezeld van zijn zwaard en andere technische snufjes maar de rolroutine kwam iets teveel aan het oppervlak drijven. Kris Kristofferson als de good old vampirehunter verdwijnt veel te snel waardoor rookies als Ryan Reynolds en Jessica Biel de rol moeten overnemen. Reynolds maakte naam als Van Wilder en als Kanaal 2 je goed gezind is kun je hem daar aantreffen in de serie Two Guys, A Girl And A Pizza Place (hij speelt de pizza) en let op hoor, hij doet zijn best als moppentapper - heel af en toe bewegen toch je mondhoeken - maar zijn lachsmoel past niet bij zijn gespierde lichaam waar hij voor deze rol een tiental kilo aan toevoegde. Neen, geef mij dan toch maar Jessica Biel (onlangs nog eventjes in Cellular en daarvoor in de remake van Texas Chain Saw Massacre te zien), qua uitzicht en vorm dan toch want qua screenpresence komt ze niet aan de enkel van bijvoorbeeld Carrie-Anne Moss (The Matrix) of Angelina Jolie (Tomb Raider). Ze had echter niet dé rol om zich te tonen (ze moet enkel mpdrietjes downloaden en wat aan sidekicking doen) en zodoende doet mij haar uitstraling dit vergevingsgezind zijn.

De regie is te flitsend, te snel gemonteerd zodat de actie onoverzichtelijk is en laat teveel ruimte voor 'dode' momenten in de film (dit dus helaas figuurlijk in plaats van letterlijk). Van gore wordt je helemaal gespaard (de beetscène van Drake in een vampierenwinkeltje evenaart nog niet eens het B-niveau) en ook voor verleidelijke opwinding (u had Biel, u had Posey …) bent u hier aan het verkeerde adres. David S. Goyer probeert wel zijn voorgangers Stephen Norrington (zal die na LXG nog aan de bak kunnen komen?) en Guillermo Del Toro na te doen maar de overmate aan navelstaring is storend. Hij kan geen persoonlijke stempel drukken, laat staan nalaten.

Deze Trinity van Blade bekijk je dus enkel wanneer je eveneens het voorgaande duo in de cinema hebt gezien of wanneer je een familiar bent of tandarts (of beiden) of … wanneer je zogezegd recensent bent.

Bruno Pletinck