*
****************
*****************

REGIE:
Kinji Fukasaku


*********


MET:
Tatsuya Fujiwara (Nanahara)

Ai Maeda (Kitano)

Shugo Oshinari (Takamu)

Beat Takeshi (Kitano)

*********


Japan / 2003 / 135 MIN.
*********


Verdeler:
TBC

The real Apocalyps Now

Battle Royal konden we kennismaken met een nieuw soort opvoedingsprogramma Made In Japan. De klas met de hoogste graad criminaliteit, respectloosheid en wanorde werd geselcteerd om het spel BR te spelen. De regels zijn simpel. Heel het zootje wordt gedropt op een eiland met een arsenaal wapens met als doel om elkaar simpelweg omver te knallen. Moeilijk lijkt het niet maar zelfs het ergste tuig had het soms moeilijk om zijn klasgenootjes naar de andere kant van de wereld te helpen. Diegene die de slachtpartij overleeft is winnaar en mag gewoon verder leven.. Uitzonderingen bevestigen de regel want bij de laatste versie konden maar liefst twee jongeren ontsnappen, de jongen Nanahara Shuya en het meisje Nakagawa Noriko. Beiden smoorverliefd op elkaar konden in de hedendaagse wereld een eigen leven opbouwen.

We zijn nu drie jaar verder en de wereld is totaal veranderd. Men leeft in The Age Of Terrorism. Niks of niemand is nog veilig. Nanahara is de leider van The Wild Seven, een anti BR-brigade, die wraak wil nemen op alle volwassenen die hun kinderen aan het spel Battle Royal lieten deelnemen. Zijn eerste grote actie is de vernieling van de hoofdstad.

Een jaar later rijden de leerlingen van The Shikanotoride Junior High School met de bus op skiverlof. Het is een dolle boel. Plotseling valt iedereen in slaap. Wanneer de leerlingen wakker worden hebben ze allemaal een ijzeren halsband aan en buiten de bus is er een mediaopkomst van jewelste. Inderdaad een nieuwe ronde van Battle Royal is aan de gang en zij zijn de uitverkorenen. Nieuwe ronde, andere prijzen, andere regels. Nu wordt iedereen in groep per koppel gedropt op een eiland waar terroristen de baas zijn. Hun opdracht: het eiland innemen. Straf bij falen: sterven. Wat als de partner sterft: dan ontploft de halsband. Eerste prijs: misschien blijven leven. Het is een bloederige strijd en tijdens de dropping is de oorlog begonnen. De weerstand van de terroristen is groot, de aanvallers moeten zich organiseren. Toch kunnen ze zelfs bij ernstige verliezen wat terrein winnen. Dan komen ze oog in oog te staan met Tanahara die voorstelt om met hem samen te werken. Met zijn allen de strijd opnemen tegen de volwassenen die door oorlog en geweld alle hoop hebben verdreven uit de wereld, die steden hebben gebombardeerd en hierdoor kinderen hebben vermoord. Voor al het leed wat zij veroorzaakt hebben. De kinderen hun wraak zal zoet zijn. Zij zullen terug slaan met de middelen die zij geleerd hebben van de volwassenen: door oorlog. Laat de strijd beginnen.

Oorspronkelijk had regisseur Kinji Fukasaku deze film moeten afwerken maar op 12 januari 2003 is deze man overleden aan kanker. Zijn zoon en producer Kenta Fukasaku heeft deze 60e film van zijn vader postuum afgewerkt.
Hoeveel liter filmbloed er verspilt zijn aan deze prent hebben we het raden maar men heeft niet op een spatje meer of minder gekeken. Regelrechte oorlogvoering wordt zeer cru in beeld gebracht. Het uitgangspunt blijft hetzelfde zoals het eerste deel. Zet een paar criminele jongeren samen op een eiland en laat ze wat oorlogje spelen. Grotendeels is er gefilmd met een digitale camera waardoor er tijdens de vechtscènes een stroboscopisch effect ontstaat. De rustige ogenblikken dienen voor de karakterisering van de personages. Plotseling uitten ze moeiteloos liefdesverklaringen of proberen ze als wanhoopsdaad toch nog een doel te zoeken in hun leven. Een tof gastoptreden is er weggelegd voor Takeshi Kitano, die in het eerste deel de aanvoerder van de bende was.

Battle Royal 2: Requiem werd gemaakt naar aanleiding van het succesvolle eerste deel. Veel Japanse jongeren konden zich gemakkelijk identificereb met de personages uit de film. Dit tweede deel ligt perfect in het verlengde van zijn voorganger maar is nog harder en sensationeler in beeld gebracht. De makers hebben ons gerust gesteld: het is maar een spel.....Game Over

Patrick Van Laer