REGIE:
Ang Lee

*********

*********

Verdeler:
Cineart

COWGAYS

Brokeback Mountain, een tot de verbeelding sprekend berglandschap in Wyoming. Jack Twist en Ennis Del Mar kloppen aan bij Joe Aguirre in de hoop dat die wat werk voor hen heeft. Ze mogen schaapjes hoeden in de bergen. Het weer is guur, de nachten koud, en wat doen twee cowboys als ze samen in een tent liggen met te veel whisky op en de schapen te veraf? Juist ja… Als er iets was waar echt wel niémand op zat te wachten, dan wel deze film met Heath Ledger en Jake Gyllenhaal als gay cowboys. De mythe van de Marlboroman wordt koud gepakt door twee jonge snaken die hun driften niet kunnen controleren.

Ang Lee (Crouching Tiger, Hidden Dragon, Hulk) bedoelt het vast goed. In sommige landen wordt homoseksualiteit aanvaard, in de meeste niet. Ongeveer veertig jaar geleden was de situatie nog slechter en van gelijke rechten, samenlevingscontracten of homohuwelijken was helemaal geen sprake. Integendeel, als je geluk had spraken de mensen over doodzonde, als je pech had werd je lid achter een tractor gebonden en door de stad gesleept tot het eraf schoot. Het is dus lovenswaardig - en rijkelijk laat - om deze thematiek aan te kaarten aan de hand van de "verboden" liefde tussen twee cowboys. Al zijn enige kanttekeningen hier toch wel zeer op zijn plaats. Geen kwaad woord over Ledger en Gyllenhaal. Van die eerste wisten we al langer dat hij een aardig stuk kon acteren en Gyllenhaal laat zien dat hij ook een grotere uitdaging dan in Proof aankan. Wat de regie betreft zou je al een grote kluns moeten zijn om dit te verprutsen. Lee maakt handig gebruik van de prachtige natuur en heeft duidelijk ook zijn huiswerk gemaakt om het leven in Wyoming en Texas geloofwaardig te schetsen. Verder sober, veel stiltes en zo integer mogelijk filmwerk. Maar dan het verhaal…

Welke prijzen deze film ook nog zal krijgen - ongetwijfeld enkele Oscars - en hoe zeer andere perslui deze prent ook mogen bejubelen, dit is GEEN film over homoliefde. Dit is een verhaal over twee kerels die samen het IQ hebben van een doos stenen, emotioneel even verward zijn als het debat over Brussel-Halle-Vilvoorde en in elkaar een speelkameraadje hebben gevonden waar ze hun lusten letterlijk in kwijt kunnen. Dit alles aan elkaar gekoekt met tranerige passages, steekjes naar religie en slap boerenbedrog tegenover hun toch wel zeer nietsvermoedende vrouwen. Interne conflicten, laat ons niet lachen. "O, ik mis je; o, waarom kan het niet altijd zo zijn; o, het doet zo'n pijn." Oermensen die hun basisbehoeften willen bevredigen, niets meer, niets minder.

Voor alle zekerheid gingen we deze film bekijken in het gezelschap van twee anders geaarde (politieke correctheid boven alles) vrienden. De conclusie bleef dezelfde. Deze film verdient, met grootste onderscheiding en felicitaties van de jury, de Oscar voor meest overroepen film van het jaar. Er zijn al talloze homofilms gemaakt die de daarmee gepaard gaande problematiek beter weergeven. Helaas kregen zij niet dezelfde aandacht, enkel en alleen omdat er minder bekende namen aan hadden meegewerkt. Het mag dan ook overduidelijk zijn dat indien deze film de Oscar zou wegkapen voor beste film, dit louter compensatie is voor jaren discriminatie (die al voorbij zijn en die wellicht nog komen). Filmisch is dit geen hoogvlieger, maar de symboolwaarde zal het ongetwijfeld halen in kortzichtig Amerika. Het zou ons zelfs niets verwonderen indien geweld tegen holebi's achteraf zou toenemen. Want een film maken of bekronen is een ding, to put your money where your mouth is, is nog iets helemaal anders. In dit geval zal the money vooral in the pocket gaan. Zielig Amerika.

Met dank aan Robert Hughes: Culture of Complaint, the fraying of America

Tom De Vreese