| * | ||
** *** *** *** *** ** |
||
<> *** *** *** | ||
![]() |
![]() |
![]() |
REGIE: ********* ********* MET: Luigi Maria Burruano (Carmelo La Marca) Franco Scaldati (Salvatore La Marca) Robert Englund (Errol Douglas) *********
|
La mama, el padre et l'americano! Eindelijk, de verloren gewaande cultfilm van de toenmalige Italiaanse Trinacria Filmstudio's wordt per toeval teruggevonden door een onderwijzer. Alle reels zijn nog intact. Deze vondst betekent een eerherstel voor de Italiaanse film, meer bepaald voor de Siciliaanse cinema want deze productiemaatschappij wou een werkelijke concurrent zijn voor zowel Cinnecitta als Hollywood. Diverse critici, filmkenners en toenmalige filmpioniers worden aangesproken om meer duiding te geven over deze vondst. Normaal zou iedereen in de wolken moeten zijn met dit eerherstel maar het tegendeel is helaas waar. Niemand heeft ook maar een positief woord over de lugubere producenten, klungelende regisseurs en amateuristische acteurs die ooit een zwarte vlek waren in de Italiaanse filmgeschiedenis. Systematisch probeert men een beeld te scheppen van de omstandigheden hoe dit allemaal is kunnen gebeuren door heel de geschiedenis te verfilmen aangevuld met beeldfragmenten, getuigenissen en roddels. Maar is alles wat men vertelt wel maar of is er meer aan de hand? Het begint allemaal bij de gebroeders La Marca die een atelier hebben waar heiligenbeelden worden vervaardigd in opdracht van de katholieke kerk. Beide broers hebben dikwijls ruzie met elkaar of met een de vertegenwoordigers van het geloof omwille van allerhande misverstanden. Is het niet om de slechte werkverdeling dan wel over de te grote aangeboetseerde geslachtsdelen van de beelden. Toch hebben ze samen een grote droom en dat is het oprichten van een filmstudio. Zij vinden sponsering bij een priester, die hierin een kans ziet om veel geld te slaan uit bijbelverfilmingen, en enkele mysterieuze bankbazen. Hun producties falen aan de lopende band omwille van de amateuristische en stompzinnige aanpak. Na de zoveelste flop, een sciencefictionfilm over de vrouw van een marsmannetje, wil de priester meer inspraak in de projectkeuze. Een van zijn vrienden, een schatrijke baron, wil geld pompen in een project over duivelsaanbidding. Deze is namelijk fervent aanhanger van Cagliostro, de Prins der Duisternis. Dit verhaal zou moeten inslaan als een bom. Er wordt zelfs beroep gedaan op een Amerikaanse acteur om het geheel meer elan te geven. Als de opnames van start gaan loopt alles in het honderd. De Amerikaanse acteur blijkt een alcoholverslaafde te zijn die geen woord verstaat van het Italiaanse gebrabbel, de acteurs zijn zomaar van straat geplukt die geen bal kunnen acteren. Ook de speciale effecten slaan nergens op. Bij overmaat van ramp krijgt de Amerikaanse hoofdacteur nog een ernstig ongeval waardoor men besluit dat er indringende maatregelen moeten genomen worden. Maar niemand weet de eindjes nog aan elkaar te knopen. Wat nu? Dit is de derde film van het regisseursduo Daniele Cipri en Franco Maresco na Lo Zio Di Brooklyn en het bijna gecensureerde Toto Che Visse Vue Volte. Ditmaal pakken ze uit met een mockumentary over filmproductie waardoor ze menig heilige huisjes op hun grondvesten laten daveren. In deze Il Ritorno Di Cagliostro krijgt vooral de kerk een fikse veeg uit de pan. Elke priester, dominee of misdienaar heeft wel een eigenaardig trekje toebedeeld gekregen. Let ook op de ludieke dansscènes in het klooster! Tegelijk probeert men een beeld op te hangen hoe vroeger filmproductie in elkaar stak waarbij men parodieert aan de lopende band. Menig filmgenre komt aan bod en zwarte humor doorspekt heel de verhaallijn. Alles is perfect gedoseerd en naar het einde toe komt zelfs David Lynch om het hoekje kijken en krijgt het verhaal een totaal andere wending. Ook verrassend is het optreden van Robert Englund (Freddie Krueger!) als de aan alcohol verslaafde Amerikaans acteur. Il Ritorno Di Cagliostro is een origineel gevonden film maar is toch wat afgekeken van Peter Jackson's Forgotten Silver met praktisch hetzelfde onderwerp. Laat dat echter de pret niet bederven en geniet met volle teugen van deze Italiaanse Ed Wood. Patrick Van Laer |