REGIE:
David R. Ellis

*********

*********

Verdeler:
KFD

"Wie heb ik aan de lijn, hallo, hallo?"

Kijk, dit zijn nu de filmpjes waarvoor ik tijdens de week graag eens een ommetje maak naar de cinema om popcorngewijs eens alle eventueel aanwezige werkdruk te kunnen vergeten. New Line Cinema brak dan wel bij het grote publiek door met wat toch één van de meest succesvolle trilogieën moet zijn, uiteraard hebben we het over Lord Of The Rings, maar ze zijn hun traditie van kleinere films groot maken helemaal nog niet vergeten. Zo zijn ze na hun A Nightmare On Elm Street verleden beginnen produceren in bij het publiek geapprecieerde films als Se7en, Boogie Nights, Magnolia, Final Destination, Blade en bij mij persoonlijk geliefde films als The Corruptor, Last Man Standing en het dit jaar verschenen Highwaymen. Films die niet direct met het grootste budget gemaakt worden, waarbij promotiecampagnes dan ook niet altijd mogelijk zijn maar die door de mond-aan-mond reclame wel het bedoelde publiek toch weet te bereiken. Zo eentje is nu ook Cellular, de nieuwe van David R. Ellis die met zijn vorige film Final Destination 2 aantoonde dat enkel uitzonderingen de regel dat sequels slechter zijn dan de eersteling bevestigen.

Nochtans is de leidraad van deze film, een GSM, niet aan mij besteed aangezien ik nog steeds rondloop met zo'n voorhistorisch Panasonic model van 330 gram (!), 14 cm lang (plus 2,5 cm antenne) en 2,6 cm breed. En neen, dit is geen reden om mij te beginnen uitlachen. Ondanks het aan mij voorbijgaan van deze technologische revolutie moet ik toch toegeven dat zo'n cellularke 's mens leven kan redden.

We stappen in het leven van Jessica Martin waarvan de makers in de eerste scène duidelijk maken dat ze docente wetenschappen is (u weet dan dat dit later zijn betekenis gaat hebben) en haar zoontje Ricky (hebt u hem, Ricky … Martin) al graag naar hogere studies ziet doorgroeien omdat ze hem dan een godganse dag zou kunnen knuffelen. Passeer de confituur maar denk je die twee minuten tot onverwachts en eigenlijk zeer snel want haast zonder intro het hek van de dam springt. Een groep van wat crimineel gespuis onder leiding van de stoïcijnse Ethan Greer breken in haar huis binnen, schieten in koele bloede de meid neer, kidnappen Jessica en brengen haar naar een afgelegen landhuis waar ze op zolder wordt opgesloten. Een toch wel knappe scène volgt. Jessica ziet er op zolder wel een telefoon staan maar is te erg in shock om zich naar het ringmachine te begeven, ondanks het feit dat de deur niet werd vast gedaan, blijft ze aan de grond genageld tot zware voetstappen naderen en Greer met een reuzenhamer de kamer binnenstapt en aldus de hangende telefoon aan gruizelementen slaat. Duidelijk wordt zo gemaakt dat ontsnappen onmogelijk is. Maar hola, Jessica is wetenschapster, heeft waarschijnlijk alle afleveringen van McGyver opgenomen en tien keer na elkaar gezien en slaagt erin door twee draden tegen elkaar te connecteren om willekeurige nummers te draaien. Zo komt ze uit bij Ryan die alhoewel hij de bons heeft gekregen van zijn babe (Jessica Biel, meer screentime please, zeker als die in bikini rondloopt!), die hem onvolwassenheid verwijt, zich als loopjongen voor haar alsnog wil bewijzen dat hij niet alles verkeerd aanpakt. Uiteraard gelooft deze er niks van maar Jessica kan hem er toch van overtuigen zijn gsm te overhandigen aan de agent Mooney die alhoewel hij aandachtig luistert wordt afgeleid door een bende motorhooligans. Wanneer hij de opdracht krijgt de gsm door te geven aan hoger geplaatste officieren hoort Ryan Greer bij Jessica komen. Hij is hoorgetuige van diens dreigementen als hij niet te weten komt waar Jessica's echtgenoot is. En om zijn dreiging kracht bij te zetten, gaat hij Ricky eveneens kidnappen. Ryan wordt aldus betrokken in een kat-en muisspel met de ontvoerders om als eerste bij Ricky's school te geraken, om daarna Jessica proberen te bevrijden en om daarna ook nog eens te weten ontsnappen aan de niets ontziende ontvoerders.

Na het zien van de film kan of ga je enorm veel gelijkenissen opmerken met Phone Booth wat niet geheel onverwacht dient te zijn aangezien scenarist Larry Cohen vorig neergepend script, jawel Phone Booth was (Cellular schreef hij in de periode waarin hij Phone Booth trachtte te verkopen). Discussie kan starten of Cellular nu gezien wordt als een tegengesteld vervolg (in Phone Booth zit Colin Farrell vast aan een telefoon van een claustrofobische cel, hier zit Ryan nog altijd vast aan een telefoon maar hij kan zich wel vrij bewegen) dan wel als eenzelfde geschreven scenario. Laat ons zeggen dat ik niet deelneem aan die discussie aangezien ik ze beiden even goed vind. De ene is meer statischer en moet het hebben van de psychologische zenuwachtige oorlogsvoering, de andere is meer euh mobieler en moet het hebben van de dynamische tegen de limiet aandrukkende actiemomenten en heeft men meer uitwijkingsmomenten. Zo kunnen er enerzijds alle bestaande clichés over gsmmen de revue passeren. Batterijen die leeg raken, slechte signaalsterkte, de verbinding die krakend onderbroken dreigt te worden, gerinkel op toch wel zeer ongelegen momenten. Maar omdat juist het contact tussen Jessica en Ryan dient behouden te worden (Jessica kan enkel willekeurige nummers draaien en als Ryan zou terugbellen dan nemen de kidnappers op) groeien deze clichés uit tot spannende thrillermomenten. Anderzijds kunnen er in deze films meerder personages de revue passeren en niet zelden zijn daar grappige kantjes aan (de scènes waarin hij met haast lege batterij tevergeefs een herlader wil kopen maar wordt wandelen gestuurd met de woorden dat hij een nummertje moet trekken, of ook de dikkenekadvocaat wiens Porshe door Ryan wordt geleend, zijn daar voorbeelden van).

De personages zijn dynamisch op dreef. Chris Evans (naar het schijnt van Not Another Teen Movie) valt in tegenstelling tot de verwachtingen behoorlijk mee en geeft een goede combinatie weer van komische en actievolle momenten. Kim Basinger heeft sinds Batman enkel haar reputatie mee van een goede actrice te zijn alhoewel dat in de vijftien volgende jaren enkel maar iet of wat bevestigd kon worden door L.A. Confidential en 8 Mile. Ook hier gooit ze niet echt gensters maar doet ze wel wat de makers van haar verwachten. In paniek zijn en al wenend met de ogen dichtgeknepen achter hulp zoeken of bellen. William H. Macy als agent Mooney is als looser - en dat kan hij, zie The Cooler van dit jaar - een luchtige tussendoornoot. Het enig wat hij wil, doordat hij bij zijn vrouw onder de sloef ligt, is na 27 jaar agentendienst een schoonheidssalon oprichten (getuige zijn motivatie: "Good luck with the beauty salon.", waarop Mooney: "It's a 'day spa', you fuck.") maar door omstandigheden belandt hij als een Dirty Harry in een onderzoeksspiraal naar de ontvoering van Jessica Martin. Leider van de ontvoerders is Jason Statham. Nadat hij de stiel door Guy Ritchie leerde in Britse klasse gangsterfilms als Lock, Stock en Two Smoking Barrels en Snatch, werd hij één van mijn vervangingsfavorieten van Steven Seagal na zijn gesmaakte rol van The Transporter (help, kan die sequel niet sneller komen) waarbij zijn naam gewoon synoniem werd met het begrip Transporter. Hij kreeg er een bijrol voor in The Italian Job remake en mocht van Michael Mann een cameo maken in zijn Collateral. Hier etaleert hij zijn gangsterkunnen. Haast ondenkbaar dat de makers een gelijkwaardig iemand konden vinden die even dominant en intimiderend is met een coole, indringende blik. Perfect gecast.

David R. Ellis doet op zich niks speciaals met de camera maar zijn aanpak is wel luchtig en actievol en hij weet een evenwichtige thriller af te leveren waarbij toch wel nagelbijtende momenten worden afgewisseld met aangename grappige tussendoortjes. Zijn verdienste is dat hij de spanning constant houdt, inclusief autoachtervolgingen, vuursalvo's en schaduwgevechten. Vanaf de eerste moment laat hij geen twijfel bestaan waaruit zijn film is opgebouwd, een ontvoering met als doel iets terug te winnen (maar het 'wat' wordt niet gauw verklapt wat u interesse doet opwekken, u doet gissen en u, wanneer het op het gepaste moment bekend gemaakt wordt, op het verkeerde been heeft doen zetten), maar op geen enkel moment laat hij de touwtjes los, ook niet tijdens de komische ondertoon omdat aldaar een toenemende tijdsdruk het gaspedaal blijft induwen. Ok hoor, het is een popcornfilm en neen hij zal niet in de eindejaarslijstjes tevoorschijn komen en ik weet het niet of het mogelijk is om een kapot geslagen telefoon terug aan het rinkelen te brengen. Maar what the hell, ga gewoon op in het verhaal en ervaar dat hij amusant, dynamisch en verduiveld spannend is. En vergeet u ge-es-emmetje niet af te zetten (by the way Nokia heeft er hier precies heel wat centen tegen aan gegooid in de budgettering) want als het rinkelt zul je wel eens tot het plafond durven springen. Een 7 op 10 waard wat mij betreft.

Bruno Pletinck