REGIE:
Ton Giglio

*********

*********

Verdeler:
Lumiere

Kenmerkend aan Chaos is de simpliciteit ervan

Niet dat het toonaangevend is maar misschien wel vernoemenswaardig. Na Angel-A en na Bandidas, nu ook Chaos. Het lijkt wel of België een filmsattelietlandje is geworden om kleinere producties uit te proberen en na te gaan of ze voldoende gesmaakt worden om dan in grotere landen de kosten van de promotieproductie daar naar te schikken. De Belg krijgt met die wereldse kleinere premières toch zo wat de naam van filmkenner mee. Of de recensenten dat ook zijn, tja. Als een hoofdredacteur van een toonaangevende website (de onze dus) al in slaap valt bij het zien van Bandidas - nochtans goed voorzien van opgevulde korsetten - kun je je daar inderdaad vragen bij stellen. Gelukkig wordt hij nog ondersteund door de in pellicule gewikkelde en met scherpe pen geboren critici die niet in slaap vallen bij films en zodoende er iets over kunnen vertellen.

Wat op de achtergrond terug komt van de film Chaos is - noem dit maar logica - de chaostheorie. Wetenschapsjournalist James Gleick beschouwt het na de relativiteitstheorie en de quantummechanica de derde wetenschappelijke revolutie van de twintigste eeuw - geeuw - en het zou een theorie zijn die de mogelijkheid biedt om een wiskundige vorm te geven aan schijnbaar onvoorspelbare gebeurtenissen. U kent wel het voorbeeld dat de vleugelslag van een vlinder een mogelijke basis zou vormen van iets dat uitgroeit tot een orkaan. Eenvoudige systemen kunnen dus complex gedrag voortbrengen en complexe systemen eenvoudig gedrag en bovendien zouden de wetten van de complexiteit universeel geldig zijn. Schijnbaar zouden in de film ook niet alle gedragen betekenen waarvoor ze staan, zijn er altijd wel dubbele bodems te vinden in het verhaal, hebben de personages een achtergrond die niet zo simpel te ontwarren is en zou niks zijn wat het is. Eén al chaos dus. Niettegenstaande dit chaotische uitgangspunt is Chaos eigenlijk voorspelbaar maar dan wel leuk voorspelbaar. Voordat u alle vlinders gaat vangen, leest u hier het relaas van de film.

Een flashback hangt als een schaduwlijn over de film die we tijdens de openingsscènes te zien krijgen. Een serieuze 4x4 crasht wanneer hij op een regenachtige avond achtervolgd wordt door de politie. De inzittenden, gijzelaar en gijzelnemer, kunnen nog uit het wrak kruipen maar worden onder schot gehouden door de politie. De gijzelnemer antwoordt onmiddellijk door zijn pistool tegen de slaap te drukken van zijn gijzelaar. Inspecteurs Conners en York zijn ter plaatse en Conners wil de gijzelnemer neerknallen maar door diens onverwachte beweging komt met Conners' schot eveneens de gijzelaar te sterven. Een schorsing van onbepaalde duur wordt zijn lot.

Het verhaal van de film start met vijf gemaskerde mannen die op een ochtend besluiten om de bank van Seatlle binnen te vallen en de bankbedienden en klanten te gijzelen. U kent dat wel, eentje daarvan wil te ijverig zijn en wordt prompt neergeknald. Met loeiende sirenes komt de politie ter plaatse, roept het Swat-team op, zet de wijk af en wacht op het telefoontje van de overvallers. De leider van de bende, Lorenz, wil echter alleen onderhandelen met Quentin Conners. Tegen zijn zin maar wel terug in dienst bij de politie en met voeling voor het vak start hij de onderhandelingen op samen (hiertoe gedwongen) met zijn jonge nieuwe van universiteit afgestudeerde partner Shane Dekker. Na de bizarre afloop van de bankoverval gaan Conners en Dekker op zoek naar de daders en blijkt het niet om een simpele overval te gaan maar wel de start van een kluwen van moorden en mysteries die steeds chaotischer door elkaar lopen en gebukt gaan onder de eerder genoemde schaduwlijn van de film. Herinner u gewoon één ding: eigenlijk is het zeer simpel, zelfs naar het cliché-achtige toe, en ongeacht de plotwendingen en verdachtmakingen, uw eerste gedacht zal het juiste blijken.

Misschien was het de bedoeling, ik weet het niet, maar het verhaal komt tijdens de film chaotisch over, af en toe zoek je zelf verder op verkregen informatie en probeer je linken te leggen, stel je jezelf de vraag, van wie is er nu hier de corrupte agent - Conners, Dekker, een lid van onderzoeksteam, de chef van Conners - en is Lorenz wel de persoon van wie beweert wordt wie hij is, maar tijdens het verloop van de film bedenk je zelf bepaalde patronen die goed afgekeken zijn van andere genrethrillers en is de afloop eigenlijk simpel. Je krijgt dus geen einde zoals bij The Usual Suspects en de film heeft ook niet die kracht en uitstraling maar ongeacht de voorspelbaarheid en clichés (bijvoorbeeld daders die maar met één agent willen praten die er bovendien ongewild een jongere partner bij krijgt) ben je maar al te blij dat dit met veel zwier en overtuiging wordt gebracht waardoor je niet echt een hoogstaande maar wel entertainende thriller te zien krijgt.

Veel is te danken aan de hoofdacteurs. Met op kop natuurlijk Jason Statham (o.a. The Transporter 1 en 2, Cellular, The Italian Job), de enige persoon die er beter uit ziet in een kostuum dan ik. Het mag nog in gelijk welke rol zijn, steeds zie ik hem graag spelen. Hij heeft charisma, uitstraling, een wat hese stem met pittig accent en weet overtuigend een rol naar zijn hand te zetten. Hij heeft in het verleden zowel goede als slechte karakters neergezet en je probeert te raden welke van de twee het nu is. Ryan Phillippe (o.a. Crash, Igby Goes Down, I Know What You Did Last Summer) ziet er uit als een verwend nest en is dan ook gepast als een snob van de universiteit die als kersvers politie-inspecteur zijn strepen wil verdienen en alles tot in de kleinste details uitpluist. Daarnaast is het een leuk weerzien met Wesley Snipes. Buiten de Blade trilogie (hier vindt u deel 2 en 3) belandden zijn films haast allemaal direct op de videoplanken. Voor een man die een bioscoopuitstraling heeft, kun je dan effectief spreken van een acteersdip. Hij moet zich ook wat aanpassen in Chaos. In het begin is het wat zoeken naar zijn geloofwaardigheid - het voelt wat B-achtig aan - maar eens terug in de film na een pauze heeft hij zich ontdaan van dat storend element en kennen we hem als vanouds in een voor zijn doen niet heldhaftige rol. Goeie bijrollen zijn er voor Henry Czerny die met zijn saaie politiek incorrecte uitstraling een extra verdachte is als de chef van Conners en de niet zo bekende Justine Waddell die als teampartner van Conners behoorlijk verleidelijk uit de hoek komt (voor de sexy looks zorgt het professionele model Natassia Malthe ( Elektra).

Regisseur is Tony Giglio. Chaos betekende niet zijn debuut, eind jaren negentig maakte hij de sprong naar de regiestoel met Soccer Dog: The Movie, Love, Sex & Muder en In Enemy Hands. U kent ze niet? Geen probleem, u mankeert niks (degene die ze wel kennen daarentegen). Daarvoor echter maakte hij naam als productie assistent wat hij o.a. deed voor The Quick And The Dead, Escape From L.A. en Liar Liar. Wat maakt hij van zijn bioscoopdebuut? Een degelijke actieprent zonder meer. Ik vermoed dat wanneer je de drie hoofdrolspelers wegneemt, je opnieuw met een directe videotheekfilm te maken hebt. En met een geschat niet al te groot budget van 25 miljoen dollar kun je niet zomaar voor spectaculaire scènes zorgen. Maar kom, met de goede acteurs die hij heeft, met de beperkte middelen, maakt hij wel een ontspannende vrijdagavondfilm. De niet ingewikkelde conclusie van Chaos is dat de film leuk en entertainend is maar ook voorspelbaar en snel vergeten.

Bruno Pletinck