REGIE:
Paul Haggis

*********

*********

Verdeler:
Belga Films

Botsing

De wereld is een mengelmoes. Allerlei mensen met verschillende culturen en achtergronden raken steeds meer door elkaar gehaspeld. Samenleven is het enige wat ze nu nog zouden moeten leren, maar dat blijkt door de vele vooroordelen niet zo eenvoudig te zijn. Regisseur Paul Haggis goot treffende dialogen in een beklijvende verhaalstructuur en noemde het Crash. De auteur van Oscarwinnaar Million Dollar Baby heeft zijn sporen reeds ruim verdiend, maar deze film legt de vinger op de wonde. In deze veelheid aan mensen is het gemakkelijk om veralgemeningen als waarheid te beschouwen. Beslissingen waar je nog spijt van kunt krijgen zijn snel gemaakt. Het is echter nooit te laat voor wat gezond verstand. Bijdragen tot een waardevolle samenleving is een gedeelde verantwoordelijkheid, zonder onderscheid tussen sociale situatie of ras.

Een kettingbotsing in Los Angeles. Een zwarte jongen is in de buurt van het ongeval gevonden, dood. Regisseur Haggis laat een pak personages op het doek los, met wie we de dag voor het ongeval beleven. Ieder van hen wordt op zijn manier met vooroordelen geconfronteerd. Zwarte jongeren stelen de wagen van een rijke blanke. Diens vrouw vertrouwt de Latijns-Amerikaanse slotenmaker niet. Even later wordt diezelfde slotenmaker door een Irakese winkeleigenaar uitgekafferd. Ondertussen gaat een blanke politieagent zijn boekje ver te buiten wanneer hij een zwart koppel naar de kant haalt. Zijn jeugdige partner ondervindt dat protesteren lang niet zo eenvoudig is. Terwijl enkele Aziaten een deal bedisselen, heeft een gerespecteerde inspecteur zijn handen meer dan vol met zijn criminele broer en heroïneverslaafde moeder. Life sucks zou je denken, maar er is meer aan de hand.

Ondanks alle negatieve menselijke trekjes die aanvankelijk worden getoond, groeit langzaamaan het besef dat het nooit te laat is om het roer om te gooien. Waardigheid zit niet in hoe hard je reageert op provocatie. Beschamend gedrag heeft niets te maken met huidskleur. Iedereen denkt te weten wie hij is, meer nog, we zijn er stellig van overtuigd dat we ook weten hoe anderen in elkaar zitten. We gaan af op een eerste indruk, een vooroordeel. Mensen worden herleid tot stereotiepen. Iedereen beoordeelt er lustig op los, terwijl het eigenlijk niets anders dan veroordelen is dat we doen.

Paul Haggis kan bogen op een sterrencast met Don Cheadle, Brendan Fraser, Sandra Bullock, Ludacris, Ryan Philippe, Terrence Howard, Matt Dillon en vele anderen, maar geen van hen wil het laken naar zich toe trekken. Er werpen zich geen grote ego's op in deze film, wat we wél te zien krijgen is een nauwkeurig afgemeten symbiose waarbij het individuele onderschikt is aan het collectief. Strak geregisseerde en diep uitgewerkte personages tonen elk een ander facet van de wereld. Meer dan eens zet Haggis zijn publiek op het verkeerde been, verrast en ontroert hij. De shots zijn nagenoeg perfect, enkele vrij opvallende continuïteitsfoutjes worden met de glimlach weggeveegd door de subtiel ondersteunende en tegelijk onmisbare muziek. Deze film is een waar genot om te bekijken en te herbekijken, een must voor elke filmliefhebber. Dit mag gerust een meesterwerk genoemd worden en de bekroning met de Grand Prix in Deauville was wellicht de voorbode van nog veel moois.

Om het met de beginwoorden van de film te zeggen: "Als je in om het even welke stad door de straten wandelt, lopen de mensen rakelings langs je heen, soms lopen ze zelfs tegen je aan. In Los Angeles raakt niemand je. Iedereen zit steeds achter metaal en glas. Omdat we dat contact zo erg missen, denk ik dat we met elkaar botsen, om toch maar iets te voelen." Deze film stemt tot nadenken over onszelf, maar ook en vooral over hoe we met anderen omgaan.

Tom De Vreese