REGIE:
Christopher Smith

*********

*********

Verdeler:
Belga Films

Creep, creep, creep

Na een receptie had Kate, die een bekend modellenbureau leidt, afgesproken met een vriendin waarmee ze samen achter een handtekening zou jagen van George Clooney die op dat ogenblik ergens in Londen zou aanwezig zijn. Tot haar grote verbazing is haar vriendin reeds vertrokken zonder haar. Ze besluit dan maar met de laatste metrotram naar huis te keren. Omdat ze lichtjes dronken is valt ze in slaap op de bank. Plotseling wordt ze wakker en merkt dat het metrostation verlaten is. Ook de uitgangen zijn afgesloten. Roepen of tieren haalt niks uit dus is ze blijkbaar genoodzaakt om de nacht aldaar door te brengen, de eerste trein afwachtend. Als er dan toch nog een trein komen aanrijden besluit Kate deze te nemen, hopend om toch nog thuis te geraken. Zij is niet de enigste passagier op het treinstel Guy, die ook op het feestje aanwezig was, is haar stiekem gevolgd. Door een misverstand denkt deze jongeman dat Kate smoorverliefd is op hem en wil meer. Het speelt voor hem geen rol of het op de trein is of ergens anders maar hij wil Kate nu en zal haar hebben. Plotseling stopt de de trein in het midden van de koker en gaan de lichten uit. De deuren gaan open en als Guy wil gaan kijken wat er gaande is wordt hij meegesleurd door iets vreemds. Kate vlucht vol paniek de metro. Iets volgt haar maar blijft op een afstand.

Doorheen de gangen van de metro probeert Kate hulp te vinden. Per toeval ontmoet ze in een schacht een paar daklozen die haar aanraden naar de nachtwaker te bellen via een speciale telefoon. Een van de jongens, Jimmy, wil haar zeker helpen en samen gaan ze op pad. Onderweg vinden ze Guy zwaar toegetakeld. Bij de telefoon aangekomen besluit Jimmy om terug te keren naar zijn illegale verblijfplaats. De bewaker echter wil Kate niet geloven want hij denkt dat Kate een drugsverslaafde is. Totaal radeloos gaat zij terug richting Jimmy. Kate vindt Jimmy zwaar verminkt en beseft dat zij waarschijnlijk het volgende slachtoffer wordt. Ontsnappen uit dit wespennest is haar enige doel enkel is de vraag hoe? Door Kate's vluchtpogingen merkt ze dat de metro uit vele gangen bestaat die geheimen bevatten die het daglicht niet mogen zien. Dan staat ze oog in oog met haar belager..

Het idee voor deze Creep kreeg debuterend regisseur Christopher Smith tijdens een rit met de metro toen het treinstel in een der kokers onverwacht een noodstop maakte. Deze halte duurde slechts enkele minuten maar voor hem duurde het eeuwig. De donkere sfeer en enge geluiden die hij toen ervaarde heeft hij verwerkt in deze film. Dat het voor hem inderdaad een angstaanjagende ervaring was kan je zeer goed merken in de film. Het eindresultaat is een zeer spannende horrorsuspense geworden die zelfs enkele verrassingen in petto houdt. De belager die in het begin van de film als een schaduw achter Kate aanzit wordt ruimschoots in beeld gebracht naar het einde toe, iets wat altijd een teleurstelling is bij andere films rond hetzelfde onderwerp. Men heeft er zelfs een meerwaarde aan toegevoegd door er een deftige verklaring aan te geven.

Niet enkel is deze Creep een horrortrip doorheen de metro, ook het ongekende leven in dit ondergronds bolwerk wordt lichtjes uitgediept. Niet dat de film hier een sociale aanklacht van wil maken maar het gooit wel een ander licht op bijvoorbeeld hoe daklozen proberen te overleven. Ook het personage van Kate is onderworpen aan enkele belangrijke veranderingen. Zij leeft volop in de high society wereld en ondergaat door deze bloederige feiten een stevige mentale switch. Haar perfect uitgebalanceerd leventje wordt plotseling een hel waarin ze zelf de overhand moet nemen wil ze overleven. Zo worden de schoenen met hoge hakken, waarop ze zich flamboyant voortbeweegt, wapens waarmee ze zich moet verdedigen. Dat ze gedurende deze helse nacht een transformatie heeft ondergaan, zowel op mentaal als visueel, is zeer sarcastisch uitgebeeld in de slotscène.

Smith weet op een perfecte manier de aandacht naar zich toe te trekken door uit pakken met een origineel debuut die de grenzen aftast van het horrorgenre. Waar anderen in faalden wordt door Smith van tafel geveegd door doordacht alle facetten te balanceren. Het decor geeft op zich al een claustrofobische sfeertje en de belangrijkste elementen worden netjes uitgebalanceerd in het geheel: pure horror, nagelbijtende spanning, aanvaardbaar verhaal en als verrassing een belager met karakter. Voeg hierbij Franka Potente, die al wat ervaring heeft in het horrorgenre (Anatomie) en je zit gebeiteld voor een nagelbijtende film.

Patrick Van Laer