REGIE:
Sebastian Cordero

*********

*********

Verdeler:
Paradiso

The Chronicles of El Monstruo de Babahoyo

De Spaanstalige titel (de film is een samenwerking van Mexico en Ecuador) kan vertaald worden naar Chronicles. Deze keer zijn het niet de voor kinderen bedoelde chronicles van Narnia die aan bod komen maar wel die van het Monster van Babahoyo. Dit kleine, haast van de wereld afgesloten dorpje gehuld in armoede en corruptie wordt opgeschrikt door een reeks brutale kinderverkrachtingen en -moorden. Recentelijk werd er zelfs een massagraf gevonden met twaalf mishandelde en vermoorde jongeren. Nadat we onlangs van Duitse zijde kennis maakte met Gabriel Engel in Antikörper krijgen we dus opnieuw een seriemoordenaar voorgeschoteld die, en dat zeggen we met afgrijnzen, gespecialiseerd is in kinderen en vermoedelijk gebaseerd is op Pedro Alonso Lopez - het monster van de Andes - die in de geschiedenisboeken helaas prijkt met zo'n 300 seriemoorden op jonge meisjes eind jaren zeventig, begin jaren tachtig in streken van Colombia, Peru en Ecuador. Het levert een sterke film op die onterecht ongemerkt uit de zalen zal verdwijnen.

Naar aanleiding van deze gruwelijke gebeurtenissen zakt tv-journalist Manolo Bonilla samen met zijn producer Marisa en zijn cameraman Ivan af naar Babahoyo om dit verhaal te coveren voor de in Miami gelegen Spaanstalige tabloid tv-stationshow Una Hora Con La Verdad, ofte One Hour With The Truth. We pikken in op het moment dat één van de kinderen uit het massagraf ten grave wordt gedragen. Om het noodlot van de ouders nog meer te tergen loopt op dat moment het broertje van het jongetje in op de rijrichting van een pick-up truck en is op slag dood. In de heersende kittige overhitte sfeer omwille van de gebeurtenissen wordt de chauffeur uit zijn wagen getild, geschopt en geslagen, overgoten met benzine en in brand gestoken. De vader van het jongetje Don Lucho hitst de menigte op om chauffeur Vinicio te lynchen. De politie is wel ter plaatse maar aarzelt om tussenbeide te komen tot het moment waarop Manolo het initiatief neemt om man's slachtpartij te voorkomen. Pas daarna arresteert de politie zowel Don Lucho als Vinicio maar, getuige daarvan de tv-beelden, maken zich belachelijk. De gebeurtenissen worden vertoond op Una Hora Con La Verdad en Manolo krijgt een kleine heldenstatus omdat hij het leven redde van Vinicio (wat hij eigenlijk deed in functie van de tv-beelden die hij nodig had dan vanuit humane dapperheid).

De baas van Manolo's show, Victor (tevens de man van Marisa), roept na deze gebeurtenissen Manolo terug om in Colombia interviews te doen met gangsters maar Manolo probeert zijn vlucht steeds uit te stellen. Hij is benieuwd naar de toestand van Vinicio en gaat op bezoek in de gevangenis (laat de vergelijking met Silence Of The Lambs hullen in stilzwijgen) waar hij de man terug vindt bedolven onder de stront om zo vijandelijke medegevangenen af te schrikken (een scène trouwens waar je de stront haast zelfs kunt ruiken). Want Don Lucho doet er ook binnen de gevangenismuren alles aan om Vinicio te doden. Vinicio blijkt een bange wezel te zijn die op zijn beurt er alles aan wil doen om vrij te komen. En daarom vertrouwt hij Manolo toe dat hij kennis heeft gemaakt met El Monstruo de Babahoyo wanneer hij op rondreis was voor het verkopen van bijbels. Hij belooft Manolo alles te vertellen wat hij weet over de seriemoordenaar maar in ruil moet Manolo de schrijnende en ondraaglijke toestand van Vinicio op televisiebeelden vast leggen zodat de lokale overheid via de show Uno Hora Con La Verdad met de publieke opinie in het achterhoofd hem zullen vrijlaten.

De start waarop het geweten van Manolo op de proef wordt gesteld. Immers, de feiten en details die Vinicio loslaat, blijken te kloppen met de realiteit, zo verfijnd zelfs dat Manolo zichzelf de vraag stelt of Vinicio niet zelf het Monster is. In plaats van de feiten door te spelen naar de politie, tracht hij zelf het mysterie op te lossen met in het achterhoofd de grote kijkcijfers en een bloeiende carrière wanneer hij de seriemoordenaar achterhaalt. Zijn verhalen nu al staan garant voor lovende kritiek van de mensen op de straat. Zoals ook het interview dat hij doet met de vrouw van Vinicio die hem omschrijft als een toegewijd christen mens die een echte vader is geworden voor haar kind maar nu in erbarmelijke condities zit weg te kwijnen in de gevangenis. Een reportage die zelfs Don Lucho raakt. Manolo mag dan wel een getalenteerd reporter zijn (lees: die de waarheid en de publieke opinie weet te bespelen naar zijn eigen goeddunk), hij is daarmee tevens arrogant. Zijn ambitie om zelf de zaak op te lossen (en om zo grootsere taken te kunnen doen dan de huidige tv-show), is nefast voor de groepssfeer (zeker wanneer hij ook nog eens in de koffer duikt met Marisa), maar betekent ook dat hij balanceert op een slappe ethische, morele koord waarbij de menselijke waarden in vraag gesteld worden. Hij staat niet op dezelfde lijn met de politie - hij werkt ze zelfs tegen - en speelt een gevaarlijk kat-en-muis spel met Vinicio waarvan we enerzijds een mediabeeld krijgen dat het een hulpeloos iemand is die verkeerdelijk in de gevangenis zit maar anderzijds een beeld waarin zijn ware identiteit - duidt zijn kennis niet op de verpersoonlijking van het Monster? - in vraag gesteld kan worden, of is dit een beeld dat Manolo ons als kijker oplegt?

Manolo Bonilla wordt vertolkt door John Leguizamo, een acteur waar je steeds bruggen op kunt bouwen (o.a. Land Of The Dead , Assault On Precinct 13, Spun). Hij geeft perfect het portret weer van een journalist die ongeacht morele en ethische conflicten via verdachte ontdekkingen het voordeel geeft aan een mediabeeld dan aan een humaan beeld. Het toonbeeld van een manipulerende media zeg maar. De rest van de cast is vrijwel (internationaal) onbekend te noemen, behalve dan de cameo van Alfred Molina (o.a. Spider-Man 2, Magnolia en Frida) als de presentator van de tv-show, maar het draagt wel bij tot de authenticiteit van de prent. Vooral Leonor Watling als Marisa is sterk. In tegenstelling tot Manolo zit ze nog niet diep verankerd in de negatieve mediaspiraal maar we krijgen wel een beeld van hoe ze langzaam aan daarin wordt gezogen door de in vraag te stellen beslissingen die genomen moeten worden naarmate het verhaal zich ontwikkeld. Ivan de cameraman - José Maria Yazpik - zorgt af en toe voor een welgekomen grappige noot. Het twijfelachtige karakter van Vinicio wordt gestalte gegeven door Damian Alcazar ( El Crimen Del Padre Amaro). Tegelijkertijd is het een hulpeloos iemand waarmee je medelijden hebt, maar ook een onbetrouwbaar iemand die veel afweet van de daden van het Monster.

Het is niet het regiedebuut van Sebastian Cordero. Eerder maakte hij in 1999 al de onbekende maar wel lovende prent Ratas, Ratones, Rateros over de Ecuadoriaanse bevolking die onderaan de sociale ladder staat. Maar Cordero zal dus - nog - niet de naam zijn die het volk loodst naar de zalen. Daarmee wordt hij gesteund door niemand minder dan twee Mexicaanse zwaargewichten Alfonso Cuaron en Guillermo del Toro ( Blade 2, Hellboy) - het budget bedraagt 2,5 miljoen dollar dat internationaal misschien niet veel is maar wel een kapitaal bedraagt in Equador. Misschien daarom dat door hun inbreng Cronicas er grimmig en grauw uit ziet. Cordero kiest er terecht voor om de kindermoorden niet te schetsen maar de bijna lynchpartij is een straf beklijvend en gewelddadig beeld dat doorheen de film op het netvlies blijft branden. Cordero schetst inhoudelijk krachtig de impact van de daden van een seriemoordenaar maar tevens die van de (tabloid)media die in functie van kijkcijfers morele dilemma's ontwijken en het kwade faciliteren omdat ze steeds op zoek zijn naar gruwelijkere verhalen. Wie is er dan de schuldige? Kijk en hoor maar eens naar de eindscène, ze laat u perplex achterstaan.

Bruno Pletinck