REGIE:
Hideaki Anno

*********

*********

Verdeler:
TBC

Wilt u weten wat het achtste wereldwonder is? Hierin ergens het antwoord.

Die Japanners toch, ze kunnen af en toe toch rare films afleveren waarbij je niet weet wat erover te denken of wat hun bedoeling was. Cutie Honey, moet je het nu opvatten als een live-anime verfilming van de populaire comic books uit de jaren zeventig van de creatiehand van Go Nagai en de latere gelijknamige mangareeks of dien je het te zien als een film die zichzelf niet au serieux neemt en de Power Rangers toer opgaat? Het zal wel aan het cultuurverschil tussen het oosten en westen liggen want in de rijststreken waren ze alvast verzot op de sexy creatie van regisseur Hideaki Anno, tevens als acteur te zien in The Taste Of Tea.

Indien u een Japanner bent die dit leest, is de volgende inleiding overbodig omdat Cutie Honey haast een begrip is in de landstreken aldaar. Ikzelf had er nog nooit van gehoord en aangezien ons lezerspubliek eveneens met een twijfelend IQ en gebrek aan algemene wereldkennis opgezadeld zit, voel ik mij verplicht hier iets aan te veranderen. Cutie Honey gaat over een meisje dat terug tot leven werd gebracht en hierbij zelfs superkrachten kreeg van haar vader/wetenschapper via het gebruik van de nano-technologie. Uiteraard zijn er kapers op de kust die de finesse van die technologie willen kennen. Maak kennis met de Panther Claw Gang. Je hebt Gold Claw die allerlei raketten kan afvuren, Cobalt Claw die net zoals een inktvis heel wat armen heeft en behoorlijk lenig is (ze deed mij wat denken aan dat mormel vanuit The Grudge), Scarlet Claw die grote dodelijke vuurballen uit haar mond afvuurt en Black Claw die naast een stukje karaoke ook reuzentornado's kan doen ontstaan. Deze vier clowngasten staan allen in dienst voor de evil Sister Jill, een onsterfelijke gevoelloze boomdemon die dus uit is op de geavanceerde nano-technologie, daarvoor al de vader van Cutie Honey heeft vermoord en nu haar oom heeft ontvoerd.

Cutie Honey kan dus eigenlijk gezien worden als een androïde met dit verschil dat haar vader binnen de nano-technologie ook nog een 'love-system' heeft geïnstalleerd waardoor ze ook menselijke eigenschappen heeft maar, nadeel, eveneens zich op tijd dient te voorzien van de nodige vitaminen die ze verkrijgt door heel wat sushi te verorberen. Eens voldoende sushi is ze in staat om de transformatie te ondergaan van Honey Kisaragi naar Cutie Honey. Want wanneer er vrede heerst, is Honey gewoon een kantoorbediende die steeds te laat komt op haar werk maar wanneer er problemen rijzen, eet ze sushi, raakt ze haar harthalsband aan en roept ze Honey Flesh waarna ze de superheldin wordt, getooid in een weinig verhullend, spannend gedecolleteerd roze bubblegum pakje en strijdt ze tegen het kwade met haar martial art stunts en haar fine ass. En het is nodig! Want na haar vader heeft Sister Jill nu dus ook de oom van Honey ontvoerd. Kortom, het is Cutie-time, hierbij trouwens geholpen door de ultra-professionele politieagente Natsuko Aki (verdomme, ook een knap ding hoor) die de ontvoering onderzoekt en de goed geïnformeerde maar geheimzinnige journalist Seiji Hayami die de persoonlijkheid van Cutie Honey onderzoekt.

Wat volgt is camp te noemen. Het budget is duidelijk te merken beperkt geweest maar dit tracht men op parodiërende manier op te vangen waarbij men echter niet vergeet de menselijke diepgang van het verhaal in beeld te brengen. Immers, Cutie Honey is een meisje zonder ouders en vrienden en men tracht dat gevoel tussen de gevechtsscènes, nou ja, over te brengen. Naar het einde toe krijg je dan ook een speech over de belangrijkheid van liefde. Maar toch, het gevoel dat vooral bij de kijker zal bijblijven, is het gekunstelde, en dat hoeft niet negatief bedoeld te zijn. Neem Eriko Sato, die Cutie Honey speelt, is zij nu een actrice of eerder een pin up girl met nice breasts die elke scène benadert met zo'n grote dosis energie dat die tegelijkertijd aanstotelijk maar ook aanstekelijk is. Neem die Panther Clan, ze hebben gewoon een kostuum gehuurd bij het dichtstbijzijnde circus en met wat make-up moeten ze doorgaan als boosaardige gewichten, maar je moet er wel om lachen. Neem die gevechtsscènes, die lijken haast houterig weggeplukt te zijn uit een aflevering van de Power Rangers maar deze laatste zijn wel populair geweest over heel de wereld. Hideaki Anno heeft er gewoon het beste van proberen te maken. Of het een geloofwaardige vertaling van de comic en animatie naar het witte doek is, weet ik niet aangezien ik ze nooit gezien heb. Maar van horen zeggen (of is het zien lezen) is er als rode draad the gimmick dat Cutie Honey steeds haar kleren verliest in gevechten. Ook in deze live-action movie zien we Cutie haar kleren verliezen (echter je moet er toch een uurtje op wachten) maar dat hoeft niet noodzakelijk tijdens een gevecht te zijn. Ze 'verdwijnen' vooral na een gevecht of ze ontbreken als ze thuis met haar kat speelt. Jawel hoor, ze houdt ervan met haar poes te spelen terwijl ze enkel een slipje en BH draagt. Daar hoeft volgens mij niks mis mee te zijn.

Ik had een Aziatische, uiteraard veel betere versie van Elektra verwacht. Daarom dat de film op het eerste gezicht een ontgoocheling kan wezen. Niet alleen was het budget te klein om met heuse special effects te kunnen uitpakken maar, en dit vooral, het was helemaal niet de bedoeling om er een wraakfilm pur sang van te maken. Dit is helemaal anders. Hoe kunnen we hem dan wel samenvatten? Je kan spreken van een Power Rangers aanpak dat een kwestie van smaak is, eerlijkheidshalve voeg ik er aan toe dat dit mij niet echt aansprak, maar tegelijkertijd ervaar je een Charlie's Angels invloed dat wat meer evenwicht in de balans gooit. Daarnaast is er wat GORA-humor te bespeuren maar de Japanse hoge kindervrouwstemmige popdeuntjes doen de tenen dan weer krullen. De regie voelt wel energiek en dynamisch aan maar komt op bepaalde momenten geforceerd over. Voor elk pluspunt zal er een negatief zijn en vice versa, maar hey, je hebt nog steeds Cutie Honey met haar achterwerk als achtste wereldwonder om je aan 'op' te trekken.

Bruno Pletinck