REGIE:
Walter Salles

*********

*********

Verdeler:
Buena Vista

Nieuwe maar andere J-horror prent

Het is een spijtig gegeven vind ik maar de vroeger verrassende J-horror wordt door de Hollywoodmachine tot op de bodem uitgemolken. Met het omgekeerde resultaat als gevolg. The Ring sloeg in het westerse halfrond in als een bom. Het was totaal andere horror dan Freddy Krueger, Jason Voorhees, Michael Myers of de meer modernere slasherversies zoals Scream en I Know What You Did Last Summer. Maar vooral, het kwam net op tijd. Het publiek vond die westerse horror 'done'. Men pikte het niet meer, het nieuwe, het originele, het schrikwekkende was er af. En plots werden we geconfronteerd met The Ring. Anders van opbouw, anders van verhaal, anders van horror maar o zo creepy. Iedereen haalde zo snel als ie kon de vierdelige serie binnen. Na de Ring wave (om het met een flauwe te zeggen; iedereen raakte in de ban van de ring) kwam The Grudge rage. Opeens kende men namen als Takashi Shimizu, Hideo Nakata, The Pang Brothers, … Maar het bleef maar komen en ik denk dat we dicht tegen een verzadigingspunt zitten, dat het terug tijd wordt dat we nog eens een echte ouderwetse slasher te zien krijgen waarbij de ledematen lustig in het rond vliegen (Saw 2 kan niet rap genoeg af zijn). Nog niet dus. Qua horror in de cinema kunnen we nu richting Dark Water. De Amerikaanse remake van Honogurai Mizu No Soko Kara ofte Dark Water van Nakata naar de creatie van Kôji Suzuki, in 1989 bedenker van The Ring. Dus ik hoor u al denken, daar gaan we weer dezelfde toer op. Gelukkig hoef ik dit niet te bevestigen. Dark Water is anders. Het is nog steeds J-horror waarbij de horror dient gezocht te worden in de sfeer maar de opbouw is anders.

Dahlia en haar jonge dochter Ceci zijn de centrale figuren. Dahlia heeft het absoluut niet gemakkelijk aangezien ze in een lastige echtscheidingsprocedure zit waar er enorm wat verbaal geweld aan te pas komt in verband met de voogdij over Ceci. De migraineaanvallen van Dahlia zijn dan ook een dankbaar gegeven voor haar ex-man Kyle om haar ongeschikt te verklaren als opvoedster van Ceci. Hij gaat dan ook voor de volledig alleenstaande voogdij. Voor zover het zal verschijnen op de rechtbank leeft Ceci nog bij Dahlia. Ze verhuizen naar de negende verdieping van een appartement op Roosevelt Island omdat het amper 2 blokken verwijderd is van een goede school voor Ceci maar ook omdat het buiten de New Yorkse stad is en zo betaalbaar voor Dahlia. De grimmige beelden van de buurt en het appartement, Braziliaanse cinematograaf Affonso Beato verricht beeldig werk dat mij deed terug denken aan Candyman, verraden al dat er met de woonst iets niet pluis gaat zijn.

Het begint al de eerste dag van intrek wanneer Dahlia een plafondlek in de slaapkamer opmerkt. Conciërge en klusjesman Veeck is niet bereid om het lek te dichten terwijl eigenaar Murray doet alsof zijn neus bloedt. Alhoewel de bewoners boven haar zich al een maand niet meer laten zien hebben, zijn er toch voetstappen te horen. Dahlia trekt op onderzoek uit en vindt een volledig ondergelopen appartement terug waarvan alle waterkranen zijn opengedraaid. Veeck beweert dat het gaat om twee vandalen maar Dahlia begint zich af te vragen of er niks meer aan de hand is. Ondertussen begint haar dochter Ceci te converseren met een ingebeelde vriendin die misschien niet zo ingebeeld blijkt te zijn (hoor ik daar iemand Hide And Seek roepen). Zoals u kan verwachten, verbergt het appartement een mysterie dat zich wil laten oplossen met Dahlia en Ceci als eventuele slachtoffers.

Wat je deze Dark Water moet nageven, zijn de uitmuntende acteerprestaties. Jennifer Connelly is niet alleen de engel in onze verbeelding, ze staat ook sterk in haar acteerschoenen. Als Dahlia komt ze geloofwaardig over als een vrouw die speelt met de rand van een inzinking. Ze blijkt wel effectief last te hebben van migraine-aanvallen maar je tast - net zoals Dahlia zelf trouwens - in het duister wat betreft haar geestelijke gezondheid. Enorme verrassing is John C. Reilly als de huurbaas. Wat een nonchalance waarmee hij door de film stapt. Het is het soort type huurbaas dat het lelijkste krot kan verkopen aan rijke stinkerds. Zijn sleutelbos, zijn weelderige haardos, zijn onbetrouwbare mimiek, zijn geloofwaardige ongeloofwaardigheid, hij vertolkt één van zijn sterkste rollen. Ook Pete Postlethwaite treffen we aan in een voor hem onverwachte rol. Het is een zeer vreemd figuur wiens stemming om de seconde kan omdraaien en als conciërge liever een partijtje wilde seks heeft dan een lek te komen dichten. Hij mompelt zich met een vreemd accent een weg doorheen de film en je weet totaal niet wat je aan hem hebt. Komt de onvoorspelbaarheid van de film enkel maar ten goede. Voorts is er ook nog Tim Roth als advocaat en daarmee is er nog een karakter waarvan je niet direct weet aan welke zijde hij staat. Enerzijds helpt hij Dahlia in de voogdijschap, anderzijds liegt hij tegen haar over zijn privé-bestaan.

Vele verrassende karakters dus, hetzelfde kan gezegd worden van Walter Salles. Van de regisseur van o.a. Central Do Brazil, Abril Despedaçado en The Motorcycle Diaries verwacht je immers niet onmiddellijk een horrorprent. Dat hij groot geworden is met drama merk je in de relatie tussen Dahlia en Ceci die hecht over komt. Ook de scènes waarin Dahlia kampt met haar psychologische zelve zijn niet direct de makkelijkste maar ze komen wel zeer geloofwaardig over. Naar horror toe pakt hij het gelukkig anders aan dan The Ring en The Grudge. Geen plotse peek-a-boo momenten, geen oplopend dodenaantal, wel een haast ondraaglijke duistere atmosfeer. Wanneer Dahlia de deur van het appartement boven haar open doet, zie je een troebelige waterpoel. En hoe onheilspellend die ook moge zijn, de aantrekkingskracht is er te groot van. Zowel Dahlia als de kijker wil zo snel mogelijk wegrennen maar tegelijkertijd wil je het mysterie kennen, dus ga je maar met half benepen ogen het krotappartement binnen. Het is zo'n horrorsfeer waarvan de haartjes recht komen te staan en angstig zitten te wachten tot de climax er komt.

En daar, helaas eigenlijk, wringt het schoentje. Het supernatuurlijke geestelijke neemt daar immers de bovenhand en intervenieert onverwacht maar ook onnodig in de moeder-dochter relatie. De aanpak en de opbouw is dus wel totaal anders dan in vorige J-horror prenten maar het einde is hetzelfde: het is een anti-climax die niet echt begrijpelijk is en je met vervelende vragen doet opzadelen. Welke mening moet je dan hebben? Goeie atmosferische opbouw, verfijnde karaktertekeningen die steengoed worden neergezet, enkele creepy momenten tegenover een anti-climax die een serieuze schaduw werpt over de film. Ach, misschien ligt het aan mij en zie ik de druppel doorheen het water niet meer…

Bruno Pletinck