REGIE:
Thomas Vinterberg

*********

*********

Verdeler:
Cineart

Vinterberg en von Trier treden de Dogma-regels met de voeten

Dear Wendy is het verhaal van de jonge pacifistische en timide Dick (Jamie Bell uit Billy Elliot). Hij woont in het Amerikaanse mijnwerkerstadje Estherslope, aan het armoedige Electric Park Square. Omdat hij weigert in de mijn te gaan werken met zijn vader, wordt hij beschouwd als een loser. Als hij op een dag een speelgoedwinkel binnen loopt op zoek naar een geschenkje voor zijn vriend Sebastian (Danso Gordon uit American X), valt zijn oog op een revolver. Een uitstekend geschenk, denkt hij. Want later zal blijken dat Sebastian al lang droomt van een wapen. Maar Dick verandert van idee. Meer en meer wordt hij aangetrokken tot dit wapen, tevoorschijn gehaald van onder het stof. Hij steekt het op zak en noemt het voortaan Wendy. Dicks zelfvertrouwen groeit gestaag. Samen met een stel vrienden richt hij de geheime club The Dandies op. Een oude verlaten schacht wordt ingericht als tempel. Verkleed als cowboys of musketiers houden de outcasts rituelen, schietoefeningen en spelen ze de quiz Guess the gun (welk wapen hoort bij welke schutter?). Het motto dat ze hun wapens nooit zullen gebruiken om slachtoffers te maken dragen ze hoog in het vaandel. Toch draaien hun goede bedoelingen anders uit. En daar kan sheriff Krugsby (Bill Pullman), overtuigd dat de jeugd van Electric Park decent American boys zijn, weinig aan doen.

Voor de regie tekent Thomas Vinterberg. De man debuteerde met het schokkende Festen ('97), de eerste filmproductie die gedraaid werd volgens de kuisheidsregels van het Deense filmcollectief Dogma 95 (opgericht in de lente van '95 in Kopenhagen door de Deense filmmakers Lars von Trier en Vinterberg himself, als reactie tegen de auteursfilm enerzijds en tegen de voorspelbare, oppervlakkige film voor het grote publiek anderzijds). Sindsdien raakte Vinterberg met zijn verhaal over een familiebijeenkomst in een kasteel waar de genodigden stuiten op een gruwelijk familiegeheim, internationaal bekend. Na It's all about love is Dear Wendy zijn tweede Engelstalige langspeelfilm.

Scenarist van dienst is zijn vriend/collega Lars von Trier maker van de parels Breaking the waves en Dogville. Hoewel ze de Dogma-regels (enkel op locatie filmen, altijd in kleur draaien, gebruik van handcamera, geen kunstmatige belichting, geen rekwisieten, geen speciale effecten, geen optische elementen noch filters, geen muziek tenzij die uitdrukkelijk bij de scène hoort èn als speciale vermelding geen kostuumfilms en geen vuurwapens) helemaal met de voeten treden, loont het resultaat de moeite.

Dear Wendy is een knappe, in strakke vorm gegoten film die stevig in handen gehouden wordt door de Dogma-broers die naar verluidt beiden oorspronkelijk uit een milieu komen waar (speelgoed)wapens verboden werden. Het kan dan ook niet anders dan hetgeen verboden is des te aantrekkelijker wordt.

Hoewel volledig gedraaid in Filmbyen, net buiten Kopenhagen, is hun verhaal gesitueerd in de Verenigde Staten waar ze gretig pijlen op afschieten. Hun dubbelzinnige houding tegenover wapenbezit, racisme, geweld, jeugdcriminaliteit en corruptie van het gerecht. Tevens refereert Dear Wendy gretig naar westerns, kostuumfilms en de Kubrick-film Barry Lyndon en zijn literaire verwijzingen niet ver weg. Voorts is er nog de dynamische song It's the time of the season for loving van de cultband The Zombies die de emoties sturen en maken dat puur entertainment gegarandeerd blijft ondanks de ernstige boodschap van Vinterberg.

Voor sommigen overweldigt de visuele flair deze interessante tragikomedie over pacifisten met moordwapens. Voor anderen is Dear Wendy een welgekomen verademing.

Linda Crivits