Homepage filmsalon
****************
DEATH TUNNEL

REGIE:
Philip Adrian Booth


*********


MET:
Steffany Huckaby

Kristin Novak

Jason Lasater

*********


USA / 2006 / 97 MIN.
*********


Verdeler:
Moviebank

Geen licht aan het eind van de tunnel

Het mag ons een raadsel zijn waarom men deze flick de titel heeft meegegeven van Death Tunnel. Beter was geweest Death Hospital omdat er anderhalf uur haast integraal werd gefilmd in een verlaten ziekenhuis terwijl de bedoelde tunnel zich enkel de laatste twee minuten laat bezichtigen. Voor de achtergrond van de dodentunnel moeten we naar Kentucky ten tijde van 1928. Een verschrikkelijk ziekte, the white plague ofte tuberculose, houdt lelijk huis in de streek en kost het leven aan ruim 63.000 mensen. Er wordt een heus sanatorium gebouwd om de geïnfecteerden van de buitenwereld te isoleren en allerlei experimenten te doen om tot een methode van genezing te komen. Echter de doden stapelen zich op. Om het enorme aantal slachtoffers te verbergen voor de buitenwereld, bouwde men een 175 meter lange tunnel langs waar de doden werden getransporteerd naar gereed staande treinen. U begrijpt al dat dit de Death Tunnel genoemd werd. Intussen werd in 1958 een geneesmiddel ontdekt om tuberculose te bestrijden waardoor het sanatorium de deuren kon sluiten. Het gigantische gebouw staat sinds die tijd er verlaten en ongebruikt bij, tot dat men er een film in ging maken. Waarbij toegegeven moet worden dat de setting behoorlijk creepy zou kunnen zijn als het gebouw zowel van binnen en van buiten op de juiste cinematografische wijze werd gefilmd.

De setting is dus niet de Death Tunnel maar wel het Waverly Hills Sanatorium in Kentucky dat eveneens een schoolcampus bevat. Ter inwijding, bij ons zou dat den doop heten, zullen five girls uitverkoren worden om in het verlaten hospitaal five hours door te brengen. In ruil mogen ze zich aansloten in de eliteclub van macho hartenbreker Richie waardoor ze gans het jaar gratis naar party’s kunnen gaan of met hem van bil gaan, het is maar hoe je het bekijkt. Het hospitaal bevat five floors en elk uitverkoren meisje zal zich vastgebonden en geblinddoekt terug vinden op één van die verdiepingen. Gelukkig hebben ze er niet six floors, six girls, six hours van gemaakt of ze konden er nog een duivels element in gestopt hebben. Alhoewel er ook nog metafysische elementen in het spel blijken te zijn, five ghosts namelijk. Die nemen al snel de bovenhand van de medewerkers van Richie zodat de dingen die gebeuren niet meer opgezet spel zijn maar wel echt gebeuren. Tussendoor zie je ook nog iemand met een gasmasker langs waar allerlei draadjes uitsteken voorbij het scherm passeren. Maar meer dan een kramiekelig soort van colruytkarretje voortduwen (zal het een verrassing zijn dat daarop de lijken werden vervoerd tijdens the white plague?) en met een irritante big brother stem zijn spel tegen de tijd meedelen, doet hij niet.

Want o ja, wanneer onze chicks het goed en wel beginnen te beseffen dat het geen uit de hand gelopen studentengrap is, valt er tijdens het eerste uur van verblijf een eerste slachtoffer en dat zal zo met elk passerend uur opnieuw gebeuren. Vooraleer het hun beurt is, moeten ze dus de uitgang van dit monsterlijke gebouw weten te vinden. De makers hebben toen bedacht om onze vijf vrouwelijke studentinnen een achtergrond mee te geven die gelinkt kan worden aan het gebouw zodat ze dus niet zonder reden zich in het sanatorium bevinden (een opa die het sanatorium runde, een oma die de minnares was enz), maar meer zelfs dat de geschiedenis zich zal herhalen in hun personages. Ooh, spooky.

Ik vermoed dat het horrorverhaal niks anders dan een goedkoop excuus was om vijf babes naast elkaar te zetten die de tienerhormonen op hol doen slaan. Ze lopen immers in het hospitaal rond in lingeriekledij en om dat toch wat betekenisvol te laten overkomen, krijgt elk meisje een letter mee. Zet je ze in de juiste volgorde, dan kun je D E A T H lezen. Ten eerste heb je het trio Ashley, Devon en Elizabeth. Zij zijn zowat de richie bitches van de campus. Ashley – haar vader zou enorm wat eigendommen hebben (raad eens wat daar bij hoort) – eigent zich zelfs Richie toe als boyfriend maar blijkt vooral psychotische kantjes te bevatten. Kristin Novak speelt haar rol zo overdreven dat je het niet kunt behelpen af en toe eens te moeten grijnzen. Bovendien blijkt ze niet alleen graag eens in de playboy haar joekels te laten zien, maar ook in het hospitaal zoekt ze de douches op om daar in volle glorie de waterstralen op haar lichaam te laten dralen. Vraagt u zich niet af waarom na al die jaren daar nog heldere watervoorziening is, wees er vooral blij mee. Devon en Elizabeth dansen vooral naar de pijpen van Ashley maar er blijkt totaal geen zinnige dialoog uit hen te komen. Hun acteerwerk is erbarmelijk, belachelijk en lachwekkend en je hoopt dat de doodscènes gruwelijker zouden zijn. Het enige wat ze hebben is hun schoonheid. Yolanda Pecoraro (Devon) heeft roots uit Nicarague en Italië wat haar een aangename exotische uitstraling geeft, Melanie Lewis (Elizabeth) heeft haar looks al kunnen gebruiken als achtergrondmateriaal (cheerleader of danseres) in Starsky And Hutch en Gigli. Tegenover dit bitchtrio heb je dan het traditionele seutenduo. Heather blijkt zelfs visioenen te hebben en is dan ook degene die zich zowat bizar gedraagt. Het zal je niet verbazen dat vooral zij naar de waarheid wil zoeken. Steffany Huckaby mag dan nog wel van de universiteit van Kentucky afkomstig zijn, haar Heather is een vervelend personage. Haar vriendin Tori probeert Heather in de realiteit te houden maar dat duurt niet lang. Wanneer zij haar stamboomgeschiedenis tegen krijgt, krijgt de kijker een sterk staaltje van wat het tegenovergestelde moet zijn van acteren. Totaal van de put gerukt en ongeloofwaardig. Echter ook Annie Burgstede heeft goede looks, iets wat enkel telde voor de makers. Tussen de five lady’s loopt er nog de rijke nietsnut Richie. Die heeft dus veel geluk om tussen dat vrouwelijk schoon te mogen lopen, aan zijn acteerprestaties zie je dat echter niet. We raden Jason Lasater aan om eens een psycholoog te raadplegen om na te gaan hoe je welke emoties op de juiste manier weergeeft.

De regie alsook het scenario, de filmmontage, muziekmontage, de visuele effecten en de cinematografie is in handen van Philip Adrian Booth terwijl zijn broer Christopher Saint Booth in stond voor eveneens het scenario, productie, muziek en sound, production design, art direction, de outfits, assistentie bij de montage en de fotogafie. Bezige bijtjes dus deze Booth brothers. Je zou het vermoeden kunnen hebben dat ze een muziekvideoachtergrond hebben, maar dat is nogal tolerant uitgedrukt. Het zijn broers die naar MTV kijken op een mengeling van speed, XTC en amfetamines. Ze pretenderen om hun verhaal in de stijl van Taratino’s Pulp Fiction niet lineair te brengen, dat moge misschien kloppen, maar met hun bruuske, goedkope en nietsbetekenende editing weiger je om het verhaal zelf lineair te maken. De montage geeft je schele koppijn en als dat nog niet genoeg was, krijg je een aaneengehaken krijsende, piepende en knarsende sound daarbij ingelepeld. Neen, zelfs dafalgans met codeïne kunnen hier niet meer baten. Bovendien doen ze te hard hun best om op een ongepaste manier een creepy sfeer te creëren. Onnodig, als je dergelijk gebouw ter beschikking hebt met zulk een historie dan krijg je vanzelf een akelige atmosfeer. Flashy visuele effecten zijn dan ook overbodig. Misschien dat nog 14-jarigen hiervoor uit hun zetel springen, een horrorfan echter zal dit vooral enerverend ervaren. En wat met die horror? De bodycountdown met five girls is behoorlijk weinig maar de scènes zijn zeer kort, weinig duidelijk, goedkoop en allesbehalve schrikwekkend of campy. Diende de horror dan te komen van de five ghosts? Een aantal daarvan blijkt ook in haast doorschijnende lingerie rond te lopen en zijn dan ook allesbehalve spooky. Heeft de film dan echt niks te bieden? Neen, of toch, laat het ons op het graag geziene meloenenduo houden van Kristin Novak.

Bruno Pletinck