REGIE:
Thomas de Their

*********

*********

*********

B - FR / 2004 / 90 min.
*********

Verdeler:
Cineart

Rouwen in het desolate Genappe

Verdriet en het verwerkingsproces na het verlies van een kind is het beladen thema van de Frans-Belgische coproductie Des plumes dans la tête, een prent opgenomen in de officiële selectie van de sectie Quinzaine des Réalisateurs op het Cannesfestival '03 en vertoond op verschillende festivals, onder meer op de 1ste editie van het Europees Filmfestival van Brussel.

De regie is in handen van de uit Charleroi afkomstige Thomas de Their (°1966), ornitholoog van opleiding en daarnaast ook maker van enkele documentaires waaronder Je suis votre voisin, twee korte films en Le grand voyage, een trilogie doorheen de Indonesische jungle, de Marokkaanse woestijn en de Canadese bossen. Met Des Plumes dans la tête tekent hij voor zijn eerste langspeelfilm.

Het verhaal speelt zich helemaal af in het Waalse-Brabantse dorp Genappe, bekend om het desolaat landschap, de bomen die op sterven na dood zijn, de inmiddels met sluiting bedreigde suikerfabriek en het waterzuiveringsreservoir waarin resten van suikerbieten liggen te rotten, een geliefkoosde plaats van trekvogels.

Het gelukkig gezin van Blanche (rol van Sophie Museur) en haar man Jean-Pierre (Francis Renaud) krijgt een flinke deuk wanneer hun vijfjarig zoontje Arthur (Ulysse De Swaef) plots verdwijnt. Het is pas wanneer het lijkje gevonden wordt dat het rouwproces kan beginnen. Op het eerste gezicht lijkt Blanche de situatie onder controle te hebben. Naarmate de tijd langzaam verstrijkt glijdt ze in een neerwaartse spiraal en doet ze alsof haar zoontje nog steeds aanwezig is. Nog erger wordt het wanneer ze bespied wordt door de adolescent François (Alexis Den Doncker), een fervent natuurliefhebber, die haar in stilte begeert.

Volgens de Their begint Des plumes dans la tête waar Nanni Moretti's bekroonde film La Stanza del figlio/La chambre du fils eindigde. Met andere woorden: op het ogenblik dat het verwerkingsproces ingaat en het koppel met vallen en opstaan, op het ritme van de wisselende seizoenen, elkaar terugvindt.

De zeer beheerste mise-en-scène alsook de mooie fotografie die de natuur en de trieste decors van het Waalse landschap een poëtische dimensie geeft, verdient een speciale vermelding.

Verder is er Sophie Museur (theateractrice en levensgezellin van de cineast) die het beste van zichzelf geeft als de dromerige moeder die weigert het onaanvaardbare te aanvaarden maar zich tenslotte overgeeft aan het lot dat haar komt te treffen. Het is vooral haar vertolking die de aandacht van het publiek weet vast te houden in dit intens drama ondersteund door de minimalistische muziek van Sylvain Chaveau.

Les Plumes dans la tête is een zeer verdienstelijk regiedebuut dat zweeft tussen het magisch realisme van André Delvaux en het speelse visuele van Jaco Van Dormael. Een cineast om in het oog te houden.

Linda Crivits