REGIE:
Rob Bowman

*********

*********

Verdeler:
20th Century Fox / CINEMIEN

The Lady In Red

Laten we beginnen met het positieve nieuws: Catwoman en Blueberry blijven onafgescheiden aan de top als slechtste comicverfilmingen. Het negatieve nieuws: Elektra volgt net daarna waarmee Daredevil na twee jaar dus gezelschap krijgt. Daar was het trouwens allemaal mee begonnen. Elektra Natchios was de sidekick van de blinde Matt Murdock maar omdat Ben Affleck lauw onthaald werd bij het grote publiek (tiens) plande men in plaats van een vervolg een nieuw project gebaseerd op zijn sexy medestander die vooral overweg kan met messen (normaliter kwam Affleck met een cameo voor in de film maar in de montage sneuvelde zijn bijdrage). Jennifer Garner mocht zo tussen haar Aliasserie optreden als the leading fighting lady om te kunnen vaststellen dat ze beter past in lichtvoetige komedies als 13 Going On 30. Of zoals ze zelf antwoord in de film op "I tought you were cool": "I'm not."

Wanneer u zich de moeite doet om af te vragen of het karakter van Elektra niet gedood werd in Daredevil, is het antwoord daarop bevestigend. Maar in films als deze blijkt dood maar een tijdelijk ongemakje te zijn want er schijnen individuen rond te lopen die de tijd kunnen manipuleren en de doden terug tot leven kunnen wekken. Neen, niet als zombies maar opnieuw als hetzelfde personage dat een tweede leven mag starten. Zo iemand is Stick die het 'goede' vertegenwoordigd. Want deze comic is een klein beetje anders. Het is niet zo dat de superheld(in) het opneemt tegen ultraslechte vijanden die niets liever willen dan de wereld te veroveren, neen hoor, hier komen we o wonder terecht in de metafysische oorlog tussen Goed en Kwaad. Het Kwade wordt vertegenwoordigd door 'The Hand' (was dat niet een vergetelijke film van Oliver Stone over een comic book schrijver-illustrator die zijn hand verliest in een verkeersongeval) dat een zootje Japanse bad guys blijken te zijn met supernatuurlijke gaven. En het Goede blijkt dus vertegenwoordigd te worden door de blinde Stick. Hij was het die Elektra terug tot de levenden bracht. Elektra zou dus tot het Goede behoren ware het niet dat ze haar Jeditraining niet heeft afgewerkt en momenteel als huurmoordenares door het (tweede) leven gaat. Dat is tot wanneer ze de opdracht krijgt om Mark Miller en zijn tienerdochter Abby te vermoorden. Wanneer ze de trekker wilt overhalen, begint haar geweten te knagen omdat ze in de moederloze Abby haarzelf ziet in de kindertijd. Ze trekt zich terug van de opdracht maar dat is zonder The Hand gerekend dat met een zootje gewetensloze circusartiesten alsnog de twee willen vermoorden (die namen alleen al: Kirigi als zwaardvechter, Tatoo die allerlei beesten laat ontsnappen uit zijn lijf, Stone met een lichaam zo hard als staal, Typhoid met een giftige adem en Kinkou waarvan ik begod niet meer weet wat die kon). Abby zou immers The Chosen One zijn (waarom toch altijd die one) die finaal de strijd zou kunnen beslechten tussen Goed en Kwaad. Geeuw.

Akkoord, verhaallijnen moeten we in films als deze niet zoeken maar helaas blijven we op alle andere vlakken eveneens op onze honger zitten. Vermoedelijk werd de film gemaakt vanuit menselijk standpunt in plaats vanuit het standpunt van comic personages waardoor budgettering en commercialisering de bovenhand kreeg op inventiviteit en visualiteit. Elektra komt vanuit de Marvelbron maar haar karakter is meer levendig in de strip dan in de film. Enerzijds omdat de scenaristen niet weten hoe haar te portretteren, anderzijds omdat Jennifer Garner een bleke prestatie aflevert. Jawel hoor, ze heeft absoluut uitstraling maar ze ondergaat helaas hetzelfde lot als Halle Berry in Catwoman. Haar rode kostuum past haar niet echt terwijl het stappen haar nog minder afgaat. Waarschijnlijk zal de regisseur wel gezegd hebben, geef mij u meest sexy walk maar net zoals het wiebelen met haar achterste bij Berry een serieuze afknapper was, komt datzelfde onsexy beeld bij Garner naar voor. Ook lijkt haar gezichtsuitstraling voort te komen uit een videospel dat emotie ontbeert. Het lijkt alleszins immobiel en gladjes, zeg maar amateuristisch. Zo wordt het nooit duidelijk hoe ze zich voelt ten opzicht van Stick, Abby of Mark. Met deze laatste kust ze wel eens twee keer maar vuurwerk, zelfs vonken ontbreken. Zeg maar dat zowel karakters als relaties onderontwikkeld zijn. Dus ook Terence Stamp (Stick) levert na My Boss's Daughter en The Haunted Mansion een nieuwe bleke prestatie af, Kirsten Prout komt ervaring tekort, Goran Visnjic weet niet waarom hij in deze film zit en de representaties van het Kwade zijn het vermelden eigenlijk niet waard (behalve Natassia Malthe die wel sexy overkomt).

Inblikker van dit alles is Rob Bowman, vooral bekend als regisseur van The X-Files (zowel serie als film) en het B-genietbare Reign Of Fire. Hier tovert hij maar één genietbare scène uit zijn pollen: de kus tussen Jennifer Garner en Natassia Malthe. En ik bedoel dit niet als ware ik een lesbofan. Neen, voor één keer in de negentig minuten werd er iets visueels magisch vertoond waarbij de wetten van de zwaartekracht worden getoetst omringd door vallende dorre bladeren. Die scène blijft bij, de rest van de pellicule kunnen ze richting containerpark voeren. Misschien dat een Zhang Yimou hier nog iets van had kunnen maken (trouwens het vliegende lakengevecht op het einde van de film, dat niet kon bekoren, is duidelijk afgekeken van het laatste oeuvre van Yimou) maar Bowman valt veel te licht uit.

Aan te raden is te wachten op de komende comic verfilming Sin City van Robert Rodriguez, gastregisseur Tarantino en Frank Miller, nota bene de comic tekenaar van Elektra, om nog eens een bevredigende omzetting van strip naar film te zien. Want Elektra is niks meer dan een amalgaan van onfortuinlijke scènes, een te weinig uitgesponnen verhaal dat elke diepgang in karakters en relaties ontbreekt en veel te idiote gevechtsscènes waarmee Bowman zichzelf superbelachelijk maakt ten opzichte van Aziatische martial art films. Bowman, bowl het af man.

Bruno Pletinck