 |
||
 | ||
 |
 |  |
| REGIE: Brian De Palma ********* MET: Antonio Banderas (Nicolas Bardo) Rebecca-Romijn-Stamos (Laure Ash) Peter Coyote (Bruce Hewitt Watts) Eriq Ebouaney (Black Tie) ********* Frankrijk - USA / 2002 / 115 MIN.*********
|
Maak kennis met Laure Ash (Rebecca Romijn-Stamos). Ze is een geboren bedriegster, iedereen die eenmaal met haar in contact is geweest, vergeet haar nooit meer. Dat dit deels te maken heeft met haar schoonheid is aannemelijk, maar natuurlijk komt dit ook door het feit dat je door de furie opgelicht bent. Zo overkomt het ook Racine (Edouard Montoute) en Black Tie (Eriq Ebouaney), twee gekleurde jongens, die, samen met Laure zinnens zijn een overval te plegen. Een soort overval, die plaatsvindt tijdens een voorstelling van het glorieuze filmfestival van Cannes. Iedereen heeft zijn taak, iedereen moet zich eraan houden. De buit is simpel: het hangt aan een cinemaster en Laure moet het eraf zien te krijgen. De ster draagt de kostbare juwelen immers als garderobe. Laure moet operatie charme inzetten om via een partijtje stomende toilettenseks de ster van haar juwelen te ontdoen. Terwijl staat de rest van de crew in voor het technische aspect van de kraak. Niettemin loopt alles in het honderd en er komt maar één winnares uit: Laure. Zij heeft de buit binnen en vlucht weg, terwijl één van haar zwarte kompanen rustig mag wegrotten in de gevangenis. Zowat zeven jaar later duikt Laure op in Frankrijk als vrouw van een belangrijk persoon. Nicolas Bardo (Antonio Banderas), een aan lager wal geraakt fotograaf, neemt een foto van haar en verspreidt deze. Wanneer terwijl ook nog eens de gangster van destijds vrijkomt en zint op wraak is het hek helemaal van de dam. Een psychologische strijd begint. Brian De Palma's vorige project "Mission To Mars" werd veelal onterecht afgebroken, het was echter gewoon een iets andere De Palma. "Femme Fatale" is echter weer het soort De Palma zoals zovele mensen hem graag aan het werk zien. Zinderende camerawendingen en heerlijke plotwendingen, hoewel het verhaal hier toch weer van eigen hand is. Het verhaal heeft misschien gaten, maar doch staat het garant voor een spannende thriller als resultaat. Want dat is "Femme Fatale" in de eerste plaats, een thriller. Spanning alom, vooral in de lange opening. Het is een opening van weinig woorden, maar des te meer van daden. In het decor van het filmfestival van Cannes een kraak laten plaatsvinden is een gewaagde keuze van de regisseur, maar wonderwel slaagt hij erin om er één van zijn meest legendarische scènes ooit van te maken. Op de tonen van sensueel dreigende muziek vindt alles plaats. De openingsscène doet ons dan ook een beetje denken aan de opening van "Snake Eyes", alleen stond daar het getater van de hoofdpersoon centraal. De drukte die het portret in zijn opening echter herbergt, is hier ook weer aan de orde. De prent is over de hele lijn boeiend en blijft interessant. Zeker wanneer je ongeveer een kwartier voor het einde ineens een totaal andere betekenis aan het verhaal kan geven. Je staat versteld dat je naar een thriller aan het kijken bent, die eigenlijk bedoeld is als menselijk drama. In De Palma's diepste grondslag staan geen moorden of wilde vrijpartijen centraal, maar wel de lotsveranderingen.De Palma werd vroeger vaker de nieuwe Hitchcock genoemd, maar wist die eer slechts in enkele portretten lichtwaardig te maken. Met deze "Femme Fatale" voegt hij een portret toe aan het rijtje films, waarover dat gezegd kan worden. De prent is immers erg subtiel en nergens overhaast. Het lijkt wel alsof De Palma dit project heel relaxed opgenomen heeft. Je hebt het gevoel dat de film korter kan, maar toch is hij verdomde boeiend van begin tot eind. Je laat je soms meeslepen door saaie scènes, die net zo heerlijk genietbaar zijn door de onvergetelijke regie van de grootmeester. Antonio Banderas is vergelijkbaar met Nicolas Cage. Beiden krijgen ze hetzelfde soort werk van De Palma aangeboden, hoewel hun karakters tegenpolen zijn. Waar Nicolas Cage in "Snake Eyes" de prater was, is Banderas hier eerder de stille genieter. Beiden komen ze echter in een ondenkbare situatie terecht en moeten ze leren met chaos om te gaan, die rondom hen plaatsvindt. Rebecca Romijn-Stamos is een prima keuze, niet alleen voor de uitstraling, maar ook voor het personage. De Palma voegt immers ook een beetje "Body Double"-invloeden toe en de verleidelijke Romijn-Stamos lijkt er wel de gegoten actrice voor te zijn. Het koppel negers is overtuigend en komen erg dreigend over, terwijl Peter Coyote jammer genoeg de droogstoppel is. Maar ja, die moeten er ook zijn … "Femme Fatale" is toch weer een ijzersterke De Palma geworden. Het is een film met een dubbele betekenis, met meerdere ondertonen. Toch is het geen ingewikkelde film, maar wel een erg boeiende en spannende geworden. Een absolute aanrader! (Peter Janssens) |