** ************** |
||
*** *** | ||
 |
 |
 |
REGIE: ********* ********* *********
|
Frans meesterwerkje over het ontstaan van het heelal en de mens Claude Nuridsany en Marie Perennou werden in 1996 wereldwijd bekend met Microcosmos met als ondertitel Le Peuple de l'Herbe, over de wondere minuscule (onder)wereld van de insecten. De film kreeg onder meer de Grote Prijs van de Hogere Technische Commissie, de Publieksprijs Locarno '96 en de Prijs Georges Delerue Beste Muziek Gent '96. Nuridsany en Perennou studeerden biologie aan de universiteit Pierre en Marie Curie in Parijs. Hun wetenschappelijke carrière gaven ze in 1969 op om hun bewondering voor en verwondering over de natuur met anderen te delen door het publiceren van artikels, en foto's, het maken van korte films en een aantal televisiefilms. In Genesis, geen vervolg op Microcosmos, stellen ze zich vragen over de planeet. Hoe deze ontstond. Hoe het leven begon. Het is de Afrikaanse televisie- en filmacteur Sotigui Kouyaté, vertrouwd met oude verhalen en mythes, die de toeschouwer zal voorlichten via een wonderlijk, metaforisch verhaal. Op een rustig ritme doet deze oude man in zijn hutje voor een houtvuurtje waarop een waterketel staat te pruttelen zijn verhaal, waarvoor de cineasten inspiratie zochten in wetenschappelijke theorieën. Geregeld wordt zijn verhaal onderbroken door een rist verbluffende beelden over de geboorte van het universum en de sterren, over het ontstaan van de aarde uit water en vuur, over het leven in het water en daarna op het land, over geboorte, liefde en dood. Behalve voorbeelden uit de dierenwereld (onder meer een kraaghagedis, een koppel onafscheidelijke papegaaien, een reuzenschildpad en daarbij horende gebeurtenissen zoals de geboorte van een struisvogel, de paringsdans van zeepaardjes, een slang die een reuzenei verorbert èn als hoogtepunt de geboorte van een kuiken gezien vanuit het ei) en het plantenrijk, is er voor de mens, de verteller en het echografisch beeld van een menselijke foetus in de moederschoot terzijde gelaten, geen ruimte. Dit is een bewuste keuze van de cineasten die hiermee willen aantonen dat er wel degelijk een wisselwerking is tussen de wereld van het dier en de mens zonder daarbij de kosmos te vergeten. Genesis, die zowel speelt in Ijsland, Madagaskar, Polynesië als in de studio's van het Franse Epinay-sur-Seine, oogt bijzonder fraai en is even merkwaardig als verbluffend, zonder educatieve paden te bewandelen. Wedden dat als u niet van documentaires houdt toch in de ban zult raken van de amper tachtig minuten durende Genesis, opgeluisterd door de schitterende partituur van Bruno Coulais? Linda Crivits |
|