2004, Japan

Regisseur:Mamoru Oshii

Duur: 99 min.

Verdeler: UIP

Van Poppen, robotten en cyborgs

Negen jaar geleden schreef Mamoru Oshii filmgeschiedenis met Ghost in the Shell, één van de eerste Japanse tekenfilms die wereldwijd een groot publiek had. Oshii, die sindsdien ook Avalon maakte leverde met Ghost in the Shell een visueel fascinerend en filosofisch werkstuk af. Nu is er dus de sequel, Ghost in the Shell 2 : Innocence, die zelfs in competitie was op Cannes in 2004.

Ghost in the Shell 2 wordt weliswaar verdeeld in het Westen door Dreamworks, maar laat dit u niet misleiden. De films is minstens zo bespiegelend en gespeend van actiescènes als deel één. Slechts af en toe laat Oshii zijn personages erop los schieten en vechten. Meestal filosoferen ze echter over het leven en citeren ze de bijbel, Descartes of Asimov.

Het verhaal speelt zich af in 2032, in een tijdperk waarin de grens tussen mens en machine meer dan ooit vervaagd is. De meeste mensen zijn verdwenen en de aarde wordt vooral bevolkt door cyborgs, machines met een geest, en robotten, machines zonder enig menselijk element. Oshii's hoofdpersonage is de cyborg Batou, die goede herinneringen koestert aan een andere cyborg, de Majoor. Die is echter verdwenen, alleen haar ideeën circuleren nog in cyberspace.

Batou werkt als detective voor een regeringseenheid, die terrorisme bestrijdt. Hij onderzoekt de vreemde zaak van een gynoid. Dat is een type cyborg, gebruikt als seksspeeltje, dat tilt slaat en haar eigenaar vermoordt. Batou vraagt zich af waarom de gynoids zo ongelukkig zijn en waarom ze wraak willen nemen. Zijn speurtocht leidt hem via een aantal Yakuza's, naar de fabrikanten van de gynoids.

Oshhi laat ons met deze film duidelijk verstaan dat we moeten afstappen van ons antropomorfistische visie op de wereld: mensen, dieren en robotten hebben allemaal hun eigen waarde en er zou geen hiërarchie mogen bestaan. Zelf zegt hij hierover: 'De mensheid heeft haar limiet bereikt. Ik geloof dat we onze horizon moeten verbreden en nadenken over het leven in een ruimer perspectief.

Net als Ghost in the Shell stelt deze film interessante vragen: wat betekent het nu eigenlijk om mens te zijn? Waarom heeft de mens de nimmer aflatende behoefte om een evenbeeld van zichzelf te schapen, bijvoorbeeld in de vorm van poppen? De toon van deze tekenfilm is melancholisch, al zijn er ook hoopvolle en grappige accenten. Oshhi combineert 2D- en 3D-technieken tot een geslaagd geheel. Naar verluidt waren de Japanse Oshhi-fans niet allemaal even gelukkig met de contemplatieve teneur van deze film. Ghost in the Shell 2 is dan ook geen makkelijk kijkvoer, wel een boeiende meditatie over de toekomst van de mensheid.