REGIE:
Ryuhei Kitamura

*********

*********

Verdeler:
TBC

Gouden bruiloft voor Godzilla

Zijn wij westerlingen geen zageventen en knorrepieten? We krijgen het al op ons heupen omdat het in 2007 gepland is dat Freddy Krueger voor de negende maal zijn messen mag scherpen of dat zelfs dit jaar Michael Myers eveneens voor een negende keer zijn masker mag opzetten. Oosterlingen, dat zijn pas volhouders. In Japan zijn ze na de 25ste Zatoichi film al lang de tel kwijt geraakt maar misschien heeft Takeshi Kitano met zijn remake toch een (voorlopig) einde kunnen maken aan de serie. Maar de blinde zwaardvechter staat niet alleen hoor. Wanneer in 1954 Ishirô Honda het leven schonk aan Gojira ofte Godzilla zijn er al zo'n 27 sequels gevolgd. En men weet er nog niet van ophouden. Deze vijftigjarige jubileumeditie getiteld Godzilla Final Wars is reeds de vijfde monsterfilm in het nieuwe millennium maar belangrijker, hij doorbreekt de ban. Want er was voor het grote publiek sleet op de formule gekomen. De die hard fans bleven er wel pap van lusten maar de films kregen meer het etiket opgekleefd van meer van hetzelfde. En wat moet je dan doen om de merchandise molen draaiende te houden? Zet eens een zwaar regisseurskanon achter de camera. En dat is sinds Versus en vooral Azumi Ryuhei Kitamura zeker, die zowel in 2003 en 2004 te gast was op het Brussels Internationaal Festival van de Fantastische Film en naast vernoemde films er ook nog Alive, Sky High en Aragami voorstelde. Met de laatste film won één van de favoriete festivalregisseurs trouwens een Zilveren Raaf. Nu brengt hij dus nieuw leven in Godzilla.

In het begin echter zien we dat het monster door de nog jonge soldaat Douglas Gordon met behulp van een soort vliegende duikboot - de Gotengo - de ijsdieperik van de zuidpool wordt ingebombardeerd. Sindsdien is het op aarde relatief rustig gesteld tot echter verschillende decaden later sommige van Godzilla's oudere tegenstanders terug zijn om in verscheidene steden op de wereld ravages aan te richten. De mens en zijn atoomtesten ook... Zij hebben zulke creaturen mogelijk gemaakt maar daarnaast zien we dat aan menselijke zijde dit ook zijn tol heeft geleverd met de aanwezigheid van mutanten die sterker, leniger en doeltreffender zijn dan hun menselijke lotgenoten. Om het nieuwe kaiju probleem ('grote monster probleem') te bestrijden, heeft de Verenigde Naties de Earth Defense Force opgericht met daarin het elitekorps M-Organization, een soort van mutantenSWAT-team. Tot daar geen enkel probleem. M-Organization beleeft zelfs plezier in het bekampen van de monsters. Totdat een reuzeruimteschip al die monsters neutraliseert. De aarde heeft bezoek van aliens, niet zomaar aliens, Xiliens die beweren in peace te komen. Ze beweren dat er een reuzenastroïde naar de aarde op komst is en deze ook totaal zal vernietigen. De Xiliens willen hierbij helpen deze ramp te vermijden. De secretaris van de Verenigde Naties bracht een bezoek aan het ruimteschip en beseft de ernst van de situatie en roept promt - in plaats van de V.N. - de inrichting van de United Space Nations in leven.

M-Organization soldaat Shinichi Ozaki die de wetenschapster Miyuki Nemu escorteert en beschermt, denkt echter anders over de bedoelingen. Ze bemerken dat sinds zijn bezoek aan het ruimteschip de secretaris generaal niet meer knipoogt met zijn ogen, iets wat onmogelijk is voor het menselijke ras. Al snel raakt de ware toedracht aan het licht. De xiliens zijn in staat om de menselijke vorm over te nemen en zijn hetzelfde van plan met de aarde om deze te gebruiken als soort boerderij. De leider, gemakkelijkheidshalve X genaamd, zegt over het mensdom: "You're cattle. You exist only to be our food!" De monsters worden terug losgelaten op aarde en de xiliens beginnen aan hun rooftocht. Het enige wat het mensdom nog kan redden, is datgene wat men altijd al vreesde: Godzilla. Veteraan Gorden wordt terug opgeroepen en samen met Ozaki en Nemu reizen ze met de Gotengo richting Zuidpool om het gevreesde monster te ontdooien. Die blijkt nog niet de tijdsprong gemaakt te hebben en waant zich nog steeds in gevecht met de Gotengo. Het bizarre vliegtuigschip keert dan ook terug naar het Xilienruimteschip, doelbewust hierbij achternagezeten door Godzilla. X beseft het gevaar en stuurt ieder beschikbaar monster richting Godzilla. A battle is started.

Zoals je uit het relaas kunt afleiden, het is wel een behoorlijke tijd (tot de tweede helft van de film) wachten op de verschijning van Godzilla. Eerder besteedt Kitamura aandacht aan de basis van zijn verhaal en de groeiende strijd tussen mens (en mutanten) en Xiliens en wanneer deze naar de spits wordt gedreven gooit hij daar de lang verwachte strijd in tussen Godzilla en allerhande andere monsters (naar het schijnt de grootste cast van kaiju sinds Destroy All Monsters uit 1968, zelfs Gino - Godzilla In Name Only ofte de Amerikaanse Godzilla - is van de partij). De menselijke cast bestaat o.a. uit Masahiro Matsuoka (Ozaki) die wat plasticachtig als een beginnende Keanu Reeves staat te acteren, het Japans bekende, knappe en intelligente model Rei Kikukawa (Nemu), Kazuki Kitamura die met zijn venijnige grijns vanuit o.a. Azumi 1 en 2, Blood & Bones (ontdekt op Festival Vlaanderen) en als één van de Crazy 88 uit Kill Bill 1 zich mag uitleven als slechterik X en de Amerikaan Don Frye als Douglas Gordon die enkel Engels praat waarbij de Japanners hem allemaal onmiddellijk lijken te verstaan en wanneer zij Japans praten, hij eveneens dit verstaat. De veertigjarige Frye was een dominant figuur binnen de martial art wereld met enorm wat vechttitels en maakt hier zijn acteersdebuut. En hij doet dat op de gewaardeerde manier dat het zo slecht is dat het goed wordt.

Verwacht van de monstergevechten geen CGI spektakel tussen King Kong en drie T-rexen. Dan ben je duidelijk aan het verkeerde adres. Men blijft eigenlijk tamelijk trouw aan de vroegere houterige gevechten tussen twee mannen in een monsterkostuum. Kun je je natuurlijk afvragen wat je hiermee kunt bereiken in deze hypermoderne snufjeswereld. Wel, charme! Het ziet er belachelijk uit, ook de omgeving bijvoorbeeld (wanneer een aantal legertanks in hun gevecht met een kaiju komen te ontploffen, zie je gewoon dat het om goedkope speelgoedminiatuurmodellen gaan), maar omdat dit alles op een speelse en cartooneske maar toch professionele manier uitgewerkt wordt, kun je in het verhaal opgaan. Het voelt in het begin allemaal wat bizar, nep en kartonachtig aan maar naderhand blijkt het een plezante kruising te zijn tussen het Turkse ruimtekomische G.O.R.A. en Versus. Bovendien is de actie twee uur non-stop. Kitamura kan dit uiteraard en zijn camerawerk blijft trouwens kenmerkend. Van de Japanse Godzillafilms had ik er nog geen enkel gezien (nochtans is er recent een tiendelige Godzillareeks uitgebracht in ons land), maar gezien deze interessante aparte maar vooral leuke bewerking wordt je wel degelijk aangetrokken tot de Godzillamerchandise. De Final Wars brengen nieuw leven in Godzilla.

Bruno Pletinck