Het zijn naam in ere houdende Dark Castle Entertainment begint een eigen (nog bescheiden) reputatie op te bouwen als leverancier van mid-budget horrorthrillers die zich ergens bovenaan in de middenmoot - want in het geheel zijn de films verbeterbaar - weten te handhaven. In 1999 kwamen ze op de proppen met House On Haunted Hill gekenmerkt door een geslaagd begin dat daarna echter voorspelbaar verwaterd. Hun volgende project Thir13een Ghosts bevatte een hoog horrorpotentieel maar men verzuimde, waarschijnlijk door te beperkte middelen, om griezelig gebruik te maken van de creepy spoken. Maar ze hielden vertrouwen in de regisseur, Steve Beck, die dan ook het volgende jaar mocht komen aandraven met Ghost Ship. Ook hier weer kan gezegd worden van een stilistisch interessant begin dat men echter opnieuw geen volledige film kan aanhouden. Meer dan een 3/5-beoordeling is dan ook niet weggelegd voor hun, bij mij evenwel sympathie opwekkende, films. Maar gelukkig blijven ze op zoek gaan naar de juiste formule en beproeven ze nu opnieuw de dode geestenfilms met Gothika. Vertrouwen krijgen ze blijkbaar ook van enerzijds de grote productiecompagnies want ook Columbia Pictures en Warner Bros. zetten hun schouders onder het project en anderzijds van de filmsterren. Nadat o.a. Famke Janssen, Geoffrey Rush, Tony Shalhoub en Gabriel Byrne de revue voor hen passeerden, konden ze nu twee hotte babes, Halle Berry (o.a. zilver bij Miss USA '86) en Penelope Cruz (the Spanish enchantress) en vaste klant bij afkickinstellingen Robert Downey Jr. strikken voor hun project omhuld door een Europees sterk staande regisseur. Een impressie.

Le metteur en scène is de eigenste monsieur Lancôme Mathieu Kassovitz, op ons Europese vasteland geprezen met La Haine (o.a. European Film Award, César, Gouden Palm) en met de commerciële luxeproductie Les Rivières Pourpres de deur openend naar de Hollywoodse lokroep. Zo hebben producers Joel Silver en Robert Zemeckis de Fransman onder de hoede genomen met als opdracht een kramiekelig scenario te verdoezelen (het verhaal gaat dat het script tot stand kwam tijdens het filmen) en er toch nog een bekijkbaar stuk van te maken. Dat Kassovitz talent heeft, druipt overal en altijd van het scherm (de camera die door glasramen gaat, wekt toch verwondering op), geen twijfel daarover alhoewel hier de verdienste toch vooral komt te liggen bij cinematograaf Matthew Libatique, eerder al aan het werk in o.a. Pi, Requiem For A Dream en Phone Booth, die er in slaagt twee atmosferen te creëren: een donkere en een nog veel donkere, gecombineerd, vooral in het begin van de film, met peek-a-boo momenten die toegegeven goedkoop overkomen (u krijgt een overzicht van de clichés in horrorland) maar waar je ongewild toch intrapt. Met gestileerde regen- of douchedruppels, flikkerende en zoemende TL-lampen, claustrofobische glasramen en in een perspectief gezette production design krijg je al slow-, fast- en reverse motiongewijs visueel waar voor je geld.

Hoofdrolspeelster is de voor Monster's Ball oscarwinnende Halle Berry die gestalte geeft aan de gevangenispsychiater Miranda Grey. Momenteel is vooral Chloe haar meest bezorgde patiënt die in een vurig, passioneel en emotioneel betoog beweert verkracht te zijn door de duivel himselve. Nog wat, figuurlijk, ondersteboven van de sessie trekt ze huiswaarts maar zoals het hoort in een thriller dient dit te gebeuren in een heftige plensbui die ervoor heeft gezorgd dat haar normale weg aan diggelen ligt. Ze moet dus een andere weg opzoeken en dat gebeurt via een brugje (het geslaagde voorbeeld van de donkere rillend aanvoelende atmosfeer waarbij enkel de koplampen (van de auto dus, niet van …) wat verademing bieden). Echter, voor ze het goed en wel beseft, dient ze zichzelf van de baan te rijden omdat er een halfnaakt bibberend meisje in het midden van de weg staat. Wanneer Miranda haar ter hulp wil snellen gaat ze in vlammen op. Het daaropvolgende moment (dat echter enkele dagen later is) wordt Miranda wakker in haar eigenste instelling met het kleine detailverschil dat ze niet meer voor de glasramen staat maar dat ze er zich achter bevindt. Blijkbaar is ze onwetend zelf een patiënt geworden die haar man, en tevens directeur van de instelling Dr. Douglas Grey, vermoord zou hebben. Niet alleen kan ze zich daar niks meer van herinneren, ze wordt tevens geplaagd door lugubere levensecht aanvoelende visioenen - de douchescène met allemaal naakte vrouwen (neeneen niet de types waarvan u 's nachts wilde fantasieën hebt en neen ook Berry wordt enkel maar strategisch in beeld gebracht) waartussen plotseling hetzelfde meisje akelig opduikt en "not alone" kerft op haar arm is beklijvend - waarbij de vraag zich stelt of ze daar slachtoffer van is of dat deze nachtmerries meer betekenen, dat ze haar iets willen duidelijk maken. Wat zult u zelf moeten zien.

Haar filmman is niemand minder dan leuke bijroldikkerd, always a pleasure to see him acting, Charles S. Dutton. De man lijkt per film de kilookes op te stapelen maar blijft een graag gezien acteur. Of dat u de relatie tussen slanke schoonheidsstoot Halle Berry en struise sjansaar Dutton (wie zou er geen tongzoen willen draaien met Halle) serieus kunt opnemen, laat ik ter gehele aan u over. Beiden hebben trouwens een stukje veroordelingsgeschiedenis gemeen. Dutton (u zou hem kunnen kennen van Mimic, Alien 3 en A Time To Kill) van zijn kant heeft zeven en een half jaar doorgebracht in de gevangenis wegens een fatale doodsteek bij een man tijdens een straatgevecht. Het is daar dat hij de passie creëerde voor theater en zelfs cursus volgde. Dit jaar krijgt u hem o.a. nog te zien in Secret Window (David Koepp's nieuwe met de Johnny's, Depp en Turturro) en zijn eigen geregisseerde Against The Rope (met Meg Ryan en Omar Epps). Diabete Berry is ook eens (lichter) veroordeeld geweest tot een boete van 13.500$ en 200 uur gemeenschapswerk toen ze met een gehuurde wagen een rood licht negeerde en op een andere auto inreed en vluchtmisdrijf pleegde.

Wie er nog in dat rijtje zou thuishoren is collega-psychiater van Miranda Grey, Robert Downey Jr. (als Pete Graham). In augustus '96 werd hij wegens overdreven snelheid tegengehouden en in dronken toestand gearresteerd wegens het bezit van heroïne en een wapen. Hij kwam terecht in ontwenningsklinieken maar nog steeds en binnen zijn periode van voorwaardelijke veroordeling kon hij zijn neus niet proper houden. Hij moest dan maar voor drie jaar naar de cel (waar hij tevens betrokken raakte in een gevecht) maar kon overgeplaatst worden naar een ontwenningskliniek en mocht ook blijven acteren. In augustus 2000 komt hij vrij en kunnen we hem zien in het genietbare Wonderboys en treedt hij (gelauwerd) aan in Ally McBeal (waar hij echter door producer David E. Kelley na nieuwe arrestaties voor drug- en wapenbezit van de set wordt ontslagen).

Met Gothika en The Singing Detective kunnen we hem dit jaar twee keer in thrillers opmerken. Ook de opnames voor Gothika zullen voor Bobby een thriller geweest zijn want hij slaagde erin Berry's arm te breken ("I felt like I'm so glad that I was sober when it happened or everything on earth would be my fault") en zo de productie acht weken stil te leggen waarna zijn rol (het scenario werd toch ter plekke uitgeschreven) ingekort werd. Daarom ook dat zijn bijdrage niet van hoogstaand niveau is (zouden we er verkeerd aan doen te beweren dat Downey beter acteert indien hij stoned in plaats van clean is) en buiten wat psycho-analytisch gepalaver met Berry (waarbij hij toch eens zijn typische zonder de stem te verheffen kalme acteerwijze doorbreekt) zich dient te beperken tot de ik-kan-het-gedaan-hebben-jerk-omdat-ik-stiekem-verliefd-ben-op-haar. Zijn personage is dan ook veeleer statisch en laat de kijker koud. Downey beseft het waarschijnlijk zelf want met zijn laatste woorden (waarvan ik de context niet prijs geef) "I'm sorry", lijkt hij zich niet alleen te verontschuldigen bij Berry (die trouwens wel fanatiek voor de camera staat) voor het armincident maar eveneens voor zijn zwakkere acteerprestatie.

Een andere spil in het verhaal is Almodovar's fetisjactrice, de Spaanse Penélope Cruz die het hier aandurft (blijkbaar wordt het een trend) om zonder make-up maar met sappig accent op de set te staan. Haar rol is van beperkte kant maar brengt Miranda wel de binding tussen het reële en paranormale. Want jawel hoor, Gothika hoort thuis in het rijtje The Ring, The Sixth Sense en A Stir Of Echoes waarbij geesten het nodig vinden ons zo al complex leventje op zijn kop te komen zetten. Cruz (niet langer meer madame Cruise) zorgt voor een paar leuke one-liners ("How can you trust somebody who thinks you're crazy?") en haar samenspel met Berry binnen de instelling is leuk (stel u echter niet de vraag of in real life het wel kan dat een psychiater verdacht van moord wordt opgesloten bij de eigen patiënten). Daarnaast zijn er ook nog, uiteraard verdachte, rollen voor Bernard - King Théoden - Hill als vader van de meisjesgeest, John Carroll Lynch als sheriff en vriend van Douglas en … uiteraard Kathleen Mackey als het geestmeisje wiens aanwezigheid claustrofobisch aanvoelt binnen de gevangenismuren en meermaals zorgt voor schrikmomenten (of u uw ogen nog wilt sluiten in een zwembad is twijfelachtig).

De eindconclusie? Het scenario (nochtans van de pen van Sebastien - Judas Kiss - Guttierez) is als een rioolrooster: om van het begin naar het einde te geraken moeten er wat gaten overwonnen worden en de evenwel geslaagde combinatie van geesten en realiteit wordt op een abrupte wijze afgebroken om zo nog even een onderzoeksthriller te worden. Dus, ok het is vergezocht, het is met haken aan elkaar gebreid maar het is a lot of fun. Je wipt gewoon omhoog bij de boe-momenten, je voelt mee met de knagende onwetendheid van Miranda en bovendien straalt de film op visueel vlak een gotische duistere sterkte uit met enerzijds een niet echt opvallende maar sober gehouden soundtrack (afkomstig van John Ottman, regisseur van Urban Legends) en anderzijds een commercieel afsluitend maar rustige Limp Bizkitsingle (Berry zal trouwens ter promotie aantreden in de clip, iets wat ze ook al deed voor Bullworth waarbij ze te zien was in Pras' Ghetto Superstar) om een breed publiek aan te spreken. Bij een blok Leerdammer of Emmentaler concentreer je je toch ook niet op de gaten maar op het lekkere omhulsel. Dus trek je de slechte Amerikaanse kritieken niet aan en geef hem een kans. Nog niet overtuigd? Halle Berry rijst in een dun nachtkleedje op uit een zwembad. Jaja, ik dacht wel dat ik zo overtuigender kon zijn.

Bruno Pletinck

Cast:
Halle Berry (Miranda Grey)
Robert Downey Jr. (Pete Graham)
Penélope Cruz (Chloe Sava)
Charles S. Dutton (Dr. Douglas Grey)
John Carroll Lynch (Sheriff Ryan)
Bernard Hill (Phil Parsons)

Verenigde Staten / 2004 / 98 min