REGIE:
Erik Poppe

*********

*********

Jan Gunnar Roise

Evy Gunnar Rosten

*********

Noorwegen / 2004 / 125 min.
*********

Verdeler:
TBC

mozaiekstukje menselijkheid

Hawaii, Oslo is een mozaiekvertelling waarbij verschillende personen of gebeurtenissen die op het eerste zicht niets met elkaar te maken hebben toch verstrengeld raken. Deze manier van vertellen is al meerdere keren gebruikt, denk maar aan Short Cuts van Robert Altman of Amores Perros van Inarittu. Aan deze laatste is Hawaii, Oslo wel gelinkt want het centrale uitgangspunt is ook een auto-ongeluk.

In de openingsscene zien we iemand in jeans en onderhemdje ’s nachts door de straten lopen. Simultaan met deze beelden rijdt er iemand op een motorfiets zoekend naar iets of iemand, twee kinderen vechten en een ambulance rijdt naar een opdracht. Dan gebeurt het. De loper wordt aangereden en overleeft de klap niet.

Dan bevinden we ons een 24 uur eerder. In een psychiatrische inrichting zorgt verpleger Vidar met hart en ziel voor zijn patienten. Vandaag heeft hij extra aandacht voor Leon die morgen 25 jaar wordt en Asa gaat ontmoeten. Zij hebben indertijd een pact gesloten. De afspraak was als ze beiden nog vrijgezel zijn op hun 25e ze zouden huwen met elkaar. Morgen is het zover, de ontmoeting. Leon is onzeker, zenuwachtig. Telkens als hij zenuwachtig is gaat hij joggen, op eerder welk ogenblik van de dag. En zo gebeurt het dat Leon op die avond gaat lopen, dot tot grote onzekerheid van Vidor, die een speciale gave heeft. Zijn dromen komen altijd uit en de vorige nacht droomde hij dat Leon iets ergs ging overkomen. Dus besluit hij achter zijn patient te gaan zoeken.

Dan zoomt de camera in op andere personages. Een koppel is juist bevallen van een zoon, de broer van Leon mag een dagje uit de gevangenis om de verjaardag van zijn broer te vieren, twee kinderen hebben zojuist hun vader verloren en Asa komt aan. Ieder van deze karakters hebben hun eigen verhaal, drama, unieke levensloop en problemen die moeten opgelost worden. Maar een tegenslag komt nooit alleen.

Dit is de tweede langspeelfilm van Noors regisseur Eric Poppe na zijn succesfilm Schpaaaa die wereldwijd in cinefiele kringen op veel appreciatie kon rekenen. Als fotograaf, cameraman en regisseur van honderden reclamefilmpjes, een twintigtal videoclips en verschillende documentaires heeft hij de fijnere kneepjes van het vak onder de knie gekregen. In deze Hawaii, Oslo toont hij zich een meester in vertellen. Meerdere keren kan hij een wending of verrassing verweven in het verhaal door te spelen met tijd en ruimte. Door al deze schakeringen perfect te gebruiken zit er in de climax een verrassend einde dat je in de verste verte niet ziet aankomen ook al denk je de volledige plot door te hebben.

Ook neemt Poppe de tijd om zijn personages en hun verhaal uit te diepen. Meerdere malen grijpt hij naar de keel mede dankzij de perfect ingeleefde acteurs. Niet enkel de doorwinterde acteurs zijn perfect in hun rol ook de tieners weten meer dan te overtuigen. Let vooral op de acteerprestatie van de oudste broer in de kerkscene. Samen met de ingenieuze montage, dromerige muziek en deftig acteerwerk is dit een meesterlijke collage van emoties over mensen die schreeuwen om liefde. Een Noors cinefiel bravourestukje. Eerste klas!

Patrick Van Laer