REGIE:
Guillermo Del Torro

*********

*********

Verdeler:
Columbia Pictures

KOOPTIPS
(klik op afbeelding)

"In the absence of light, darkness prevails"

Voor het aanschouwen van deze zoveelste comicverfilming in de rij stelde ik mij de vraag of hij niet dezelfde beperking ging kennen als bijvoorbeeld The Hulk en The Punisher. Doe eens zelf het onderzoek, vraag aan honderd bioscoopbezoekers wie de rol vertolkte van de groenhumeurige Hulkreus of van de breedgeschouderde, zijn vermoorde familie wrekende Frank Castle… Hoeveel procent zal er de juiste antwoorden weten te geven van Eric Bana en Thomas Jane? Dat zijn nu éénmaal geen klinkende namen om een publiek mee aan te trekken, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de personages Matt Murdock en Patience Phillips. Want hoe abominabel de verfilmingen ook geweest zijn van Daredevil en Catwoman, met namen als Ben Affleck en Halle Berry kun je heuse promotiecampagnes op touw zetten die een eventueel kromme budgetsituatie alsnog recht kunnen zetten, kun je twijfelende bezoekers aan de kassa toch overhalen om hun film eruit te kiezen.

Regisseur Guillermo Del Toro, met deze film één van zijn droomprojecten verwezenlijkt, en Hellboy creator Mike Mignola zagen beiden slechts één individu voor ogen voor de titelrol: Ron Perlman (waarmee Del Toro al samenwerkte in Cronos en Blade II). Nu, laat dat duidelijk zijn, Perlman is een uitstekend acteur die eind jaren tachtig naast Beauty Linda Hamilton gestalte gaf aan The Beast, maar naar films toe blinkt hij vooral uit in - vooral goede - bijrollen. Zie maar Alien: Resurrection, Enemy At The Gates en Blade II om me te beperken tot bekende titels. De vent heeft een zeer herkenbare smoel, heeft een diepe, lage stem en heeft uitstraling. Maar, wie kent hem? Het doorsnee popcornpubliek moet zich vooral laten leiden doordat de film ingeblikt werd door de maker van Mimic en Blade II en niet door de vertolker van het potentieeldragende hoofdpersonage Hellboy. Stel dan, je gaat wel af en toe naar de film maar je kent er niet zoveel van en je laat je leiden door trailers, promotiecampagnes of ronkende namen, dan is een Denzel Washington (Man On Fire) of een Tom Cruise (Collateral) veel aanlokkelijker of belooft men dat Shark Tale en White Chicks puur popcornplezier is. Hellboy daarentegen wordt gepresenteerd zonder castnamen op de poster of in de trailer…

Achteraf bekeken spijtig, want Ron Perlman slaagt erin de film te dragen. Alhoewel na uren doorgebracht te hebben in de make-up department enkel zijn oogleden authentiek zijn, zie je zijn natuurlijke tronie zo door het centimeters dikke masker heen, klaar om een supermachohero neer te zetten die het redden van de mensheid als een routineklus aanschouwt. Het is zowat een kruising tussen een twintig jaar jongere Schwarzenegger en het Wolverinepersonage in gebronsde versie uit X-men. Het is een kolos van een vent met puntstaart, een gigantische rechterarm en twee salamihoorntjes op zijn hoofd, heeft wat last van een humeur, kent gebrek aan regelgehoorzaamheid, rookt dikke sigaren en weet geslaagde, pittige one-liners af te vuren. Hij kwam zowat op het einde van de Tweede Wereldoorlog onze wereld vervoegen. In Schotland was een team van Nazi's buitenaardse help aan het oproepen om Hitler's falen recht te zetten, dit onder leiding van de in 1916 overleden Russische monnik Raspoetin. Deze vergiftigde, gefolterde, verdronken (ik vergeet er nog een aantal) spiritualist maakte een pact met duistere goden. In return voor onsterfelijkheid, maakt hij de poorten voor hen open naar onze Aarde. Echter het demonische proces wordt afgebroken door de geallieerden. De poort heeft wel een tijdje opengestaan en blijkt dat er zowaar een miniduiveltje uit de hemel is neergedwarreld. Het is van mannelijke origine en het wordt tot Hellboy omgedoopt.

De man die zich ontfermt over hem is Trevor Bruttenholm (goeie John Hurt), Amerikaans wetenschapper met paranormale gaven en ook nog hoofd van het FBI Bureau of Paranormal Research and Defense. Tegen zijn jonge opvolger, FBI-agent John Myers (Rupert Evans met een bleke rol), zegt hij "there are things that go bump in the night - we are the ones who bump back." Hoeft het gezegd te worden dat Raspoetin (met minnares Ilsa aan zijn zijde, van waar ken ik die naam nog, en de levensloze maar toch rondwandelende en scherp messentrekkende Kroenen - leuk creepy personage - onafwijkbaar aan zijn zijde) een zoveelste keer tot leven komt en samen met Sammael - voorbode van de pest, bron van vernieling, kortom prins van de demonen en rechterhand van satan - de apocalypse wil ontluiken. Echter daarvoor hebben ze Hellboy nodig als sleutel. Een dubbel kat- en muisspel gaat van start. Hellboy zit achter Raspoetin aan, Raspoetin achter Hellboy.

Hellboy blijft tamelijk trouw aan de comic (niet van Marvel maar van Dark Horse), bevat genoeg bizarre personages om A League Of Extraordinary Gentlemen op touwen te zetten (zo is er met een David Hyde Pierce voorziene stem Abe Sapien, iemand of iets van het aquariumtype met uiterst gevoelige emotiesensoren en Liz Sherman (Selma Blair (The Sweetest Thing), goed voor de ogen maar iets te koel acterend), een knap meisje waarop Hellboy verliefd is maar bij iedere emotie muteert tot een firestarter), de acteerprestaties zijn in tegenstelling tot LXG nog behoorlijk te noemen maar de special effects zitten zowat in hetzelfde laatje en zijn niet overtuigend (het vuur dat ontwaakt rond het lichaam van Selma Blair is zelfs lachwekkend slecht; echter de Sammaelwezens zijn wel geslaagd). Del Toro, nochtans begaan met dit project en hiervoor Blade III links laten liggend, probeert dit te compenseren door een veelvuldigheid te produceren van actiescènes gecombineerd met zijn visuele flair. De eerste helft van de film is daardoor wel nog entertainend in orde te noemen, maar naar het einde toe weet het zootje wel te verwateren.

Het grote probleem misschien voor Hellboy zijn de vele vorige comicvoorgangers waardoor je het gevoel hebt alles al eens gezien te hebben. Het voelt aan als een mix van Men In Black en X-Men met helaas wat LXG-ingrediënten. Gelukkig is er Ron Perlman die in zijn rol weet te charmeren met het romantische hart op de goede plaats en te overtuigen met zijn pittige humor en macho-uitstraling. Hij mocht wel degelijk op de affiche gestaan hebben want hij IS Hellboy. De film op zich, kijk misschien is hij zo slecht nog niet en zelfs helemaal niet vervelend maar omdat je de special effects reeds veelvuldig gezien hebt in steeds het weerkerende comicverhaaltje (superhero versus einde van de wereld), voelt hij allesbehalve origineel aan. "Unique. That is a word you will hear frequently around here." hoor je de professor zeggen, helaas past het niet voor de film op zich. Spijtige conclusie, maar Del Toro kan alsnog rekenen op mijn kijkerssteun voor Hellboy 2, want een sequel maken (zie Blade II) kan hij wel degelijk.

Bruno Pletinck