REGIE:
Jaume Collet-Serra

*********

*********

Verdeler:
Warner Bros

WWW:
House Of Wax

WAX THIS!

De allereerste film in 3D (je weet wel zo'n film waar je bij een ingang een brilletje krijgt met rode en groene glazen en waarmee het lijkt dat er tijdens de filmvertoning allerhande voorwerpen, lichaamsdelen, objecten en ander ongerief naar je kop wordt geslingerd) die werd uitgebracht was House Of Wax uit 1953 van de Hongaar Andre De Toth met in de hoofdrol Vincent Price. De slechterik werd vertolkt door Charles Buchinsky, niet zozeer een naam die een belletje laat rinkelen maar na een paar filmrollen heeft de man zijn naam veranderd in Charles Bronson. Het was indertijd een revolutionaire film, niet enkel door de 3D-effecten maar door de inhoud, stevig horrorgehalte en speciale effecten.

Het blijkt een rage te zijn om oude horrorfilms te remaken, denk maar aan 13 Ghosts, The House On Haunted Hill of Dawn Of The Dead. Dus werd het hoog tijd om het gegeven van House Of Wax nog eens onder de loep te nemen. Het was niet de bedoeling om heel het verhaal te herfilmen, dat diende gewoon als uitgangspunt. Dus het idee van hoe de wassen beelden worden gemaakt in het museum bleef bestaan, enkel heeft men hier rond een heel ander verhaal geschreven met hedendaagse verwijzingen, daverende soundtrack en een heleboel jonge en natuurlijk bloedmooie acteurs en actrices.

Alles begint bij een uitstapje naar een belangrijke universitaire voetbalwedstrijd. Zes jongeren haasten zich via de snelweg naar de plaats van het gebeuren. Als de nacht valt besluiten ze de nacht door te brengen in een wei langs de autoweg. Nadat ze hun tenten hebben opgeslagen begint de miserie al. De stevige windbries brengt een ondraaglijke stank met zich mee. Even later komt er een terreinwagen aanrijden die met de koplichten naar de bende schijnt. Zonder zich bekend te maken rijdt de persoon terug weg. Een gevoel van onbehagen overvalt het zestal maar men besluit toch de nacht op de wei door te brengen.

's Morgens ontdekt men dat er een ventilatieriem van een auto is afgebroken die moet vervangen worden. Dus wordt de groep gesplitst in blijvers en vertrekkers. Vier personen gaan naar de match kijken: Nick, Paige, Dalton en Blake. Enkel Wade en de tweelingzus van Nick, Carly, blijven ter plaatse om de schade te herstellen. Beiden ontdekken in de buurt een stadje dat betere tijden heeft gekend, gelukkig met een garage. De eigenaar is nog eventjes weg en dus besluiten ze een bezoek te brengen aan het wassenbeeldmuseum dat in het stadje is gevestigd. Het blijkt gesloten maar de deur is open, dus wat zou hen tegenhouden? Binnen vinden ze een pracht aan beelden die er allemaal levensecht uitzien. Ze ontdekken zelfs kinderstoeltjes waar de namen Bo en Vincent opstaan. Sommige kunstwerken dragen de naam Vincent. Alles lijkt met elkaar verbonden. Maar niet getalmd want de auto moet hersteld worden. De eigenaar van de garage heeft per toeval het juiste exemplaar niet in stock en nodigt Wade en Carly uit om bij hem thuis in zijn voorraadkamer de juiste riem op te pikken. Het hoeft natuurlijk niet gezegd dat beide jongeren in de val zijn gelopen van een sadistische maniak die met hem de meest wrede plannen heeft.

Ondertussen keren de andere vier terug van de match die ze helaas hebben moeten missen wegens file (dat blijkt overal een probleem te zijn). Ze gaan naar de afgesproken plek maar vinden hun vrienden niet terug. Dus besluiten ze op zoek te gaan...richting stadje. Het vervolg laat zich raden: het wordt een helse nacht waarbij het stadje al zijn geheimen zal moeten prijsgeven. Als de ochtend aanbreekt zal men toch eens twee keer nadenken alvorens nog eens een bezoekje te brengen aan een museum van Madame Tussaud

Volledig gesneden op het doelpubliek is dit een toch onderhouden remake geworden. Na een ietwat lange aanloop waarbij men kan kennismaken met de zes personages waarbij vooral Chad Michael Murray als Nick zijn karakter ten volle uitspeelt en zelfs laten evolueren, laten we zeggen binnenste buiten keren: van rebelse jongeman met het kleine warme hart tot een kerel met een warm broederhart die zijn rebelse trekjes volledig uitspeelt om te kunnen overleven. Ook zijn tegenspeelster (en in de film zijn tweelingzus) Elisha Cuthbert laat zich niet zomaar aan stukjes hakken en weet verdomd goed hoe ze zich uit de brand moet redden. Alle andere acteurs, ook de blonde Paris Hilton, zijn sculptuurklare wasbrokken. De slechte van dienst, een Michael Jackson-kloon die zorgt voor een heet kookgehalte, is een zeer moderne versie van de oorspronkelijke Charles Bronsoncreatie. Ook al ziet hij niet veel van het daglicht toch hij weet perfect hoe een digitale filmcamera werkt en weet dat hij de belangrijkste communicatiebron van de jeugd, een gsm, moet verzamelen om nadien te vernietigen.

De regisseur van dienst is de uit Spanje afkomstige Jaume Collet-Serra die na wat reclamewerk en videoclips hier zijn debuut aflevert. Wat steeds blijkt van personen die uit deze branche komen is hun ongelofelijk visuele perfectie. De finale is dan ook een knap staaltje van wondermooie maar huiveringwekkende beeldcomposities waar enkele rake vondsten in verwerkt zijn. Waar ze wel op moeten oefenen is het verhaal want ondanks de toch aanneembare chronologie zitten er toch wel wat hiaten in het geheel. Kan er mij bijvoorbeeld iemand mij vertellen hoe Nick op het laatste aan de camera komt? In ieder geval House Of Wax heeft zijn momenten van gore en thriller, goede vondsten en een minimum aan clichés. Tip om aan de examenstress te ontkomen: laat je eens waxen.

Patrick Van Laer