REGIE:
Burr Steers

*********

*********

*********

USA / 2003 / 97 min.
*********

Verdeler:
Paradiso Entertainment

Bitterzoete komedie te New York

Hollywood overspoelt ons al enige jaren met zogenaamde coming of agefilms ; prenten waarin jeugdige protagonisten een ingrijpende gebeurtenis meemaken die hen naar de volwassenheid drijft. Vaak gaat het om sentimentele draken met voorgekauwde levenslesjes. Soms is de toon ook cynischer zoals in Ghostworld dat vorig een verfrissende blik bood op adolescentenperikelen. Igby Goes Down behoort gelukkig tot de tweede categorie en de film wordt zelfs regelmatig vergeleken met The Royal Tenenbaums of met Ghostworld. Toch kan Burr Steers' regiedebuut niet tippen aan die twee filmpareltjes.

Igby Slocumb, op slim-nonchalante wijze vertolkt door Kieran Culkin, is de jongste zoon van Mimi en Jason Slocumb, twee welgestelde New Yorkers die te kampen hebben met talloze neurosen. Jason, gespeeld door Bill Pulman, is schizofreen en slijt zijn dagen in een psychiatrische instelling. Mimi is een genadeloze tante die geen oor heeft naar Igby's noodkreten. Ze wordt door Susan Sarandon neergezet als een licht karikaturaal personage dat niet op de been blijft zonder de nodige pillen en oppeppers. Igby's matige schoolprestaties - hij is niet dom maar het interesseert hem allemaal zo weinig - steken fel af bij de glansresultaten van zijn humorloze broer met zakeninstinct, Oliver Slocumb (met uitgestreken gezicht gespeeld door Ryan Phillippe). Zijn moeder stuurt Igby naar een militaire school te sturen om hem zo een paar lesjes te leren maar de jongen ontsnapt en hij vindt onderdak in de pied-à-terre van zijn stiefvader, de succesvolle business man, D.H.Banes, een rol voor Jef Goldblum.

Binnen de kortste keren voelt Igby zich thuis in de loft die Goldblum aan zijn maitresse heeft gelaten. Deze bevallige kunstenares, gespeeld door Amanda Peet, initieert hem in de liefde maar haar drankzuchtige, druggy lifestyle gaat Igby al snel vervelen. In Sookie Sapperstein - de alomtegenwoordige Claire Danes in een matte vertolking - meent Igby eindelijk een soulmate te hebben gevonden. Sookie gaat met hem naar bed omdat Igby haar kan doen lachen. Wanneer ze Igby's oudere broer ontmoet, laat ze Igby echter achter: hij is te jong voor haar. Wanneer Igby naar het sterfbed van zijn moeder wordt geroepen, lijkt het erop dat hij zijn broer en zijn moeder zal moeten confronteren.

Igby is duidelijk het aardigere broertje van Holden Caulfield, het wereldberoemde, innemende hoofdpersonage uit Salingers The Catcher in the Rye. Net als voor Salingers creatie lijkt de wereld hem vol idioten en volwassenen met slechte, onoprechte intenties. Hij reageert op zijn omgeving met dezelfde verbale kwinkslagen en oneliners als Holden. Het dient gezegd: Steers, die het script zelf schreef, heeft gevoel voor dialogen. Sommige grappen zijn zo droog dat je niet weet of je nu moet lachen of huilen. Hierdoor doen de dialogen soms wat denken aan die van Wes Andersons Rushmore. Steers, die ook al wat naam gemaakt heeft als acteur (in onder meer Pulp Fiction en Naked in New York) heeft nochtans ook het veel minder grappige How to lose a Guy in Ten Days geschreven. Het is duidelijk dat hij in Igby Goes Down meer zijn eigen zin doet.

De acteerprestaties zijn behoorlijk goed. Vooral Kieran Culkin maakt een goede beurt en hij doet de herinnering aan broertje - Home Alone - Macauley volledig vervagen. Rory Culkin, die zich eerder liet opmerken in You Can Count on me en in Signs speelt de tien jaar oude Igby. Het is ook fijn om Goldblum en Pullman eindelijk nog eens aan het werk te zien. Onder D.H.Banes' charme en flair gaat een donker kantje schuil, wat door Goldblum op een subtiele wijze wordt gesuggereerd. Het camerawerk in deze prent die het vooral van zijn dialogen en personages moet hebben, is een beetje mak en onpersoonlijk. Toch is Igby Goes Down een vermakelijke film, die echter oppervlakkiger is dan zijn slimme dialogen doen vermoeden.

Kathy Mathys