REGIE:
John Stockwell

*********

*********

Verdeler:
Twentieth Century Fox

Een blauwtje oplopen

Ga met z'n allen maar eens te voet naar Santiago De Compostella om daar op je blote knieën de heer te danken voor het feit dat je in Europa en niet in Amerika woont. Raar om zo'n recensie te starten? Bedenk dan het feit dat ze in Amerika de bikini van Jessica Alba in deze film digitaal hebben uitgebreid zodat er meer van haar achterste werd bedekt. Kan het nog meer puriteinser? Dan heb je maar één enkele reden om deze op bepaalde momenten vervelende tienerpopcornfilm te zien, dan beslist Sony Pictures om in overeenkomst met de Amerikaanse waarden net datgene meer te gaan bedekken. Als er dezer dagen meer Amerikanen landen in Zaventem - voor alle duidelijkheid, bij ons is Alba wel in haar oorspronkelijke itsy bitsy teeny weeny light blue polka dot bikini te zien - kent u de reden dus.

Heeft Into The Blue dan niks anders te bieden? Jawel hoor, er is ook nog Ashley Scott, een internationaal fotomodel dat sinds haar rol in Spielbergs Artificial Intelligence ook haar wegen verkent in de filmbusiness en o.a. al belandde in S.W.A.T., Walking Tall en de Foxserie Dark Angel aan de zijde van … Jessica Alba. Ook haar bikini is waardevol miniscuul te noemen. O ja, de vrouwen krijgen ook nog de wat houterig overkomende Paul Walker en Scott Caan in ontbloot fitnesslijf te zien. U hebt misschien nu al door dat Into The Blue zich vooral richt op een jong zich ontluikend publiek die de 'amai, wat een lijf' of 'oh, zo'n kontje' door de zaal galmen wanneer de ideale chick of hunk uit het water rijst.

Ok, dat als verpakking maar wat met de inhoud. In een goede bui - zeldzaam dus - zou ik kunnen beweren dat er een sfeer hangt zoals bij Point Break, dat eenzelfde entertainment te voelen is zoals bij National Treasure en dat het een waardige moderne remake is van The Deep uit 1977 maar de waarheid leert ons dat dit enkel bij een potentialiteit blijft. De elementen waren aanwezig maar men springt er belabberd mee om.

Het decor waar de film zich afspeelt is wel goed gekozen. Men neemt ons immers mee naar de heerlijk zonnige Bahamas. Op een tot op de graat versleten boot, waar geen badkamer nodig is omdat hij toch meer water bevat zodat de kajuit op een aquarium lijkt, wonen Jared (Walker)- die naast wat duiklessen aan toeristen ook gefrustreerd op duikschatten jaagt - en zijn vriendin Sam (Alba) - die zoals in het Boudewijnpark, maar dan wel met haaien, wat animatie verzorgt en er blijkbaar geen problemen mee heeft dat haar vriend geen enkele rooie duit heeft. Verandering is op til wanneer Jared's gladde advocatenbroer Bryce (Caan) komt overgevlogen samen met zijn nieuwe sexvlam Amanda (Scott). Bryce heeft wat gangsters succesvol kunnen verdedigen in de rechtbank en in ruil mag hij verblijven in hun luxevilla, inclusief jet-ski's en boot. Jared met zijn hoofd in de wolken omdat hij terug het ruime sop kan kiezen. Op één van hun uitstapjes vinden ze tijdens het duiken restanten terug die van het Burgeroorlogschip Zephyr zou kunnen zijn. O ja, die zou nog vol blinkende goudstaven kunnen liggen. Koortsachtig gaat het viertal op zoek naar aanwijzingen die verwijzen naar het schip om het zo te kunnen opeisen. Er zijn echter complicaties. In de eerste plaats de haaien - maar zolang het geen tijgerhaai is, zijn er geen problemen - maar tevens blijkt een beetje verder in de zee een gecrasht vliegtuig te liggen dat volgepropt zit met kilo's cocaïne, een gigantische lading waar criminelen naar op zoek zijn. En zo krijg je de verschillende levensstijlen te zien: Jared zoekt een manier om de Zephyr op een legale manier op te eisen, Bryce probeert de drugs van het vliegtuig te verkopen - hij doet zich voor alsof hij rijk is maar eigenlijk zit ook hij aan de grond - alleen doet hij dat verkeerdelijk aan de persoon van wie de cocaïne oorspronkelijk was, Amanda houdt zich bezig met topless baden, politie in de buurt of niet en Sam predikt wat morele waarden. Daarnaast heb je uiteraard ook de slechteriken met de drugsdealer, corrupte agenten en een andere zeeschattenjager (Josh Brolin) op kop die naar het einde van de film gezelschap krijgen van bijtgrage haaien.

Op zich een simpel verhaaltje maar je voelt dat het potentieel van entertaining niet veraf ligt. National Tresure bijvoorbeeld blinkt eveneens niet uit in originaliteit maar het was wel van meet af aan leuk met onderhoudende actiescènes. Into The Blue start echter nog behoorlijk traag waarbij men vooral getrakteerd wordt op onderwaterbeelden. Let op, qua documentaire kan het materiaal wel tellen maar dit ontgaat het doelpubliek volledig. Wanneer men dit wil zien, zapt men wel naar het betere waterwerk van National Geographic of bezoekt men eens Aquatopia. Goede beelden voor een verkeerd publiek dus dat nogal snel eens wil afhaken. Bovendien zijn de acteurs nu niet direct de namen die een film kunnen dragen. Alba misschien wel - haar uitstraling blijft imponerend interessant - maar eigenlijk krijgt ze niet zoveel screentime. Walker, Caan en Scott komen meer in beeld maar de eerste is te houterig en te gemaakt, de tweede zie je wel graag bezig in bijrollen maar de zoon van James Caan verbleekt in de big picture en de derde acteert enkel met haar lichaam. Het is duidelijk dat regisseur John Stockwell niet al te veel verwachtte van zijn acteurs. De omgeving is hij gewend. Drie jaar geleden vertoefde hij op die andere exotische locatie Hawaï voor de opnames van de surffilm Blue Crush. In deze andere Blue film maakt hij dankbaar gebruik van de locatie maar hij vergeet wel het scenario. Zoals gezegd, niet hoogstaand - dat mag je trouwens niet verwachten van iemand die eveneens Torque heeft geschreven - maar als je een echte actieregisseur achter de camera had geplaatst dan had de film best nog leuk kunnen worden. Hier is echter de actie belabberd, voorspelbaar en niet spannend.

Kijk eens naar de poster van Into The Blue. Jessica Alba in een luchtig bikinietje (geloof me, tijdens de film wens je dat de weinige bikinistof krasloten waren zodat … je weet wel) en Paul Walker in gespierd ontbloot bovenlijf. Babes en hunks, njam njam. Kijk eens naar de verleidelijke omgeving, de zonnige bahama's, neem de actiebelovende tagline, treasure has its price; eigenlijk waren alle elementen aanwezig om de film in juli of augustus uit te brengen en er een verrassingszomerblockbuster van te maken. Ga hem zien en je weet meteen waarom men dat niet gedaan heeft. Het potentieel was er, het resultaat niet. Gelukkig was Alba er nog.

Bruno Pletinck