Homepage filmsalon
****************
I SPIT ON YOUR GRAVE

REGIE:
Meir Zarchi


*********


MET:
Camille Keaton (Jennifer Hill)

Eron Tabor (Johnny)

Richard Pace (Matthew)

Anthony Nichols (Stanley)

*********


USA / 1978 / 100 MIN.
*********


Verdeler:
Dutch Film Works

Verbannen Cult

Het kan zijn dat u nog niet gehoord hebt van de film "Day Of The Woman". Nochtans staat deze synoniem met de minder subtiele benaming en de voor u hier gerecenseerde film I Spit On Your Grave. Een ordinaire wraakfilm die het levenslicht zag in 1978. De film op zich had een enorme stoot- en choqueerkracht maar verdween toch in de onderste videoregionen. Zeg nu zelf Day Of The Woman lijkt niet echt op een aanstootgevende angstaanjagende titel die het zou kunnen waarmaken in het cultgenre. Het is pas in de jaren '80 toen een toch wel slimme distributeur de flick de benaming meegaf van I Spit On your Grave, een titel die al iets smakelijker dan toch wansmakelijker overkomt. Critici waren verbolgen over wat ze te zien kregen en bedachten hun allernegatiefste reviews. Met als voor hen het onverhoopte resultaat dat de film werd opgenomen in de lijst van de video-nasties. Een soort van zwarte filmlijst opgesteld door conservatieve parlementsleden en een aantal drukkingsgroepen die de waarden en normen van de Engelse maatschappij bedreigden en in beslag genomen dienden te worden. Wanneer u dan ook nog eens weet dat de verontwaardigde quotes uit de bakken negatieve kritiek op de videoverpakkingen werd geplaatst, toont dit alles een mooi beeld van hoe negatieve kritiek een enorm positief effect kunnen hebben op je product. I Spit On Your Grave werd uit de onderste videobeerputten gehaald en werd tentoongesteld op de voorste rijen van de etalage.

Was de flick dan echt het verbannen waard? Het verhaal is al even simpel als ruw. Jennifer Hill, schrijfster van korte verhalen in damesbladen, verlaat tijdelijk haar drukke leven in New York en zoekt een huisje in het rustige platteland op om aldaar te kunnen starten aan haar eerste roman. Het zomerhuisje heeft alles wat een schrijver wensen kan: het is idyllisch gelegen in een bosrijke omgeving, het is er rustig en stil en in een hangmat aan het water kun je inspiratie opdoen. Echter, vanop dat water beginnen de problemen. Een stelletje nietsnutten racen er rond met hun luidruchtige motorboot enkel tot doelstelling haar aandacht te trekken. Wanneer dat niet lukt, proberen ze het op de hardhandige manier. Ze jagen haar het bos in en achtervolgen haar als gekken. Wat er volgt is niet echt voor gevoelige zielen. Jennifer wordt niet één, niet twee maar drie keer op brutale wijze verkracht. Ik moet zeggen, ik kan wel fan zijn van horror maar de veertig minuten durende martelgang van deze klasrijke, mooie en gevoelige dame wogen zwaar door op het gemoed. De groepsverkrachting van deze vier mannen is schokkend en walgelijk maar helaas ook waarheidsgetrouw, daarom dat het aan de inborst pijn doet. Het is vernederend, beestachtig en misselijkmakend. De vier mannen worden afgeschilderd als vier karikaturale weirdo's behalve Johnny: aan hem wordt ook meer tijd gegeven om zijn karakter te ontplooien en dat werkt feministisch diepgaand: mannen kunnen wrede dingen doen zonder daar achteraf schuldgevoelens voor te hebben. Het personage is niet te geloven, hij heeft een vrouw en twee kinderen maar vindt de verkrachting de normaalste zaak vanuit de veronderstelling dat Jennifer het graag had. Hij is een geloofwaardig individu zoals u en mijn collega's maar eigenlijk is het een freaky maniak.

Nadat de meest imbeciele van de vier het niet aankon om Jennifer te doden, weet zij na bepaalde tijd te herstellen, als dat op zich mogelijk is ten minste. En ze is enkel uit op één ding: wraak. De aanpak van de regisseur is niet onbezonnen maar wel doordacht. Hij laat Jennifer niet impulsief te werk gaan maar geeft haar de tijd om haar vergelding voor te bereiden. Hij laat Jennifer haar seksualiteit gebruiken om de mannen te verleiden om hen dan een dodelijke verrassing te brengen. Laat ons zeggen dat de verkrachters te maken zullen hebben met ophanging, verdrinking, bijlen en … castratie. Het is vooral deze laatste bloederige scène die bijblijft. Vooreerst gaat men lichtjes op de vraag of veronderstelling in dat wanneer vrouwen uitdagend gekleed zijn of zich zo gedragen, dat ze vragen om seks maar dit verhaal wordt letterlijk doorgeknipt wanneer iemands penis wordt afgeknipt en de badkamer zich verhult in een bloedbad. Een expliciet grafische scène.

Van de film ga je allesbehalve optimistisch worden en de negatieve reacties kunnen begrepen worden, maar ik vermoed dat dit niet zomaar of enkel een low-budget gore-exploitation film is. De film gaat op expliciete wijze in op thema's als verkrachting en wraak zodat dat recent ook te zien was in Irréversible. Die werd vertoond in de officiële selectie van Cannes 2002 en critici noemen het ophefmakend maar krijgt wel sterren naar het hoofd gegooid, waarschijnlijk omdat het verhaal Memento-gewijs wordt verteld. Soortgelijk verhaal, verschillend standpunt… Akkoord, technisch gezien heeft I Spit On Your Grave niks te bieden. Regisseur Meir Zarchi laat nergens zien dat hij begenadigde kwaliteiten heeft maar dit is er ook het genre niet voor. Wat hij wel aandurft, is om geen gebruik te maken van muziek waardoor een op waar gebeurde feiten gevoel naar voor komt. Enkel dreigende harmonicamuziek van één van de vier onbenullen, een koster die wat kerkmuziek speelt op zijn orgel en de plaat Sola Perduta Abandonnato van Giacomo Puccini hoor je eens galmen maar ze zijn wel treffend bij de scènes waar ze horen.

Meir Zarchi heeft na deze I Spit On You Grave niet veel meer van hem laten weten. Enkel het onbenullige Don't Mess With My Sister heeft hij nog gemaakt in 1985. In 1999 kwam hij naar voor als producer van Holy Hollywood die geregisseerd werd door zijn zoon Terry die eigenlijk aan de bak komt als iemand die figuranten cast, wat hij trouwens deed voor Jan Verheyen's Little Death. Zarchi liet zijn kinderen Terry en Tammy aandraven in zijn flick als de kinderen van Johnny. Toch een iet of wat rare keuze. Maar wat dan gezegd van de persoon die hij voorzag voor Jennifer: deze rol was weggelegd voor zijn eigen vrouw Camille Keaton, achternicht van Buster Keaton. Het is niet echt verwonderlijk te noemen dat zij na de film scheidde van Zarchi alhoewel niet geweten is of de film daartoe de aanleiding gaf. Met betrekking tot de mannelijke personages heb ik het gemakkelijk: zij lieten zich nooit meer zien in een volgende film.

Wat moet je doen met deze hevig gecensureerde film (hevige cutversies zijn er in de Verenigde Staten, Verenigd Koninkrijk en Australië), zien of links laten liggen. Om te geloven of de ophef rond de film nu terecht is ja of nee, kun je hem bekijken. De aanvang van de film is langdradig, misschien vervelend en dient om de running time op te vullen, maar daarna zul je het antwoord in je keel geduwd krijgen. Ben je een gevoelige ziel - maar dan heb je deze recensie niet gelezen omdat je deze films sowieso links laat liggen - dan vermijd je best deze flick. En ik? Cult- en horrorfilms kan ik nochtans als normale ziel naar hun genre appreciëren. Maar tegelijk ben ik een gevoelige ziel. Zal ik maar zeggen dat ik helemaal niet sta te popelen om Day Of The Woman een tweede maal te zien. Echter tegelijkertijd en ik vind het zelf raar klinken, heb ik het gevoel dat deze film een diepere boodschap heeft. Het belicht de materie van verkrachting op waarheidsgetrouwe wijze waardoor je na de aftiteling over de gruwel ervan in het dagelijkse leven gaat nadenken en daarnaast is de aanpak van de wraak van Jennifer niet alledaags. Eén ding weet ik wel zeker: een deprimerende film is het alleszins maar hij verdient wel de status die hij heeft. En die hangt af van je persoonlijke visie.

Bruno Pletinck