   |
|
2003, USA |
|
Bad boys for life! Kill Bill Vol. 1 opent als een Japanse kungfushow uit de jaren zeventig. Kitscherige muziek, schreeuwerige kleuren, korrelig beeld. Al snel wordt het beeld zwart en fade men in op een hevig bloedende Uma Thurman. De voorstelling is in zwart-wit, het effect is grauw. Op de achtergrond horen we de grimmige stem van David Carradine, ’This is me at my most masochistic!’. Bang! Op de tonen van het door Nancy Sinatra gecoverde Bang Bang vangt de begingeneriek aan. Dit is het begin van de vierde film van Quentin Tarantino, de cultregisseur achter meesterwerken als Pulp Fiction en Jackie Brown. Op Kill Bill heeft de filmwereld maar liefst zes jaar mogen wachten. Eerder dit jaar zag het er nog naar uit dat Tarantino’s langverwachte nieuwste boreling in één stuk onze zalen zou betreden. De grote bazen van productiehuis Miramax vonden Tarantino’s drie uur durende avontuur te lang en eisten een inkorting. Koppig als QT is, ging hij pas akkoord met het voorstel om de film in twee delen uit te brengen, wat hem zelfs het voorrecht gaf nog enkele scènes bij te schieten om aldus twee episodes uit te brengen die de twee uur benaderen. Kill Bill Vol. 1 is een volwaardige film, maar zonder einde. De film stopt met een gigantische cliffhanger en doet ons likkebaardend uitkijken naar het tweede deel. O, ja, had ik het nog niet gezegd? Kill Bill Vol. 1 is een onbetwistbaar meesterwerk, dat gecombineerd met Vol. 2 wel eens Tarantino’s opus grande zou kunnen worden; de cinematografie is om duimen en vingers bij af te likken, de actie kicks ass en de dialogen zijn as witty as can be. The Bride (Uma Thurman) maakt deel uit van het stelletje moordenaars, dat zich uitgeeft als de Deadly Viper Assassination Squad (DiVAS). Aan het hoofd van dit selecte clubje staat de illustere Bill (David Carradine). Wanneer Thurman’s karakter op trouwen staat, is dit tegen de zin van leider Bill. Hij keert zich, samen met de DiVAS, tegen het huwelijk en richt op de dag van de plechtigheid een waar bloedbad aan. Hij vermoordt de aanwezigen en laat ook The Bride met een kogel in het hoofd achter. Ze blijkt echter niet dood te zijn, maar wel in een diepe coma. Een kleine vijf jaar later ontwaakt The Bride uit haar coma en besluit een wraakactie op poten te zetten, waarbij ze haar vier collega’s bij de DiVAS één na één uitschakelt om uiteindelijk af te rekenen met de mysterieuze Bill. Uma Thurman schittert als The Bride, een personage dat het midden lijkt te houden tussen Jeanne Moreaus karakter in Truffauts La Mariée Etait En Noir en Eastwoods Man With No Name in de legendarische spaghettiwesterns van Sergio Leone. Thurman is geknipt voor de rol van de wraakzuchtige, naamloze bruid. Dat Thurmans personage echt geen naam heeft, benadrukt Tarantino in één van de eerste scènes door een hilarisch bleep-geluid. Thurmans vertolking draagt de hele film en ze doet dit met verve. Ze kan met zwaarden overweg als geen ander, ze haspelt gekruide dialogen af en ze heeft haar natuurlijke présence. Thurmans vertolking in Kill Bill Vol. 1 overklast haar Oscargenomineerde prestatie in Pulp Fiction. Met Kill Bill wil Tarantino zowel ode brengen aan de kungfu- en samoeraifilms uit de jaren zeventig zonder daarbij te vervallen in louter kopieerwerk. Hij weet een perfecte sfeer te creëren, hij heeft een fantastisch verhaal neergepend. De wraakstory lijkt immers heel erg simpel, maar door Tarantino’s traditionele onchronologische vertelstructuur weet hij moeiteloos de aandacht van de kijker vast te houden. Het verhaal haalt duidelijk ook zijn invloeden bij films als A Fistful Of Dollars of For A Few Dollars More, alwaar telkens ook één personage alleen de strijd aangaat tegen een op het eerste zicht onoverwinnelijke vijand. In Kill Bill wisselt Tarantino op weinige momenten kleur af met zwart-wit. Dat deze sympathieke spielerei niet door iedereen zal worden geapprecieerd staat buiten kijf, toch storen deze filmwendingen helemaal niet. Bovendien bevat Vol. 1 een tiental minuutjes anime. QT beroept zich op de Japanse tekenfilmkunst om het verleden van personage O-Ren Ishii te vertellen. Naast Uma Thurman wist Tarantino ook voor deze film nog enkele interessante namen te strikken. Zo behoort Lucy Liu tot de DiVAS, ze vertolkt de rol van de Japanse misdaadleidster O-Ren. Liu, bekend van haar rol in pakweg Charlie’s Angels, bewijst hier voor het eerst echt over een uitstraling te beschikken, die bijdraagt tot de sterkte van de film. Ook maakt Daryl Hannah deel uit van de cast, doch haar rol beperkt blijft tot één scène. Nog minder schermtijd is gegund aan David Carradine als Bill, die zelfs nergens helemaal in beeld komt, en Michael Madsen, die op het einde van de prent zijn rol in Vol. 2 komt inleiden. Wel zijn er opvallende bijrollen voor vechtlegende Sonny Chiba en Battle Royale-actrice Chiaki Kuriyama als O-Ren’s rechterhand. Ook is er een blitsoptreden van Vivica A. Fox (eveneens lid van de DiVAS) en Jackie Brown-acteur Michael Bowen (’My name is Buck and I’m here to fuck’). Kill Bill Vol. 1 bevat zwaardgevechten waar de Oosterse cinema een puntje aan kan zuigen, dialogen die scherper snijden dan een Zwitsers mes en een onvergetelijke fotografie. Bovendien heeft Tarantino zijn nieuwste project eveneens voorzien van een fantastische soundtrack, die ook refereert naar de jaren zeventig cinema. Vol. 1 is een meesterwerk en misschien wel dé actiefilm van de laatste tien jaar! Peter Janssens |
