REGIE:
Quentin Tarantino

*********

*********

Verdeler:
Kinepolis Film Distribution

Has somebody seen my Black Mamba?

Toen Quentin Tarantino zijn nieuwste film aan de producenten toonde, waren ze door het dolle heen. Ze vonden hem schitterend, subliem, fantastisch, maar... veel te lang ! 4 uur ! Commercieel gezien een moeilijke bevalling. Maar om te voorkomen dat scènes zouden worden ingekort, werd Quentin het voorstel gedaan de film op te splitsen in 2 delen. En zodus, hier PART 2, dat op zich ook weer onderverdeeld is in parts, en weldra de personages ook...

Zoals in het eerste deel merkbaar was, is Kill Bill een mega-cocktail van invalshoeken, atmosferen, invloeden uit westerns, uit Kung-Fu en Bruce Lee stories, opzwepende muziek, puntige dialogen, actie en geweld... veel geweld. En ook al zal hier qua originaliteit geen lauwerkrans naar de regisseur toe gaan, des te meer zal hij geprezen worden voor zijn unieke, kunstzinnige uitwerking en majestueze aanpak die stillaan een begrip wordt in de filmwereld; men zou haast kunnen praten van 'Tarrantijns' of 'Tarrantinoisme'. Een bijna vast trademark van laatstgenoemde is het alles behalve chronologisch doorgeven van het verhaal (zie Pulp Fiction) en, aangevuld met flashbacks, kom je stukje bij beetje de lijn en de story te weten.Kill Bill mag heus als meesterwerk aanschouwd worden want elke scène, elk detail, elk shot werd duidelijk overwogen. Dat merk je al vanaf het begin, en net dat subtiele gevoel, dat ook in ieders onderbewustzijn sluimert, wakkert Tarrantino in je los. Als geen ander!

De prent vangt aan met een herkenbaar falshback uit deel 1, waarin je de op stervens na lijdende Uma Thurman weet luisteren naar Bill; de tot op dan nog onzichtbare snoodaard. Dan krijgen we een scène waarin The Bride met haar toekomstige echtgenoot de laatste besprekkingen houdt voor haar huwelijk in het kapelletje. Best hilarisch met een mini-bijrol van Samuel L. Jackson. Maar van dan af krijgen we reeds de kribbels te pakken; zwart-wit beeld, western muziekje en een beklemmende sfeer wanneer Carradine zijn eerste zichtbare intrede doet. Met uitspraken als I've never been nice, but I'll try to be sweet en Seems you got a bun in the oven ga je haast van zijn personage houden, ook al is hij de grote slechterik. We kennen Carradine voornamelijk van zijn jarenlange vertolking als 'Kung Fu'. Maar, I'll be damned, de man zet hier de kroon op z'n werk neer. Genadeloos en toch sympathiek. Je moet het maar kunnen combineren. Ook een spitsvondige rol, met ongelooflijke karakteruitwerking draagt Michael Madson als 'Budd'. Je weet zo dat ook hij het loodje vroeg of laat zal leggen, net als zijn voorgangers uit het eerste deel, maar het publiek wordt toch verrast. Budd lijkt eerst de makkelijkste tegenstander, maar dan draait het verhaal en wordt het enkel nog genieten van de spitsvondigheid der slechte geesten. Zaalig !!!!

Bitch van de partij, zowel in deel 1 als deel 2, wordt belijfd door Daryl Hannah. Nooit gedacht dat 't mens dit met glans zou vertolken, wetende dat haar schaapachtige vertolkingetjes in Splash en Footloose alles voor herhaling vatbaar waren. Maar hier komt venijn boven steken als een 'giftige slang'.

Wat ons Uma betreft; die overtreft hier haar stoutste dromen en zet een rol neer die nog jaren memorabel zal blijven. Ze verdient het ook want ze heeft bloed-zweet-en-tranen doorstaan qua training en voorbereiding op de rol. Ondertussen is ze ook gescheiden van haar 'Ethan Hawke' en nu de favoriete prooi van Mr. Tarrantino himself. Het moet gezegd: Truman heeft al vele rolletjes gehad maar op één of andere manier blijven haren deelnamen in Pulp Fiction en Kill Bill het beklijvendst.

Is er echt niks mis met Kill Bill? Ja en nee. Hangt af of je realisme zoekt of niet. Want dat is soms ver te zoeken hier, en voor de al te nuchtere kijker onder ons is 'K.B.' ver over de top. Zeker de wrede leerschool van Pai Mai die 'The Bride' moet doorstaan is wat overdreven, laten we maar zwijgen over haar ontsnappingspoging 'down under'. Pai Mai zelf is het minst geslaagde karakter in de twee delen. Te jonge smoel voor een zogezegd oud mannetje te zijn. Maar nu zijn we aan het muggeziften.

We hadden ons geen beter tweede deel én ontknoping kunnen dromen van het uit de hand gelopen mistverstandje tussen twee geliefden. En nu hou ik m'n mond want hij is te boeiend om te vertellen en wij wensen ook niets te verklappen. Een MUST !

Kristiaan Goossens