Kong maakt van Jackson een King

Hebt u ook niet de indruk dat de meest lang verwachte blockbuster van 2005, de topregisseur van de Lord Of The Rings trilogie die zich waagt aan een remake van een van de grootste oerklassiekers aller tijden King Kong, zowat geprangen zit tussen de meest bezochte film van 2005 - Harry Potter And The Goblet Of Fire - en de meest succesvolle Disney in ettelijke jaren - The Chronicles Of Narnia? De Potters laat ik vanuit gewoonte links liggen maar als ik Narnia bekijk is dat een film die enkel open staat voor het publiek waarvoor hij gemaakt is. Het is een familiefilm met sprookjesallure die de kerstperiode mee heeft maar als je hem louter beoordeelt als film dan is hij gebuisd. Neen, dan biedt King Kong voor elk wat wils. De special effects freaks zullen zeker aan hun trekken komen, de romantici zullen een traantje wegpinken, de decors doen je zo wegdromen naar het interbellum waardoor ook cinefielen op hun wenken bediend worden. Enkel, King Kong zal niet in eindejaarslijstjes komen omdat hij voor het grote publiek toch de magic touch van bijvoorbeeld de LOTR-trilogie mist. De opsomming van daarnet staat te veel geïsoleerd en vormen geen samenhangend geheel. De onderdelen op zich lopen gesmeerd maar er ontbreekt een schakel die de film één maakt. Misschien komt dit wel omdat een remake van King Kong de ultieme kinderwens was van Peter Jackson en dat hij moeilijk afstand kon nemen van zijn geleverde materiaal om er kritisch genoeg voor te zijn. Eigenlijk wou hij deze remake reeds maken na The Frighteners maar toen Universal in 1998 merkte dat zowel Godzilla als Mighty Joe Young werden gereleased, zetten ze het project op non-actief waardoor Jackson zich ging bezig houden met wat één van de beroemdste trilogieën zal worden.

Het moet echter wel gezegd worden, bekijk bijvoorbeeld enkel nog maar de opening en ending credits: Jackson heeft King Kong gemaakt met de waardigheid van de originele in het achterhoofd. Hij laat zijn versie trouwens afspelen in 1933, het jaar waarin Merian C. Cooper en Ernest B. Schoedsack de wereld verraste met het achtste wereldwonder (in een beginscène zie je in een filmstudio trouwens de poster Chang: A Drama Of The Wilderness hangen, een film die eveneens geproduceerd werd door het vermelde duo). Dit is zo'n vier jaar nadat de Grote Crisis uitbrak waardoor iedere cent in twee werd gebroken. Er is armoede alom en de werkloosheid swingt de pan uit. Ook voor Ann Darrow. Ze is een onbekende toneelactrice maar de tent waar ze speelt moet de deuren sluiten. En ook voor Carl Denham, een filmmaker die zijn nieuwste project voorstelt aan de studiobonzen. Die hebben wel nog wat opzij staan maar wanneer ze het niet noemenswaardige ruwe werk te zien krijgen van Denham, zien ze eveneens hun stuivers door de handen glippen. Denham broedt echter op een idee. Hij wil op een eiland gaan draaien dat nog niet ontdekt werd wat filmmateriaal zal opleveren dat de wereld op zijn grondvesten doet daveren. De studiobonzen lachen het idee knarsetandend weg maar Denham weet wel te vluchten met de nodige apparatuur en heeft tevens al een schip op de kop kunnen tikken. Nu enkel nog een droomactrice vinden (merk de instincter op: "Fay! Fay! What about Fay? She would be perfect!"; "She's already filming something for RKO." Jawel in realiteit is dit de originele King Kong). En dan ontmoet hij dus Ann Darrow, een hopeloze werkloze actrice. Denham gebruikt al zijn listige registerclichés om haar te overtuigen en uiteindelijk zal ze instemmen. Dit is zowat het einde van deel één. Een deel dat gericht was op het New York van de jaren dertig. En hoe! Op elk moment wil je zo het beeld stil zetten en genieten hoe het interbellum tot in de kleinste details tot leven komt. Dit is grote cinema om duimen en vingers van af te likken.

Maar het verhaal moet verder, we hebben er ondertussen immers al meer dan een uur opzitten. Met het schip Venture worden de zeilen gehesen. Kapitein is Engelhorn die samen met zijn crew geen vertrouwen heeft in Denham. Eveneens aan boord is Jack Driscoll, scenarist voor Denham's vorige film en een zichzelf opwaarderende acteur Bruce Baxter. Hij speelt de lover van Ann in de stille film die Denham aan het maken is (de scène die op de boot gespeeld wordt, is trouwens een kopie uit de originele). Echter, buiten de set begint het meer en meer te klikken tussen Ann en Jack en wanneer het schip zijn bestemming bereikt, zijn ze onafscheidelijk geworden. De bestemming is niet Singapore zoals Denham verkeerdelijk beloofde maar wel Skull Island. Deel twee van de film start. Eens op schedeleiland aangekomen belanden ze in een primitieve wereld waarbij de inwoners Ann ontvoeren en te eten willen geven aan hun God Kong - u krijgt hem voor het eerst te zien - de reusachtige gorilla. Vanaf de eerste blikken merk je dat de authentieke gedetailleerde look van de jaren dertig plaats ruimt voor de meest geavanceerde technologie waarbij Kong net levensecht is (ook hier weer gestalte gegeven door Andy Serkis die hetzelfde deed voor Gollum). Voor het eerst hoor je hem brullen maar in plaats van Ann te doden, blijkt hij geïntegreerd te zijn door haar blonde lokken en neemt haar mee naar zijn schuilplaats. Ondertussen gaat de crew van het schip op zoek naar Ann maar komen al onmiddellijk in een heuse dinosaurusren terecht. Over the top, dat wel maar eigenaardig ga je er in op. Zoals ook bij het bekritiseerde duel tussen Kong en drie T-rexen uit het Jurassic Park tijdperk waarbij de gorilla Ann tracht te redden in een lianen gevecht. Ik geef toe, het is er over maar het blijft spectaculair. Net zoals de reuzenkakkerlakken die wat later opduiken. Het past niet echt bij de film maar het is de eerder bedoelde afstand die Jackson niet van zijn materiaal kan nemen. Hij weet dat in de originele King Kong scènes waren opgenomen waar de crew in een put valt en een reuzenspin als vijand ontdekken. Dit is zijn eerbetoon aan die scènes die niet werden opgenomen in het eindresultaat omdat ze te schrikwekkend waren. Op het moment dat je denkt van zal hij nu niet te ver gaan, geeft hij terug volle aandacht aan de relatie tussen Ann en Kong, tussen Ann en Jack en de gebetenheid van Denham om zijn film te maken en Kong te kidnappen (wat liters chloroform al niet kunnen doen) om er veel geld mee op te strijken back in the States. En zo geschiedt waardoor deel drie, opnieuw in New York, van start kan gaan.

Denham gebruikt Kong als attractie waardoor vele toegangskaartjes worden verkocht. Hij is back in business maar heeft geen rekening gehouden met de kracht van Kong. Niet zozeer zijn fysieke kracht, wel de kracht die hij puurt uit zijn liefde voor Ann. Tijdens de eerste voorstelling gaat het dan ook al mis. Kong slaagt erin om zich van zijn boeien te ontdoen en gaat mistroost op zoek naar Ann. Eens hij haar weet te lokaliseren, komt er de beroemde Empire State Building scène. Fantastische panoramische vliegtuigbeelden worden verweven in een snotterende liefdesromance.

U merkt dat het uit te doeken doen van het verhaal tamelijk uitgebreid is. Toch wordt er niks verklapt, u kent het immers al. De synopsis van King Kong anno 2005 is haast synoniem aan dat van King Kong anno 1933. De uitwerking is uiteraard wat anders. Jackson is er in geslaagd om van Kong echt een trekpleister te maken. Waar de primaat in 1933 nog vertolkt werd door 18 duim hoge popmodellen, steekt Jackson hem in een CGI-jasje. Het resultaat is levensecht. Kong stalt een brede waaier van emoties uit (amusement, verveling, woede, affectie, twijfel) die je alleen nog maar door de blik in zijn ogen kunt herkennen. Ook de T-rexen trouwens kon ik smaken en deed Jurassic Park wat in de vergeethoek duwen.

De acteurs? Ze staan er maar springen het geheel niet bovenuit. Naomi Watts, op zich niet onmiddellijk mijn type, ziet er beeldig uit met haar retrolook maar haar emotionele expressie beperkt zich tot hunkerende tragiek. Bovendien staat ze haast uitsluitend te acteren tegenover iets dat er niet is (begint dit niet te norm te worden?). Maar haar personage Ann geeft wel om Kong (dat was niet het geval in de originele). Haar danspasjes in de jungle of de ijsdans in Central Park zijn daar voorbeelden van (dit laatste vinden velen belachelijk maar het krijgt een ander licht wanneer je het plaatst tegenover de tragedie die er aankomt). Wanneer Kong dan ook neergehaald wordt, overvalt je een gevoel van neerslachtigheid, het gevoel dat Ann uitstraalt. De affectie tussen Ann en Kong is haast groter dan die tussen Ann en Jack. Een relatie die aan aandacht inboet tijdens de film en waar we niet veel om geven. Misschien komt het wel door het personage Jack. De rol van Adrien Brody (die zijn autostunts zelf deed) is niet goed uitgewerkt (verliefd worden op Ann en haar zoeken) en meestal staat zijn mimiek op half zeven. Het lijkt wel of hij wat miscast is maar met de ééndimensionaliteit van zijn rol komt dat niet echt tot uiting maar geeft wel aanleiding dat we niet veel geven om Jack. De miscast werd verwacht van Jack Black maar eigenlijk is hij geen stoorzender. De dwang waarmee hij als Denham zijn film koste wat het kost wil maken zet hij neer met een geloofwaardige en volhardende nijdigheid. Misschien verrassend maar eigenlijk vond ik Thomas Kretschmann als kapitein van het schip nog de beste van de gilde terwijl ook Kyle Chandler als bruingebakken adonisacteur niet slecht voor de dag komt.

Voor de acteerprestaties moet je hem niet noodzakelijk zien, de special effects daarentegen zijn het neusje van de zalm. Het is echt moeilijk om er één scène uit te nemen die je het meest zal bijblijven want er zijn er meerdere. Die sfeerschepping van New York anno jaren dertig, het gevecht tussen Kong en drie T-rexen, de Empire State Building, … Het enige probleem waarmee de film kampt is ze één te maken. Afzonderlijk zijn het meesterlijke scènes maar als geheel kan voor velen de film te lang aanvoelen en lijkt het of je zit te kijken naar een extended versie. Misschien de fout van de editor maar Jamie Selkirk deed dit werk reeds voor The Frighteners, Heavenly Creatures, Bad Taste, Braindead, Meet The Feebles en The Two Towers. Hij kent Jackson dus, kent zijn kinderwens en zal niet in discussie gegaan zijn met zijn kompaan. Velen vonden dit nodig, als je de film kritisch bekijkt, zit daar misschien waarheid in maar eigenlijk heb ik er mij helemaal niet in gestoord. Ik ging volledig op in het verhaal en heb super genoten van de afzonderlijke scènes zodat ik ook het geheel kon appreciëren. 2005 had eizona geen fameuze blockbuster opgeleverd maar dit was dus zonder Jackson gerekend. Misschien niet behorende tot de beste films, maar zeker en vast wel tot de beste blockbusters!

Bruno Pletinck