*
****************
Kroniek van de Vlaamse Film 1955-1990

In de loop van de voorbije eeuw werden honderden Belgische films gerealiseerd: documentaires, langspeelfilms, kortfilms, animatiefilms en experimentele films. Een rijkdom aan beelden die een niet te versmaden onderdeel van ons cultureel patrimonium uitmaken.

In opdracht van de Vlaamse Gemeenschap zet het Koninklijk Belgisch Filmarchief een reeks Vlaamse klassiekers op dvd. Omdat deze klassieke langspeelfilms reeds jaren niet meer beschikbaar waren voor het publiek of beschadigd waren, werden ze gerestaureerd, gedigitaliseerd en via dvd klaargestoomd voor de homebioscoop.

In totaal zullen elf films op dvd verschijnen onder de noemer Kroniek van de Vlaamse Film 1955-1990. Deze zijn: Meeuwen sterven in de haven ('55) van Roland Verhavert, De man die zijn haar kort liet knippen ('65) van André Delvaux, Het afscheid ('66) van Roland Verhavert, Mira ('71) van Fons Rademakers, Louisa, een woord van liefde ('72) van Paul Collet & Pierre Drouot, Malpertius ('73) van Harry Kümel, Verbrande brug ('75) van Guido Henderickx, De Witte Van Sichem ('80) van Robbe De Hert, Brussels by Night ('83) van Marc Didden, Crazy Love ('87) van Dominique Deruddere en Het sacrament ('90) van Hugo Claus.

Er zijn ook plannen om Rolande met de Bles ('71) van Roland Verhavert en L'Etreinte ('68) van Paul Collet en Pierre Drouot op dvd uit te brengen.

Mira (1971), Fons Rademakers
Film: ***, Extra's: ***

De Kroniek van de Vlaamse Film presenteert als eerste in de reeks: Mira uit 1971 van Fons Rademakers.

De Nederlander Fons Rademakers produceerde naast Mira films als De loteling ('73), Pallieter ('75), De Leeuw van Vlaanderen ('84), The Secrets of Love ('86) en Het Gezin van Paemel ('86). Verder (co)produceerde hij een reeks prestigieuze, internationaal opgezette tv-series, waaronder Het Verdriet van België en kunstdocumentaires.

Het verhaal van Miraspeelt in 1905. In het West-Vlaamse Avelgem wordt een brug over de Schelde gebouwd. Uit schrik voor de teleurgang van hun cultuur, komen de plaatselijke bewoners van de Waterhoek in opstand. De film is gebaseerd op Stijn Streuvels' laatste roman De Teleurgang van de Waterhoek uit 1927 naar het scenario van Hugo Claus.

Het hoofdpersonage Mira wordt vertolkt door de toen nog onbekende Nederlandse actrice Willeke Van Ammelrooy. Jan Decleir, voor wie het zijn eerste filmrol was, speelt een van haar minnaars samen met Luc Ponette als de ingenieur. Mia Van Roy verleent haar stem aan die van Willeke. Georges Delerue en Eddy van der Enden zijn respectievelijk verantwoordelijk voor de muziek en de fotografie.

De bijhorende documentaire bevat zeldzaam gezien beeldmateriaal, interviews en getuigenissen die de kwaliteit van de film nog eens extra in de verf zetten. Streuvels-biograaf Hedwig Speliers licht de literaire voorgeschiedenis in. De wordingsgeschiedenis en het plaatsen van de Vlaams-Nederlandse constructie in de juiste context wordt toegelicht door producent Jan Van Raemdonck en regisseur-producent Fons Rademakers. Claus legt uit hoe het scenario aangepast werd aan de ware feiten. Verder vertellen Jan Decleir en Willeke Van Ammelrooy over hun ervaringen. Samen met distributeur André Weis en Bert Podevijn (Vlaamse Filmadministratie) maken de geïnterviewden kanttekingen bij de betekenis van Mira.

Mira, een mijlpaal in de Vlaamse filmgeschiedenis, bevat enkele (voor die tijd) erotische scènes tussen een uitdagend, sensueel en vrijgevochten boerenmeisje (Van Ammelrooy) en een sterk gebouwde man (Decleir).

Linda Crivits

Crazy Love (1987), Dominique Deruddere
Film: ***, Extra's: ***

Als tweede in de reeks: Crazy Love uit 1987 van Dominique Deruddere naar het werk van de Amerikaanse, aan alcohol verslaafde, dichter Charles Bukowski. Deze doorbraakfilm van Deruddere werd destijds ook in Amerika uitgebracht onder de titel Love Is A Dog From Hell.

De in Turnhout geboren Dominique Deruddere maakte reeds als student korte super 8-films met Marcel Vanthilt. Na bekroonde korte films als Bedankt Ma ('79), Killing Joke ('80) en Wodka Orange ('82) werkte hij mee aan Vrijdag ('81) en ('84) van Hugo Claus en Brussels by night('83) van Marc Didden. Als acteur is hij te zien in Istanbul ('85) van Marc Didden en in La Patinoire ('99) van Jean-Philippe Toussaint. Met Crazy Love ('87) tekende hij voor zijn eerste langspeelfilm. Bekroonde films als Wait Until spring Bandini ('89), Suite 16 ('95), Hombres Complicados ('97) volgden. Iedereen Beroemd (2000) werd in 2001 genomineerd voor de Oscars als beste niet-Engelstalige film.

Crazy Love toont drie epiodes in het leven van man, wanhopig op zoek naar liefde. We volgen een twaalfjarige jongen die de liefde idealiseert, als adolescent zowel emotioneel als seksueel gefrustreerd geraakt, drankzuchtig wordt en tenslotte op een morbide manier vroegtijdig aan zijn einde komt.

De hoofdrollen zijn weggelegd voor Josse De Pauw, Michael Pas, Gene Bervoets, François Beukelaers en de toen 12-jarige Geert Hunaerts. De fotografie en de muziek is respectievelijk van Willy Stassen en Raymond van het Groenewoud.

Naast de digitaal gerestaureerde versie van de film is er onder meer ook de filmarchiefdocumentaire De Crazy Love-archieven (36'). Een uitgebreide research leidde tot exclusief beeldmateriaal uit de film- en televisiewereld, nieuw aangemaakte interviews die niet enkel de totstandkoming van de film te schetst maar deze ook kaderen in de ruimere context van de Vlaamse filmgeschiedenis. Ook komt Charles Bukowski aan het woord. Verder zijn er de originele bioscooptrailers van alle films van Dominique Deruddere en zijn korte films Killing Joke en Wodka Orange.

In Crazy Love, naar het scenario van het duo Deruddere/Didden, zorgden gedurfde thema's als masturbatie en necrofilie voor de nodige commotie. De film werd in binnen- en buitenland heel positief onthaald.

Linda Crivits

De Witte Van Sichem (1980), Robbe De Hert
Film: ***, Extra's: ***

De Witte is de derde dvd die deel uitmaakt van de reeks Kroniek van de Vlaamse Film. De officiële presentatie vond plaats in de gerestaureerde wijkbioscoop de Roma, één van de filmpaleizen uit den tijd, in Borgerhout.

De Witte van Sichem, naar de gelijknamige schelmenroman van Ernest Claes uit 1920, werd voor het eerst verfilmd in 1934 door Jan Vanderheyden en scenariste Edith Kiel, met Jefke Bruyninckx in de titelrol. De film kende een enorm succes in Vlaanderen. In 1969, een jaar na het overlijden van Ernest Claes, loopt op de BRT eveneens de succesvolle televisiereeks Wij Heren van Sichem van Maurits Balfoort, gebaseerd op figuren uit het werk van Claes. Toch blijkt het niet voor de hand een regisseur te vinden voor een nieuwe verfilming van het boek. Bert Haanstra, André Delvaux, Paul Collet en Pierre Drouot, Harry Kümel en Nicolaï van der Heyde bedanken voor het aanbod. Eind 1976 brengt producent André Thomas het project ter sprake bij de Antwerpse filmmaker Robbe de Hert, boegbeeld van het in het midden van de jaren zestig opgerichte linkse filmerscollectief Fugitive Cinema. Vier jaar later beslist de Hert er een remake van te maken. Zijn Witte van Sichem wordt een schrijnend portret van de miserabele levensomstandigheden in het landelijke Vlaanderen van 1900. Lewie Verheyden, de Witte genoemd, is een rakker die meer slaag dan eten krijgt en wanneer hij niet op de schoolbanken zit, hard moet werken op de akkers van de dominante boer Coene. Maar De Witte is een rebel. Hij neemt geen vrede met de realiteit en haalt nog steeds de grootste kwajongenstreken uit. Om uit de grauwe realiteit te ontsnappen, verdiept hij zich in boeken. Dit is echter maar tijdelijk…

De autodictactische cineast Robbe de Hert werd geboren op 20 september 1942 in Farnborough, Hampshire in Engeland. Zijn jeugdjaren brengt hij door in Mortsel, Kallo en Schoten en wordt, om het met zijn eigen woorden te zeggen, cinemaloper. Robbe heeft verschillende jobs gehad. Gaande van smid, lasser, afwasser, inpakker, chauffeur, projectionist in de bioscoop en machinist in de koopvaardij. Bij het expeditiebedrijf Freyman en Van Loo is hij bediende. Van mevrouw Freyman krijgt hij een 16mm camera cadeau. Van dan af wist Robbe dat hij filmmaker zou worden.

De extra's omvatten de kortfilm 19 december uit 1965 van Louis Celis, medestichter van Fugitive Cinema met een hoofdrol voor Robbe de Hert en de trailers van De Witte van Sichem (twee versies – 1980), Zware Jongens (’84), Trouble in Paradise (’89), Blueberry Hill (’89), Brylcream Boulevard (’95) en Gaston’s War (’97). Maar vooral is er de uitmuntende documentaire met veel aandacht voor de voorgeschiedenis van deze succesfilm, interviews met onder meer hoofdrolspeler Eric Clerckx, acteur Jos Verbist, cineast Stijn Coninx, auteur Fernand Auwera, producent Roland Verhavert en cameraman Walther Vanden Ende. En natuurlijk zijn er enkele sappige uitlatingen van Robbe zoals bijv.: De films van Orson Welles zijn beter dan de mijne, want hij heeft bij zijn eerste camera drie uur uitleg gekregen en ik maar vijftien minuten of als ge iets wilt maken voor duizend man, maak dan een stencil.

De Witte van Sichem, met in de voornaamste rollen Eric Clerckx, Blanka Heirman, Willy Vandermeulen, Luc Philips en Bert Struys, kon rekenen op 540.000 bezoekers en werd geselecteerd voor diverse festivals, o.m. Cannes, Orléans (Grote Prijs van de Jury en van het Publiek), Thomar in Portugal (Grote prijs), Brussel, Caen en Griffoni.

Linda Crivits

Brussels By Night (1983), Marc Didden
Film: ***, Extra's: ***

Brussels by night is de vierde dvd die deel uitmaakt van de reeks Kroniek van de Vlaamse Film 1955-1990. De presentatie van de dvd vond plaats in de Beursschouwburg in aanwezigheid van regisseur Marc Didden en de leden van cast en crew.

Brussels by night ('83), door de generatie van tachtigers onthaald als de eerste stadsfilm, is een film die zijn inspiratie put uit een hedendaagse tijdsgeest en niet uit Vlaamse literaire klassiekers. Het is het onthutsend verhaal van Max (een briljante François Beukelaers), een veertiger die niet meer gelooft in het leven en de waanzin nabij is. We volgen hem tijdens zijn nachtelijke dooltochten doorheen de hoofdstad waar hij drie mensen ontmoet van verschillende pluimage. Zo is er zijn vroegere collega Louis die alsmaar kiekjes neemt van zijn vrienden tijdens een uitstap; Alice, een barmeid die ervan droomt actrice te worden en haar vriend Abdel, een Marokkaanse trambestuurder. Max is de katalysator die de ontmoetingen zal leiden tot een falikante finale aan het hellende vlak van Ronquières.

Brussels by night is de eerste langspeelfilm van voormalig rockjournalist Marc Didden (°1949), geboren in Hamont, Limburg. Hij studeerde theater en regie aan het Rits in Brussel. Vooraleer hij in 1974 terecht kwam als journalist bij het radio- en televisieweekblad Humo speelde hij een kleine rol als matroos in Malpertuis van Harry Kümel en liep hij stage als regie-assistent bij Hugo Claus voor De Vossenjacht. In 1978 regisseert hij naar een eigen werk de theatervoorstelling Verschrikkelijk verstandig met in de voornaamste rol Raymond van het Groenewoud.

Twee jaar later krijgt hij van het Ministerie van Nederlandse Cultuur de Staatsprijs voor het scenario Brussels by Night. De verwezenlijking van het project lijkt in zicht. Samen met Erwin Provoost vat Didden de moeizame zoektocht aan naar geld en richt Provoost het productiehuis Multimedia op. Eerder werkten ze samen aan een BRT-documentaire over het punkfenomeen Morgen zal ik pogo dansen. Vanaf 1982 doceert Didden nog steeds scenario en regie aan de Hogeschool Sint-Lukas te Brussel. Naast het lesgeven is hij nog aktief als cineast en scenarist voor theater en televisie.

Alhoewel Diddens eersteling ontstaat in moeilijke, bijna amateuristische omstandigheden, blijft het succes niet uit. De film beleeft haar Belgische première op het filmfestival van Gent ('83) en gaat datzelfde jaar in wereldpremière op het Filmfestival van San Sebastian waar hij bekroond werd met de prijs voor het beste debuut. De warm onthaalde film maakt dat de toenmalige ASLK-bank zich na Diddens tweede langspeler Istanbul ('85), nog jaren als actief sponsor opstelt van de Vlaamse film.

Kenmerkend voor Brussels by night, badend in de mooie fotografie van Willy Stassen, is het origineel, eigenzinnig scenario met Brussel in de voornaamste hoofdrol. Nochtans was het nooit onze bedoeling een nouvelle vague uit te vinden of ons af te zetten tegen wat voorafging. Er worden al honderd jaar Belgische films gemaakt en dat zijn niet allemaal films over boeren', dixit Didden.

Brussels by Night werd opgenomen in Brussel, Ittre en in de nabijheid van het hellende vlak van Ronquières. Voor de hoofdrollen deed hij een beroep op François Beukelaers, Ingrid De Vos, Amid Chakir en Michel Mentens. Raymond van het Groenewoud tekent voor de muziek.

Naast de documentaire De Brussels by Night archieven bevat het schijfje de korte films De smeerlappen ('93) van Frank Van Passel en Cheb (2000) van Marc Didden en de trailers van Brussels by Night ('83), Istanbul ('85) en Sailors don't Cry ('89).

Linda Crivits

Meeuwen sterven in de haven (1955), Rik Kuypers, Ivo Michiels, Roland Verhavert
Film: **, Extra's: ***

Meeuwen sterven in de haven ('55) is de vijfde dvd van de 'Kroniek van de Vlaamse Film'. De presentatie ervan vond plaats in het Filmmuseum te Antwerpen. Roland Verhavert, één van de cineasten, en de verschillende leden van de cast en crew waren aanwezig.

De regie is een samenwerking van Rik Kuypers (1925-1982), Ivo Michiels (°1923) en Roland Verhavert (°1927), in 1955 allen actief in de filmjournalistiek. Zo is Verhavert van bij het ontstaan van de televisie in België (1953) monteur van de filmprogramma's Première en Close up; Ivo Michiels, onder meer medeoprichter van het jongerentijdschrift Golfslag (1946-1950) en De tafelronde (1946-1950), schrijft over film in Het Handelsblad en tenslotte is er de amateurfilmer Rik Kuypers, kleinzoon van Hendrik Kuypers, Lieven Gevaerts kompaan van het eerste uur.

Meeuwen sterven in de haven, hun gezamelijk avontuur, doet denken aan grote voorbeelden uit de filmgeschiedenis zoals Jeux Interdits van René Clément, The Third Man en Odd Man Out van Carol Reed en heeft succes zowel bij de pers als bij het publiek. Tal van internationale recensies maakten gewag over de eerste Vlaamse of zelfs de eerste Belgische film. Naast selecties op verschillende festivals waaronder Cannes '56 werd de film ook vertoond in de Sovjet-Unie (detail: 1000 kopies waren in omloop) en bekroond met talrijke prijzen waaronder deze van de beste Nederlandstalige speelfilm op het tweede festival van de Belgische film in Antwerpen, 1956.

Wie het literaire oeuvre van Ivo Michiels kent, weet dat in de jaren vijftig de traumatische oorlogservaring zijn geliefkoosd en steeds terugkerend thema was. In Meeuwen sterven in de haven is dat niet anders. We schrijven 1945. De oorlog is voorbij. Het land bevindt zich in een economische crisis. Er wordt weliswaar feest gevierd in de straten, maar toch is niet iedereen even gelukkig. Wie tijdens de oorlogsjaren meeheulde met de bezetter moet het ontgelden. Unitaristen en Vlaamse nationalisten verdelen het land. Trauma's van een dramatisch oorlogsverleden hangen als een sluier over de stad. Het hoofdpersonage (rol van de rising theaterster Julien Schoenaerts) is een gekweld man die doelloos rondloopt in de havenstad Antwerpen. Vriendschap vindt hij bij een Franssprekend weeskind dat hem prince noemt en twee ontgoochelde vrouwen.

Naast de documentaire Meeuwen sterven in de haven archieven, trailers van de film en Het afscheid bevat deze dvd twee korte films van Roland Verhavert, beide geproduceerd door de toenmalige BRT: de korte film De luitenant ('64) naar een verhaal van Hugo Claus, verfilmd in een onopgesmukte neo-realistische stijl, met muziek van Hans-Martin Majewski en de documentaire Oude man, wat nu? over het trieste lot van de vereenzaamde oude man. Interviews met onder meer Raoul Servais, Dimitri Balachoff en andere getuigen over hun aandeel in deze film en de trailers van Meeuwen sterven in de haven en Het afscheid vervolledigen het geheel. Vol lof spreekt Verhavert over Bruno De Winter (stichter en hoofdredacteur van 't Pallieterke. Zonder hem zou de film er nooit gekomen zijn, pretendeert hij.

Meeuwen sterven in de haven, volledig gedraaid in zwartwit en ondersteund door de muziek van Jack Sels en Max Damasse, bevat heel wat fraaie beelden van de Brabo-stad waarin de protagonisten zich moeizaam proberen terug te vinden. In de voornaamste rollen herkennen we naast Julien Schoenaerts, Tine Balder en Dora Van der Groen.

Linda Crivits

De Loteling (1955) Roland Verhavert
Film: ** - Extra's : **

De zesde in de reeks Kroniek van de Vlaamse Film 1955-1990, een initiatief van de Vlaamse Minister van Cultuur uitgevoerd door het Koninklijk Belgisch Filmarchief, in coproductie met Canvas, is De Loteling van Roland Verhavert. De film kwam tot stand in samenwerking met MMG Film & Television Production en Vintage Films.. In 1919 werd De Loteling ook al verfilmd door Armand du Plessy, maar van deze film ontbreekt, op enkele krantenfoto's na, elk spoor.

De Loteling is het verhaal van boer Jan Braems (rol van Jan Decleir). Anno 1833. Ergens in een dorp in de Kempen. De inlijving bij het leger gebeurt nog door loting. Jan loot zich vrij maar laat zich omkopen om de plaats van iemand anders in te nemen. Terwijl hij zijn dienstplicht vervult, blijft zijn geliefde Katrien (Antje Beentjes) achter op de boerderij. Ze heeft het moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen. Het noodlot slaat toe wanneer ze de huur niet meer kan betalen en de inboedel in beslag genomen wordt. Ook voor Jan wordt het leven alsmaar ondraaglijker. Zijn geld wordt gestolen, zijn companen begrijpen zijn taal niet en een gebrek aan hygiëne, drank en voedsel maken hem blind. Inmiddels blijft Katrien niet bij de pakken zitten. Ze haalt haar man op in Veurne en samen zetten ze hun lange voettocht terug naar Zoersel. Er wacht hen niets anders dan ellende… en tot overmaat van ramp wordt Katrien, voor de ogen van haar man, verkracht. Totaal ontredderd trekt het paar verder, hopend op een betere toekomst.

Na Stijn Streuvels was het de beurt aan Hendrik Conscience, die in 1850 zijn landelijke novelle De Loteling schrijft. In die periode is Conscience volop aan het herstellen van een depressie die hij heeft overgehouden aan te hoog gegrepen politieke ambities. Voor de teneur van de novelle is deze achtergrond van belang. Daarnaast is

De Loteling losjes gebaseerd op Consciences persoonlijke ervaringen. Net als soldaat Jan Braems lag hij als vrijwilliger in het Belgisch leger gekazerneerd in Venlo en maakte hij de tocht die Jan en Katrien ondernemen van Venlo naar Westmalle zelf mee. Behalve de blindheid die Braem er oploopt en naar verluidt het lot was van verschillende duizenden soldaten, is er van het harde kazerneleven in Consciences novelle niet zoveel te merken. De barre levensomstandigheden in de kazerne, getoond in de film, is het werk van Roland Verhavert en de toenmalige BRT-programmadirecteur Nic Bal.

De Loteling beleefde zijn première op 7 januari 1974 op het eerste filmfestival van Brussel. Eind juni van datzelfde jaar werd de film geselecteerd voor het Berlijnse filmfestival waar hij de Cidalc-medaille ontvangt van het Internationaal Comité voor verspreiding van kunst en literatuur door de film.

Naast de 83' durende film bevat het schijfje de dertig minuten durende filmarchiefdocumentaire. De vele extra's omvatten het televisiedrama De zachtmoedige (1970). Hiervoor baseerde Roland Verhavert zich op een verhaal van Dostojewski over de destructieve liefde van een pandjesbaas voor een jong meisje. In de voornaamste rollen herkennen we Dirk Decleir (broer van Jan) en Marlene Edeling. Daarnaast is er een reportage van het bezoek dat de ploeg van Echo in september 1973 bracht aan de set van De Loteling in Diest (het begijnhof) en de originele bioscooptrailers van alle langspeelfilms van Roland Verhavert (op die van Meeuwen sterven in de haven na. Voor de digitale restauratie is het Brusselse Ace Digital House verantwoordelijk. Eerder leverde dit productiehuis werk voor onder andere De Zaak Alzheimer en de vernieuwde aanloopgeneriek van de 31ste editie van Filmfestival van Vlaanderen Gent.

Linda Crivits

Verbrande Brug (1955) Guido Hendrickx
Film: ** - Extra's : **

Het begin van de jaren zeventig was met films als Mira, naar de gelijknamige roman van Stijn Streuvels en Hendrik Consciences De Loteling de bloeiperiode van de Belgische cinema. In 1975 is het de beurt aan Pallieter van Felix Timmermans. Andere klassieke romans van Vlaamse auteurs worden verfilmd. Dit was een bewuste keuze van een aantal producenten waaronder Jan Van Raemdonck. Hoewel Pallieter noch De Loteling konden rekenen op hetzelfde succes als Mira vonden de films toch hun publiek. Dat de Vlaamse film alleen boeren-, kasteel- of literatuurfilms zou hebben voortgebracht in deze periode is onjuist. Ook was er in het begin van de zeventiger jaren de eigenzinnige cinema van André Delvaux en Harry Kümel en de sociaal geëngageerde cinema van Frans Buyens en Robbe De Hert en zijn filmerscollectief Fugitive Cinema. Eveneens Patrick Le Bon, Luc Monheim en Wies Andersen maakten films die sterk aanleunen tegen de actualiteit.

Ook Verbrande Brug uit 1975, het regiedebuut van de Antwerpenaar Guido Henderickx (°1942), is geëngageerde cinema. Samen met scenarist Marcel van Maele resideerde hij gedurende twee maanden in Verbrande Brug, een gehucht in Vilvoorde, om er zich te laten inspireren door de locatie.

Het verhaal speelt binnen een tijdspanne van vierentwintig uur en neemt aanvang als Lola (de Française Malka Ribowska) en haar vriend Louis (de Fransman Yves Beneyton) arriveren voor de jaarlijkse kermis in Verbrande Brug. Niets aan de hand. Tot men verneemt dat Louis een aantal jaren geleden een stormachtige relatie had met Monique (de Duitse pornoactrice Doris Arden), de vrouw van bouwarbeider en cafébaas Charel (Jan Decleir). Het duurt niet lang of er hangt spanning in de lucht.

De cineast: Na zijn studies aan het HRITCS sluit Guido Henderickx zich aan bij Fugitive Cinema. Hij werkt mee aan enkele bekende titels als SOS Fonske (1968 - over een man die na het bankroet van zijn verzekeringsmaatschappij uit zijn huis wordt gezet), Dood van een sandwichman (1971 - over wielrenner Jean-Pierre Monseré) en verzorgt de montage van onder meer Camera Sutra (of de bleekgezichten) (1973), Ieder van Ons en Home Sweet Home. Reeds vanaf de openingsscènes in Verbrande Brug is het duidelijk dat Henderickx zijn inspiratie zocht in de jonge Amerikaanse cinema van die periode. Referenties naar de film Fat City van John Huston zijn niet ver weg.

Naast de full-frame van de film (volledig in het plat Antwerps gesproken) bevat de dvd de 30' durende filmarchiefdocumentaire, bioscooptrailers, korte films en interviews met onder meer de cineast, acteur Jan Decleir, producente Jacqueline Pierreux, Focus-recensent Patrick Duynslaeger en scenarist Marcel van Maele. De originele muziek is van Alain Pierre en Cynthia Clay zingt Lonely without You

.

Verbrande Brug is een stevige brok sociale cinema, vol rauw, ongegeneerd taalgebruik, die genoeg ruimte laat om zich met de protagonisten te identificeren.

Linda Crivits

Wordt vervolgd ...