REGIE:
Samuel Maoz

*********

*********

Verdeler:
Cinemien

No Tanks

In 1982 viel Israël zijn buurland Libanon binnen omdat de PLO terroristische cellen had ondergebracht in de Zuid Libanese bergen. Van hieruit werd de Israëlische bevolking dagelijks bestookt. Vele jonge soldaten vochten mee in dit conflict alsook Samuel Maoz, de regisseur van deze Lebanon, die juistgeteld 25 jaar nadat hij in deze oorlog voor de eerste keer in zijn leven iemand heeft gedood, deze film heeft gedraaid om zijn trauma defintief te verwerken

Een mooi zonnebloemveld, oneindig, zwakke zonnestralen overschijnen deze vlakte. De camera observeert statisch dit zicht. Een mooi shot, het is dan ook het eerste en laatste mooi beeld dat je ziet in deze film. Nog geen seconden later raast een tank dwars doorheen dit veld. Binnenin de tank zitten vier jonge soldaten, zelfs niet goed wetend waarover het conflict gaat. Zij krijgen hun instructies klaar en duidelijk van hun oversten. Maar al bij de eerste actie loopt het mis. Doordat de soldaten gewetenskwesties krijgen na een bevel om te vuren brengen ze het leven van de anderen ook in gevaar.

Als ze een dorp naderen worden de acties intenser en grimmiger. Middenin het geweld verliezen ze zichzelf en moeten zich neerleggen bij de feiten. Als de tank wordt aangevallen is de ravage binnenin de tank groot. Men vreest zelfs dat de tank niet meer funcioneert, waarmee de hoop ontstaat om geëvacueerd te worden. Helaas zijn dit loze gedachten want de strijd gaat onverminderd verder. Hun emoties beginnen zwaar door te wegen. Niet wetend wat hen verder te gebeuren staat moeten ze het uithouden tot het bittere einde. Niet enkel vechten zij tegen een ongekende vijand maar vooral regen zichzelf

Voor kijkers met claustrofobische neigingen is deze film ten zeerste af te raden. Vanaf het ogenblik dat de soldaten zich in de tank begeven verlaat de camera deze ruimte niet. Alles wat er rond de tank gebeurd wordt weergegeven door het vizier, geluiden en radiozenders. Het weinige licht dat de soldaten te zien krijgen komt door het geopende luik als hun overste binnen komt met nieuwe instructies of debriefings. De vier jonge acteurs , allemaal bekende namen in Israël, dragen de film met bravoure. Innemende vertolkingen, de onschuld druipt van het scherm waardoor er een lichte komische ondertoon komt, maar die wordt direct weggeveegd door realiteit waarin ze verzeild zijn geraakt

Een verdiende Gouden Leeuw in Venetië is voor te beginnen al een kroon op het hoofd van de regisseur die hiermee een semi-biografische film heeft gemaakt die nog maar eens de onzinnigheid van een oorlog toont.

Patrick Van Laer