REGIE:
Nabil Ben Yadir

*********

*********

Verdeler:
Cineart

Waalle zaan van Meulenbeik

Het is niet altijd gemakkelijk in het leven. Je moet keuzes maken en eenmaal dat je denkt de goede richting te hebben uitgekozen komen anderen weer aan je kop zeuren dat je verkeerd bezig bent. Maar wat weten de anderen nu van het leven en waarom weten zij het beter ? Dat is zowat de stelling van ‘Les Barons’, een groepje vrienden, allochtonen in een wijk te Molenbeek. Zij weten verdomd goed hoe het allemaal in elkaar zit. Vanaf je geboorte heb je een soort krediet aan stappen. Eenmaal je begint te stappen begint de aftelling. Eenmaal het maximum is bereikt val je steendood neer. Geen krediet, geen leven meer. Dus waarom zou je werken of andere zware inspanningen doen waarbij je je benen moet gebruiken ? Gewoon heel de dag rusten, het kalm aandoen zodat je een lang rustig leven kan leiden. En natuurlijk ook veel plezier maken want dat is juist het aangename aan heel deze vaststelling. Zo denken Hassan, Aziz en Mounir van het leven.

Hassan is zelfs een beetje ambitieus. Hij wil stand-up comedian worden, de mensen laten lachen en entertainen. Ja, als je zelf veel plezier hebt dan wil je dat gewoonweg overdragen aan anderen. Dus doet hij auditie bij een plaatselijke club, waar ook toevallig de televisiereporster Mailka aanwezig is. Zij brengt verslag uit voor een regionale zender en direct staat Hassan voor een dubbel probleem. Indien de reportage wordt uitgezonden waar hij in voorkomt zullen zijn ouders ook weten wat zijn werkelijke plannen zijn want vaderlief heeft er niks beter op gevonden dan dat zijn zoon hem moet opvolgen als trambestuurder. Iets wat Hassan helemaal niet ziet zitten. Ook voelt hij iets voor Malika maar hij moet met zijn tengels van deze wondermooie vrouw blijven want het is de zus van een van zijn mede-baronnen Mounir. En aan de zus van je beste vriend raak best niet. Dat is een ongesproken wet maar iedereen weet dat.

Dus moet Hassan maar zien dat hij zijn eigen boontjes dopt, zelf op zoek gaan naar een lief, de aanbiedingen van zijn vader proberen te ontwijken en toch zijn willetje doordrijven om stand up comedian te worden, iets wat totaal niet past in de visie van de moslimgemeenschap: je lacht niet met je eigen volk op een podium. No way!! Dus moet hij onzichtbaar zijn voor zijn familieleden en zichtbaar zijn voor zijn mede-baronnen wil hij door beide partijen geaccepteerd worden. Geen eenvoudige opdracht zo blijkt.

Deze eersteling van regisseur Nabil Ben Yadir blijkt een groot publiek aan te spreken. De herkenbaarheid van de vreemdelingenproblematiek loopt als rode draad doorheen de film maar wordt ditmaal niet verteld vanuit het standpunt van autochtoon maar door allochtonen onder elkaar. We volgen op speelse wijze de dagdagelijkse beslommeringen van de vriendengroep die zich ‘Les Barons’ noemen. Op het eerste zicht lijkt het alsof ze de hele dag niks doen , achter de schermen zijn wel intensief bezig hun leven aan het opbouwen. Soms wordt er gesproken vanuit het scherm naar de kijker toe met de nodige uitleg van hoe allochtonen denken en doen. Bijvoorbeeld hoe het komt dat men toch met mooie auto’s rijdt maar de eigenaar iedere dag trouw zijn stempeltje gaat halen bij de VDAB. Alle scènes worden vlotjes, met de nodige zelfrelativering aan elkaar gemonteerd en het eindresultaat is een soms hilarische komedie met dezelfde kracht, als we dan toch even een vergelijk mogen maken, als “Bienvenue Chez Les Ch’tis”.

Nabil Ben Yadir is geslaagd in zijn opzet om ditmaal eens een positief beeld te schetsen van de allochtone gemeenschap in Molenbeek, meestal komen zij negatief in het nieuws en het is dat beeld dat blijft hangen. Niet dat dingen worden goedgepraat of van tafel worden geveegd maar met deze film maar laat hij de andere kant van de medaille zien, een blinkende kant waaruit blijkt dat iedereen een andere visie op het leven heeft en met zijn keuzes moet leren leven. Vooroordelen worden niet van tafel geveegd maar worden verklaard.

In een belangrijke bijrol herkennen we Jan Decleir en de muziek is zelfs van Arno. Een toffe komedie van eigen bodem waarbij men eens ongegeneerd kan lachen met zijn medemens. Moet kunnen!

Patrick Van Laer