REGIE:
Olivier Dahan

*********

*********

Verdeler:
Cineart

Action A Tout Prix!

Met een in de ban van de eugenetica zijnde universiteit waar een aantal lugubere moorden werden gepleegd kon de beloftevolle Mathieu Kassovitz naast zijn nationale of Europese successen als La Haine en Assissin proeven van internationale roem. Die goedsmakende vermaardheid wil hij graag verzilverd zien worden met de puur Amerikaanse en bij ons op 10 maart uitkomende horrorthriller Gothika waar hij de schoonheden Halle Berry en Penélope Cruz regisseert. Onze monsieur Lancôme verzaakte dus aan het vervolg van zijn niet erg originele maar wel knap duister atmosferische op Amerikaanse leest opgebouwde thriller en dat kan, wegens toch het grote box-office succes dat hij was en de 30 miljoen euro die er hier tegenaan werd gegooid, er op wijzen dat hijzelf bedenkingen had bij het vervolg. Ook één van de Franse charismatische leading actors Vincent Cassel paste voor dit vervolg (en gaf voorrang aan Blueberry, echter één van de slechtste bioscoopfilms in jaren). Geen goed teken?

Volgens de Franse en onze inlandse perskritieken inderdaad niet (om een voorbeeld te geven: "si ce cinéma là continue à déferler sur nos écrans, l'apocalypse est bien pour demain") maar als u verwacht hier een recensie te lezen die deze slechte kritieken volgt, dan hebt u het mis want u onderdanige recensent vond het kwalitatief ingrediëntgelijkend met zijn voorganger: knappe opgebouwde atmosfeer waarbij het niet rijk gevulde scenario gecompenseerd wordt met visueel aantrekkelijke beelden en bovennatuurlijke spanning en actie waarbij enkel het einde over the top is. Maar who cares? Velen dus, maar ik niet.

De gevolgde plotlijn van de film, die grotendeels werd opgenomen in Luxemburg, is identiek aan zijn voorganger wat wil zeggen dat we ook in deze film aanvankelijk twee verhaallijnen met twee verschillende rechercheurs zullen hebben die naarmate de film vordert, naar elkaar toegroeien.

In een pas nieuw gemetselde muur van een godverlaten abdij ergens in Lorraine wordt een lijk ontdekt. Nieuwe reputatiekluif om in te bijten voor onze nog steeds hondenbevreesde (maar wel een yorkshire aangeschafte) commissaris Pierre Niemans, opnieuw vertolkt met zijn typische rauwe stem door de 1.91m grote gestalte van Jean Reno. Een prettig goed weerzien met Reno want sinds hij de rol van Agent Smith in The Matrix weigerde om in Godzilla te spelen, kan enkel nog Ronin van datzelfde jaar en de eerste purperen rivierenfilm een voldoende krijgen. Met Jet Lag, Les Visiteurs 2, Wasabi, Tais-toi en dieptepunt Rollerball lijkt het of de fetisjacteur van Luc Besson het spijtig genoeg zal moeten stellen met Franse mindere producties.

Los daarvan volgen we inspecteur Reda, rol voor Benoît Magimel die op sobere wijze zijn voorganger vervangt, die na een uit de hand gelopen observatietaak (net zoals in de eerste, dan nog met Cassel, moest er een goeie knokpartij inzitten) met zijn team huiswaarts rijdt en een perfect op Jezus gelijkende dubbelganger (toch op het beeld dat wij op Jezus plakken) omver rijdt (men probeert er ook wat humor in te weven: "il aurait pu rester dans les clous"). Die Jezus kijkt naar niets of niemand om en zet zwaargehavend zijn struikeltocht verder naar de lokale kerk om daar bloedend en ijlend neer te strijken in een bewusteloze toestand. In het ziekenhuis, met pornoactrice Nikita (het alter ego van Anna Kaminskaia) als secretaresse (als u haar een knappe stoot vindt, en wees gerust dat zal u, kunt u haar aan het werk zien in o.a. veelzeggende titels als Thermonuclear Sex, Blowjob Adventures Of Dr. Fellatio 9 en Ass Angels 2) vindt er een moordpoging op hem plaats door een monnik, net op tijd verijdeld door Reda. Wanneer hij de achtervolging inzet - waarbij ik toch wel genietend en goedkeurend toekeek, ook al zijn de springtechnieken bijlange niet meer nieuw, zelfs niet meer in Frankrijk na Yamakasi - blijkt dat die monnik razendsnel is, superlenig en onkwetsbaar. Wat Reda ook probeert, onze onherkenbare monnik (men heeft goed gekeken naar The Lord Of The Rings maar ik moet toegeven, personages met lange donkere gewaden en bijpassende drie keer te grote kap waardoor je geen gezicht kunt bemerken, slaat ook hier geheimzinnig aan en geven een duistere sfeer mee, I just love such images) ontsnapt.

Doordat erbij Niemans nog andere gruwelijke moorden gebeuren, telkens op personen met apostelnamen die geschied- en godsdienstkundigvolgend ook hetzelfde beroep uitvoeren, raken de zaken snel in elkaar gevlochten en ons duo beslist om er tevens een godsdienstdeskundige (zeg maar theoloog) bij te halen die, u zou het nooit zelf kunnen raden, Marie heet (Reda: "Vous vous appelez Marie ? Ah, bah, je vous présente Jésus"). Zij wordt gestalte gegeven door de onbekende en op langspeelfilmgebied haar debuut makende Camille Natta. Uit crime scene en forensische onderzoeken blijkt dat de moorden op occulte (en niet op seriemoordenaars-) wijze met elkaar verbonden zijn door de godsdienstige namen, morbide symbolen en esoterische tekens die allen in verband zouden staan met de Apocalyps, de Dag des Oordeels, de dag die zou ingeluid worden wanneer het boek met de zeven zegels wordt opengemaakt.

Metafysische redenen zitten dus achter de occulte moorden en ons trio zal in hun zoektocht moeten optornen tegen een horde amfetamines slikkende donkere kapmonniken (en hun kruisbogen, leuke scène trouwens) en hun nazistisch opperwezen (Christopher Lee blijft naarstig aan het werk om het langste curriculum vitae te hebben en hier treedt hij zelfs aan als een haast feilloos ongedubd Franssprekende megalomaan, wat anders? But still love him en zijn grommende afsnauwende blik).

Probeer niet teveel te vitten op het haast afwezige of wel aanwezige maar banale scenario want writer Luc Besson (hij is tevens, hoe kan het ook anders, producer; trouwens één van de negen waarin hij dit jaar zijn geld stopt) doet helemaal geen moeite om in te zoomen op de karakters van Niemans en Reda maar heeft resoluut gekozen voor een aanhoudende up-tempo actie-horror-thriller (daar zorgen respectievelijk de beklijvende achtervolgingen en de shoot-outs, de macabere moorden en de occulte en bovennatuurlijke spanning voor). Daarnaast heeft muziekvideoregisseur Olivier Dahan (van o.a. The Cranberries (Salvation en Promises) en Zucchero alsook de videoclip Cours Vite met pornoactrices Lydia Chanel, Draghixa en Zabou) dankbaar gebruik gemaakt van zijn kunstschilderverleden (diploma in Marseille in 1991) en er een visueel aantrekkelijk kleurenschouwspel van gemaakt met bloederige actiescènes (net zoals op de poster is rood de meest aanwezige kleur op het witte doek) en uit respect voor Lee zelfs naar het einde toe B-Hammer-ingrediënten. Is het goed te noemen? Je hebt honderd minuten fun met op de achtergrond een opzwepende soundtrack die de Amerikaans ruikende actie bombastisch steunt, je hebt een atmosfeer die lijkt weggerukt te zijn uit een zwaar onderschatte Resurrection, je hebt een verhaal dat zo mank is, met zoveel gaten dat het komisch goed wordt, je hebt een fotografie die om te stelen is, visueel plakken je ogen aan het scherm, jawel hoor, ik durf toegeven dat naast cinefiele films plaats moet zijn voor luchtige arts d'oevre, films die je zwaar aangetaste geheugen brainwashen waardoor je er terug een stootje tegen aan kan. Naar verluidt wordt er gesproken over een derde purperen rivierenfilm, u zal mij daar alvast kunnen aantreffen.

Bruno Pletinck