REGIE:
François Ozon

*********

*********

Verdeler:
ABC / Cinemien

Tot de dood uzelf scheidt

Centraal in het verhaal staat Romain, een succesvolle arrogante homoseksuele fotograaf die volledig leeft voor zijn werk. Net als zijn carrière een hoogtepunt bereikt, een fotoshoot in Japan, blijkt dat hij een hersentumor heeft. De dokters geven minimale overlevingskansen bij een operatie en suggereren ter voorbereiding van deze ingreep chemotherapie. Maar Romain weigert resoluut op dit voorstel in te gaan en wil de gok niet wagen omdat de lijdensweg voor hem onoverkomelijk is. De artsen respecteren zijn beslissing en schrijven pijnstillers voor. Vanaf dan heeft Romain het gevoel dat hij alleen op de werelds staat. Door zijn fierheid wil hij met niemand over zijn problemen praten. Op het werk neemt hij verlof voor onbepaalde tijd, zijn vriendje zet hij zonder enige zinnige uitleg aan de deur, tijdens een familiebijeenkomst reageert hij zijn frustraties af op zijn zus.

Aan zijn grootmoeder echter vertelt hij zijn geheim. Deze oude vrouw neemt hij in vertrouwen omdat Romain vindt dat ze allebei even dicht bij de dood staan. Een innig afscheid doet hem beiden beseffen dat dit de laatste keer dat ze elkaar ontmoeten. Onderweg naar huis stopt hij aan een wegrestaurant. De serveerster slaat met hem een praatje, beiden vertrouwen elkaars geheimen toe. Jany, de serveerster doet hem een uitzonderlijk voorstel dat Romain aanvaart als laatste kans om respectabel te sterven.

Deze Le Temp Qui Reste kadert in een trilogie die François Ozon bijeenfilmt over het rouwproces. Eerst was er Sous Le Sable waarin een vrouw onverwacht afscheid moet nemen van haar man die een verdrinkingsdood sterft. Stapsgewijs volgt de regisseur het rouwproces van de vrouw, zo ook doet hij dit met Romain die zijn eigen dood probeert te aanvaarden. Eerst is er het ongeloof, de woede en ontkenning om tenslotte via een lange omzwerving van toevallige ontmoetingen en confronterende situaties tot de acceptatie over te gaan. Ozon doet dit op zeer intimistische en humanitaire wijze zonder ook maar een keer emotioneel over de schreef te gaan. Afscheid nemen doet Romain in stilte, alleen, toch onder zijn medemensen, ingetogen.

Alle clichés eigen aan dit genre zijn door Ozon overboord gegooid want telkens andere regisseurs dit onderwerp aanpakken sterft de homoseksuele protagonist aan AIDS. Ditmaal is het een uitgezaaide hersentumor die de doodsoorzaak is van een jongeman. Door de dood recht in de ogen te kijken denkt Romain dat het voor eens en altijd afgelopen is maar Jany biedt hem een uitweg, een andere brede kijk op het leven, een succesvol leven dat hij moet achterlaten. Zijn laatste herinneringen legt hij vast op de gevoelige plaat, Romain fotografeert eenvoudige en boeiende dingen. Een geheugensteuntje voor zijn laatste reis, souvenirs die hij ditmaal voor zichzelf bewaart, want voor zijn ziekte fotografeerde hij dingen voor anderen, geregisseerde zaken waar hij nu geen boodschap aan heeft.

François Ozon kreeg door zijn veelfilmerij de naam van "Frans wonderkind", terecht blijkt achteraf want zijn films zijn een voor een pareltjes die gesmaakt worden door een groot publiek. Hij werd bekend met zijn kortfilm Une Robe D'été waarin een jongeman door omstandigheden met een kleedje naar huis moet fietsen. Zijn eerste langspeler Sitcom was een voltreffer en de rest is geschiedenis. Onder zijn meest gekende films stippen we Les Amants Criminel, 8 femmes en Swimming Pool aan. Het hoofdpersonage Romain, vertolkt door Melvil Poupaud, wordt stevig ondersteund door vaste waarden in de Franse cinema zoals Jeanne Moreau en Valeria Bruni Tedeschi die ook te zien waren in andere films van Ozon. Als afsluiter voor zijn trilogie zal hij de dood van een kind in beeld brengen. Grijp maar al naar de zakdoeken zoals met deze Le Temps Qui Reste

Patrick Van Laer