REGIE:
Sofia Coppola

*********

*********

*********

USA - Japan / 2003 / 102 min.
*********

Verdeler:
Alternative Films

Dromerige komedie in hypnotiserend Tokio

Sofia Coppola weet te overtuigen met het semi-autobiografische Lost In Translation, een tedere komedie met schitterende vertolkingen van rising star Scarlett Johansson en Bill Murray, in de vorm van zijn leven.

Lost in Translation is de opvolger van The Virgin Suicides, waarin een aantal voormalige bewoners van een suburb, nu allemaal volwassen mannen, vol nostalgie terugblikten op hun tienerjaren, die volledig beheerst werden door hun dwepende adoratie voor de Lisbonzusjes. Wanneer Cecilia, het jongste meisje, op haar dertiende zelfmoord pleegt, geraken haar vier andere zusjes steeds meer geïsoleerd. Hun ouders, met name de streng religieuze moeder, willen hen krampachtig beschermen, waardoor een normaal tienerbestaan onmogelijk wordt. De zweverige sfeer van het originele verhaal van Jeffrey Eugenides werd vrij goed getransponeerd naar het scherm. De David Hamilton-achtige fotografie en de etherische muziek van Air hadden een bezwerend effect, waardoor de zusjes steeds meer op koortsig rondwarende nimfen gingen lijken.

Toch was The Virgin Suicides slechts een vingeroefening, zo lijkt nu, voor Lost in Translation. Coppola schreef zelf het scenario voor haar tweede film. Het verhaal is even ontwapenend als eenvoudig. Bill Murray speelt een Hollywoodberoemdheid die naar Tokio trekt om er een reclamefilmpje voor een whiskeymerk op te nemen (iets wat filmsterren overigens wel vaker in Azië doen, omdat hun agents liever hebben dat hun klanten in de V.S. enkel voor het echte acteerwerk gaan). Murray gaat niet alleen voor de makkelijke poen, hij is ook op de vlucht voor zijn haperende huwelijk.

In het luxueuze hotel in Tokio verbaast hij zich over de Japanse fitnesstoestellen, krijgt hij het bezoek van een callgirl met een bizar Engels accent en zuipt hij zich te pletter aan de bar. Daar ontmoet hij de prille twintiger Charlotte, een filosofe die haar man John, een hippe fotograaf gespeeld door Giovanni Ribisi, vergezelt bij zijn opdrachten in Tokio. John is zo in de ban van zijn werk dat hij geen oog heeft voor Charlottes existentiële crisis. Charlotte begint zich af te vragen waar haar leven naartoe moet en of ze haar man wel kent. In Bob, kampend met een ernstige midlife crisis, vindt ze een soulmate.

De toenadering tussen de twee vindt heel geleidelijk plaats en na een paar voorzichtige glimlachen hebben ze dan toch een eerste gesprek. Charlotte blijkt een erg rijpe twintiger met een cynisch gevoel voor humor, Bob een droevige clown die zowel gevoel heeft voor verbale komedie als voor slapsticknummertjes. Tijdens één van de mooiste momenten van de film trekken de twee door het betoverende Tokio, een energieke stad vol flitsende videogamehalls en karaoketenten. Daar geeft Murray een erg aangrijpende vertolking ten beste van More Than This van Roxy Music.

De romance tussen Bob en Charlotte blijft onuitgesproken maar is toch duidelijk voelbaar. Coppola vindt de juiste toon met haar prent die balanceert tussen melancholie en komedie. Sommige critici stoorden zich wat aan de spot met de Japanse gewoonten en gebruiken. Toch is de teneur van Lost in Translation niet echt spottend maar spreekt er veeleer vervreemding en verwondering uit bob en Charlottes' blikken. Dit Brief Encounter voor de éénentwintigste eeuw wordt opgeluisterd door een knappe, sfeervolle soundtrack met muziek van onder andere Elvis Costello, Jesus & Mary Chain en My Bloody Valentine.

Kathy Mathys