*********

*********

Verdeler-video:
A-Film Distribution

Muziek heelt niet alle wonden in deze aangrijpende kroniek!

We kennen ze allemaal wel, de zogeheten human interest drama's, vaak voorgesteld onder de vorm van lange films, waar de meest uiteenlopende karakters één voor één hun opwachting maken. Begin jaren negentig vormde Short Cuts een orgelpunt, op het einde van datzelfde decennium komt regisseur Paul Thomas Anderson met een ander, bijtend, maar tegelijkertijd erg aangrijpend portret voor de dag: Magnolia. Dit kleine meesterwerkje dient met respect benaderd te worden en is tevens verplicht aan meerdere kijkbeurten onderworpen te worden.

In Magnolia houdt alles onrechtstreeks verband met de televisieshow What Do Kids Know?. Jimmy Gator (Philip Baker Hall) is de presentator. Het is een oudere, maar ogenschijnlijk nog steeds sterke man, niettemin lijdend aan een trage kanker, waardoor hij zijn vrouw (Melinda Dillon) en dochter Claudia (Melora Walters) zal moeten verlaten. Claudia is een labiele verschijning, in een zwaar stadium verslaafd aan drugs, die claimt dat haar vader haar vroeger verkracht heeft. Claudia's leven is er één van losse flirten en veel snuifwerk tot ze de agent Jim Kurring (John C. Reilly) tegen het lijf loopt, een goedhartige officier met wie ze in lange tijd nog een date heeft. Verder is er nog Earl Partridge (Jason Robards), presentator van de eerder genoemde televisieshow. Hij lijdt aan een snellere, sterkere kanker (zowel hersen- als longkanker) en heeft nog maar een korte tijd meer te leven. Hij wordt bijgestaan door een permanente verpleger Phil (Philip Seymour Hoffman) en bij momenten door zijn veel jongere vrouw Linda (Julianne Moore). Earls halfverbannen zoon Frank T.J. Mackey (Tom Cruise) wordt echter, op aanvraag van Earl, gecontacteerd door Phil inzake de mogelijke snelle dood van diens vader. Frank groeide immers haast zonder vader op en leidt momenteel een seminarie voor alleenstaande mannen, uitleg gevend over verleidingstechnieken en de verering van het eigen lichaam. Als laatste personages zijn er ook nog Donnie Smith (William H. Macy), quizkind van het jaar ergens in de jaren zestig en nu op zoek naar het geluk in zijn leven, terwijl Stanley Spector (Jeremy Blackman) een huidige kandidaat van de show is, die het beu is uitgebuit te worden door zijn omgeving.

Magnolia is in de eerste plaats een indrukwekkende kroniek, vooral krachtig uitgewerkt door de nergens overhaaste en vooral ook erg menselijke, realistische regie van grootmeester Paul Thomas Anderson. Anderson werkte in zijn beginjaren onder andere aan The Dirk Diggler Story vooraleer in 1996 uit te pakken met Hard Eight. Een jaar nadien volgde Boogie Nights, een eigen kijk op de pornowereld. Twee jaar later stond hij er met deze Magnolia, een beroep doend op een groot deel van de cast van zijn vorige prent, en in 2002 bevond hij zich in Cannes voor de voorstelling van Punch-Drunk Love.

Magnolia opent met een eigenzinnig verhaaltje en weet er opslag de toon voor de rest van de film mee te zetten. Anderson neemt de kijker vanaf het begin mee in een dysfunctionele wereld, waar alles grauw realistisch is. Op een langzame wijze wordt er tijd genomen om de verschillende, stuk voor stuk interessante, sterk uitgediepte karakters voor te stellen, zodat de kijker zich gaandeweg een beeld van de aan de hand zijnde situaties kan vormen. Magnolia is ook een erg donkere, depressieve film. Hij begint dramatisch en semi-melancholisch, maar hij eindigt zo nodig nog ruwer. De prent bouwt zichzelf niet op, maar breekt zijn gemoed meer en meer af, sterk baserend op de gebeurtenissen en lotgevallen van de verscheidene personages. Erg belangrijk in de film is ongetwijfeld de muziek. Meer dan de helft van de film heerst er een zacht deuntje op de achtergrond of worden scènes bijgestaan door de knappe gitaarstukjes van blonde zangeres Aimée Mann. Het muzikale effect wordt echter nog meer kracht bijgezet wanneer alle personages haast gezamenlijk, maar vanop verschillende locaties, eenzelfde nummer zingen. Deze gebeurtenis, over halfweg de film plaats vindend, toont nog maar eens aan hoe de uiteenlopende personages toch hetzelfde lot beschoren zijn. Ze zitten allemaal in hetzelfde schuitje, haast niemand komt bevredigd uit hun desbetreffende situatie. Ook de bizarre, maar eigenlijk mogelijke ommezwaai aan het einde van de prent wil deze theorie nogmaals benadrukken.

De cast in Magnolia is van erg hoog niveau. Alle acteurs kwijten zich op haast sublieme wijze van hun taak. Alle acteurs krijgen ongeveer evenveel tijd uitgemeten, het ene karakter is mogelijk al wat interessanter dan het andere. Zo zien we onder andere een herkenbare Philip Baker Hall als de aan kanker lijdende presentator, die voor zijn dood al zijn zonden wil oplossen om gezuiverd naar het hiernamaals te trekken. Jason Robards verolkt hier nog één van zijn laatste bijster sterke rollen, hoewel hij een beetje gevangen zit in de vanzelfsprekend weinige bewegings- en acteerruimte van zijn karakter. Hij wordt echter sterk geflankeerd door manusje-van-alles Philip Seymour Hoffman en een verrassend pakkende Julianne Moore. Opvallend minder op dreef (waarschijnlijk komend door het ook niet zo enorm intrigerende personage) is William H. Macy. Hoewel hij zijn uiterste best doet, valt zijn prestatie in het niets tegen sommige anderen in de film. Verder zien we ook nog een interessante, progressief ogende vertolking van Jeremy Blackman. De drie sterkste prestaties zijn echter afkomstig van Tom Cruise (Oscargenomineerd voor zijn rol!) als penisvereerder, John C. Reilly als verliefde cop en vooral Melora Walters als labiele persoonlijkheid. Walters speelt hier ongetwijfeld de rol van haar leven.

Magnolia is een ongemeen knap werkstuk, dat niet alleen boeiend en bij sommigen misschien confronterend realistisch is maar ook kan rekenen op een langzame, maar gepaste regie van Paul Thomas Anderson en subtiele, maar tegelijkertijd sublieme prestaties van de hoofdcast. Sterk!