REGIE:
Christophe Honoré

*********

*********

*********

Frankrijk / 2003 / 110 min.
*********

Verdeler:
CNC

Schokkend, gedurfd èn moedig

In Ma Mère wordt een adolescente zoon door zijn moeder ingewijd in de wereld van ontucht. Het resultaat is schokkend, gedurfd en moedig.

Sadomasochisme, een triootje, incestueuze flirten, masturbatienummertjes, passeren de revue in Ma Mère van de Franse auteur, theater- en filmmaker Christophe Honoré (°1970), bekend van Dix-sept fois Cécile Cassard met Béatrice Dalle in de hoofdrol.

De film is gebaseerd op de erotische roman Les Larmes d'Eros (1961) van de Franse schrijver George Bataille (1897-1962). De cineast verplaatste niet enkel het verhaal naar de Canarische Eilanden, een omgeving van industrieel toerisme, seks, alcohol en zon, bovendien werd het vrouwelijk nevenpersonage Loulou vervangen door een man voor wiens karakter hij inspiratie vond bij Bret Easton Ellis en Dennis Cooper.

De 17-jarige Pierre (Louis Garrel uit The dreamers) is opgelucht wanneer zijn vader op zakenreis vertrekt. Zo heb ik je helemaal voor mij alleen, zegt hij tegen zijn moeder Hélène (Isabelle Huppert) voor wie hij een blinde liefde koestert. Na het verongelukken van haar man, wordt Hélène overmeesterd door angstgevoelens. Ze weigert door haar zoon geliefd te worden voor wat ze niet is en beslist haar echte persoonlijkheid te onthullen. Omdat Pierre geen blijf weet met zijn ontluikende seksualiteit, doet ze een beroep op haar vriendin Réa (Joana Preiss). Maar Pierre is echter niet onderdanig aan haar lusten en biedt weerstand. Hélène beslist hem binnen te leiden in haar gevaarlijke wereld van immoraliteit en perversiteit. Samen gaan ze tot het uiterste.

Opvallend in Ma Mère is de chaotische vertelstructuur en de expliciete seksscènes die filmmaker Honoré zonder schroom in beeld brengt. Zijn hoofdpersonages zijn gekwelde wezens. Maar dat kan hem weinig schelen. Wat telt is de vrijheid van hun (blote) lichamen, beschreven in termen van schoonheid, lelijkheid, verlangen, vasthoudendheid in het leven, en als ze met de dood vechten, kiezen ze het uur van de strijd. Eenmaal ten einde raad wordt het genot onmiddellijk gevolgd door de dood. En daar gaat Honoré ver in. Zo zal de scène in het lijkenhuisje waar Pierre bij zijn opgebaarde moeder een masturbatienummertje ten beste geeft op het liedje Happy Together van The Turtles de kijker met verbijstering slaan. En dat zal volstaan om deze zedenschets te verguizen of te koesteren.

De vertolkingen zijn prima. Isabelle Huppert (La Pianiste) brengt op een ingetogen, zelfzekere manier de hoogdravende dialogen van Bataille over. Krachtig weerwerk krijgt ze van een overtuigende Louis Garrel als de hormonaal gestoorde adolescent. Emma de Caunes (Un frère, Mille bornes), als Hansi die beweert dat verdorvenheid niet bestaat, vervolledigt de casting. Een prettig weerzien was er van de Zwitserse Dominique Rémond uit Sandrine Veyssets wondermooie debuutfilm 'Y aura-t-il de la neige à Noël?.

De Cannesdirektie weigerde de film - ondanks eerder gedane beloftes - op te nemen in de selectie. En dat wil wat zeggen! Na Baise-moi, La Pianiste, Irréversible en de films van Catherine Breillat, is het nu de beurt aan Ma mère om felle discussies uit te lokken.

Linda Crivits