REGIE:
Pyotr Khazizov

*********

*********

Verdeler:
TBC

Onzichtbare manga

Welke Rus haalt het in zijn hoofd om zijn debuutfilm dezelfde naam te geven als de traditionele Japanse stripverhalen? Het antwoord: Pyotr Khazizov, en da's geen grap. Khazizov regisseert, schreef het script en neemt ook nog de rol van Alik op zich. De geoefende filmkijker weet nu al waarheen want iemand die al deze taken op zich neemt heeft ofwel weinig vrienden, ofwel geen goed materiaal, ofwel geen geld en in het ergste geval last van alledrie. Profetische woorden, al had het nog erger gekund. Nu is Khazizov natuurlijk geen kleine vis. Hij stichtte en leidt tenslotte Cinemateka, een van Ruslands meest gerenommeerde huizen van vertrouwen als het op postproductie of speciale effecten aankomt. Goed voor hem, want toen liep het mis.

Alik krijgt een e-mail waarin twee jonge kereltjes in ware 8-bits Nintendo-stijl over het scherm paraderen. Blijkt dat de twee kereltjes echt bestaan en de kleine boefjes precies uitvoeren wat we zonet in het computerspelletje hebben gezien. Leuke gimmick en vlotte overgang, maar verder van bijzonder weinig nut. Kiwi en zijn makker maken Moskou onveilig. Niet dat ze grote overvallen plannen, maar een wagentje hier, een radio of gsm daar en nog wat kleine criminaliteit ginder kan er altijd wel in. Al heeft Kiwi besloten zijn horizonten te verleggen. Op een gigantisch reclamebord merkt hij de beeldschone en halfnaakte Alisa op. Het is voor hem een uitgemaakte zaak: hij zal ze eens goed pakken, onze crimineel heeft een levensdoel.

Ondertussen rijdt Alik met zijn wagen door Moskou en stapt een compleet betoeterde Alisa in zijn wagen, just like that, heel erg toevallig allemaal. Verrast maar bezorgd brengt Alik haar naar zijn huis, kleedt haar uit en legt haar te slapen. Moeilijk om volgen is het allemaal niet en woorden als diepgaand blijken niet te bestaan. Khazizov moet dan maar met iets anders op de proppen komen om de aandacht van de oppervlakkigheid af te leiden, wil hij niet dat een woeste menige het scherm met messen en fakkels te lijf gaat. Kiwi kan onzichtbaar worden (wauw), Alik en Alisa bezoeken de hipste nachtclubs (funky), en af en toe krijgen we een paar shots van een ontblote Alisa (jochei). Mooie poging, maar komt dit in aanmerking voor de benaming 'film'? Toch maar niet. Het is opgenomen, oké, maar daar houdt de vergelijking ook op. Iedereen vindt het verloop van het verhaal blijkbaar normaal en misschien zijn we een ietsje kritischer dan de meeste mensen, maar waar slaat dit in 's hemelsnaam op? Goed, er zitten een paar leuke effectjes in, van een specialist op dat vlak verwachten we niks minder. Maar dat wil toch niet zeggen dat er geen aandacht moet besteed worden aan het script? De muziek is heel leuk, maar de psychologie lijkt werkelijk nergens op.

Veel leuke ideeën die iets hadden kunnen worden, krijgen willens nillens het hele gewicht van de prent op zich. Deze productie is dan al geen zwaargewicht, maar nog stort het hele vehikel in elkaar. Een schamele 70 minuten moeten we toekijken hoe de levens van de drie hoofdpersonages uiteindelijk in elkaar klikken. Wat er ondertussen gebeurt, is louter visueel van belang, en dan nog. De ontknoping wordt even vakkundig als kort de nek omgewrongen, het einde is duidelijk uit dezelfde lap stof gesneden. Khazizov dekt zichzelf gedeeltelijk in door een paar affaires te suggereren en te beweren dat er verschillende manieren zijn waarop je deze film kunt interpreteren. Goed gevonden, bravo, ware het niet dat dit op ongeveer elke film van toepassing is en dat diegene die zoiets zegt meestal zelf niet weet waarover hij het heeft. Mager beestje, deze Manga. Rusland heeft al prachtige boeken voortgebracht, maar op filmgebied? Ik weet het toch zo niet hoor…

Tom Devreese