REGIE:
Miranda July

*********

*********

Verdeler:
ABC / Cinemien

Prettig gestoorde communicatie

De openingsbeelden van Me and You and Everyone We know zijn behoorlijk verontrustend. Richard Swersey, die van plan is te scheiden van zijn vrouw, steekt zijn hand in brand voor de ogen van zijn twee zoontjes, de zevenjarige Robby en de veertienjarige Peter. Toch is deze vertederende debuutfilm van performance artieste Miranda July geen deprimerend geval. Dankzij het subtiele acteerwerk en July's eigenzinnige scenario werd Me and You and Everyone We know een opmerkelijke indie-film met komische toetsen.

Miranda July regisseerde haar debuut, ze schreef zelf het scenario en speelt ook de hoofdrol. Christine Jesperson (July) is een kunstenares die video's maakt en overdag haar brood verdient als taxichauffeur voor 'Eldercab', een taxidienst voor bejaarden. Wanneer Christine met één van haar klanten naar de schoenwinkel trekt, ontmoet ze daar Peter en Robby's vader, Richard (John Hawkes uit The Perfect Storm). Die kan haar ervan overtuigen om een paar schoenen te kopen en geleidelijk aan geraakt Christine gefascineerd door de schoenenverkoper. Die is ook wel aangetrokken tot Christine maar paniekeert wanneer ze toenadering zoekt.

De communicatie tussen de volwassen personages verloopt niet zonder slag of stoot. Dan zijn de kinderen en adolescenten in de film een stuk assertiever. Wanneer Robby en Peter in de miezerige flat van hun vader logeren, worden ze als snel benaderd door de buurtkinderen. Peter heeft zijn eerste seksuele moment met twee zeventienjarige meisjes die wat ervaring willen opdoen. Robby van zijn kant chat op het internet met een onbekende met ongewone seksuele voorkeuren. Deze scènes waarin een onschuldige zevenjarige niet eens beseft welke schunnigheden hij eigenlijk neerschrijft, zijn totaal niet aanstootgevend. Integendeel, ze behoren tot de grappigste momenten van de film.

Me and You and Everyone We Know is een film die ongetwijfeld gemengde reacties zal uitlokken. Sommigen zullen hem te pretentieus of vrijblijvend vinden. Anderen zullen dan weer vallen voor het grillige scenario, de disfunctionele personages en de weinig flitsende setting. Dit is geenszins een conventionele komedie. Eigenlijk doet de film wel wat denken aan het werk van Tod Solondz (Happiness, Welcome to the Dollhouse, Storytelling), al is July's debuut dan wel een stuk minder cynisch. Toch zijn er ook hier, net als bij Solondz, veel ongemakkelijke momenten, misverstanden, pijnlijke situaties.

Op het Sundance Festival kreeg deze film de Special Jury Prize en in Cannes de Camera d'Or voor beste debuutfilm. July, die eerder al samen met Wayne Wang het scenario schreef voor de film The Center of the World overtuigt als schrijfster, regisseuse én als actrice. Haar debuut is poëtisch, romantisch, droevig en komisch. De soundtrack is knap en de slotbeelden, begeleid door de mooie muziek van Virginia Astley, blijven nazinderen.

Kathy Mathys