*
****************
MILWAUKEE, MINNESOTA


2003, USA

Regisseur: Allan Mindel

Cast: Troy Garity, Alison Folland, Bruce Dern, Randy Quaid, ...

Duur: 95 min.

Release: TBC

Verdeler: TBC

Makkelijk slachtoffer

Allan Mindel is zeker geen naam die bij velen een belletje zal doen rinkelen. In de jaren negentig trad hij op als co-producer van toppers als My Own Private Idaho en Bed Of Roses, nu draaft hij aan met zijn regiedebuut: Milwaukee, Minnesota. Mindel bezit duidelijk een sterk regietalent, want met zijn debuutfilm heeft hij een integere thriller beet, die door zijn setting en tempo doet denken aan Affliction.

Albert Burroughs (Troy Garity) is een mentaal gehandicapte jongeman. Ondanks zijn toestand (die alsnog beter is dan anderen met zijn ziekte), is hij perfect gelukkig met zijn moeder Edna (Debra Monk), die ten allen tijde voor hem zorgt. Albert bezit ook de gave een begenadigd visser te zijn. Hij hoort – zo zegt ie zelf – de vissen praten onder het ijs, waardoor hij een perfecte locatie uitzoekt om te vissen. Door zijn gave wist Albert in het verleden al zeventien kampioenschappen te winnen, waardoor hij eigenlijk ook zeer rijk is. Wanneer plotseling zijn moeder overreden wordt, valt hij alleen. De hulp van Sean McNally (Bruce Dern), de eigenaar van de kopiewinkel waar Albert af en toe werkt, slaat hij telkens af. Dan wordt Albert geconfronteerd met enkele moeilijke momenten. Zo is er een zekere Jerry (Randy Quaid), die beweert Alberts vader te zijn, en Tuey (Alison Folland), die zich uitgeeft als journaliste, maar samen met haar broer vooral op jacht is naar Alberts geld. Iedereen probeert Albert te bedriegen, maar dan blijkt Albert nog niet zo stom als iedereen dacht.

Het script is naar de hand van Richard Murphy, die in 1997 als regisseur debuteerde met Betty, waarvoor hij eveneens het scenario schreef. Murphy’s verhaal is realistisch, hard en houdt geen blad voor de mond. Zonder te spotten met de handicap van het hoofdpersonage, stelt hij het delicate thema beduidend op de proef. Onvermijdelijk belandt de film op het einde in een minuscuul net van clichés, waaruit hij zich op verbluffende wijze weet te redden. Het verhaal kent voldoende plotwendingen om de film een zekere dynamiek mee te geven, ondanks zijn trage tempo.

Dit trage tempo is toe te schrijven aan de langzame regie van Allan Mindel, die opteerde om zijn film een hogere gevoelswaarde mee te geven. Milwaukee, Minnesota kent verschillende scènes in de sneeuw, allen grijpen ze de kijker bij de keel en weten ze zonder woorden duidelijk te maken wat er in het verhaal gebeurt. De film is zowel een drama als een thriller. De focus op het hoofdpersonage toont zowel de vrolijke als minder plezierige momenten. Deze indrukwekkend uitgediepte karakterstudie vindt plaats tegen een thrillerachtergrond, alwaar de snode plannen van de verschillende nieuwe mensen die Albert leert kennen centraal staan. De film kent weinig tot geen actie en moet het dan ook hebben van zijn perfecte sfeer. Een sfeer, die bovendien versterkt wordt door de uitmuntende fotografie van Bernd Heinl (Mein Brüder Der Vampir) en de bijpassende, gevoelige soundtrack van Michael Convertino.

Opvallend sterk in Milwaukee, Minnesota zijn de acteerprestaties. Troy Garity kon eerder zijn acteerkunsten etaleren in onder andere Bandits en A Soldier’s Girl, maar deze vertolkingen gaan op in het niets bij zijn prestatie in deze intrieste productie. Op gevoelige, overtuigende wijze blinkt hij uit en groeit hij als het ware boven zichzelf uit als de lichtgehandicapte Albert. Zijn prestatie is dermate overtuigend dat de film erg geloofwaardig overkomt. Ook de onbekende Alison Folland (mogelijk kent iemand haar nog van een klein rolletje in To Die For) mag er best zijn, alsook eminence grise Bruce Dern, die een belangrijker aandeel in de film vervult dan je oorspronkelijk zou verwachten. Een heerlijke, catchy vertolking komt er ook van een netjes gekamde, haast afgelikte Randy Quaid.

Milwaukee, Minnesota is een absolute uitblinker en verplicht kijkvoer voor liefhebbers van de betere Amerikaanse film. Een aandoenlijk verhaal, eens spannend dan weer aangrijpend, ijzersterke acteerprestaties en een trage, maar uitermate boeiende regie. Sterke prent!

Peter Janssens