REGIE:
Dorothée Van Den Berghe

*********

*********

Verdeler:
TBC

Koningin van een onbestaande wereld

Na ‘Meisje’ uit 2002 pakt de Vlaamse regisseuse en scenarioschrijfster Dorothée Van Den Berghe opnieuw uit met een heerlijk eigenwijze film. In ‘My Queen Karo’ doet ze een beroep op getrouwen zoals Matthias Schoenaerts en Nico Sturm, maar ook op de beste actrice uit de Waalse hedendaagse cinema (Déborah François) en een sterk Nederlands getinte cast. Dat laatste is helemaal niet zo onlogisch voor de Gentse, want de feiten uit haar film spelen zich vooral in Amsterdam af. Opnieuw vertelt Van Den Berghe het verhaal van een meisje, Karo in dit geval, dat met veel verwachtingen tegenover het leven staat, maar moet vaststellen dat de boze wereld haar niet altijd even gunstig is gezind. Het bestaan wordt nu eenmaal gekenmerkt door moeilijke beslissingen, en voor kleine meisjes is en blijft dat hard.

Raven en Dalia (Matthias Schoenaerts en Déborah François) trekken met hun dochtertje Karo (Anna Franziska Jäger) naar Amsterdam. In België is het vrijwel onmogelijk geworden om tijdens de jaren 70 als kraker te leven, maar Amsterdam is veel toleranter en daar moet dat wel mogelijk zijn. Een veelvoud aan huizen staat er al jaren leeg terwijl een hele gemeenschap schreeuwt dat bezit rechtvaardiger dient te worden verdeeld. Verlaten panden opnieuw in gebruik nemen kadert dan ook perfect in dat gedachtegoed. Zoals zo vaak blijkt de praktijk echter een pak minder eenvoudig dan de theorie. Vrije liefde en leven zonder regels klinken op papier wel mooi, maar in de praktijk betalen ze de rekeningen niet. Meer nog, wanneer blijkt dat Raven zich alleen afzet tegen de regels wanneer hem dat goed uitkomt, zet dat alle relaties binnen het jonge gezin en de hele betekenis van de gemeenschap onder druk. Probeer in die context maar eens op een evenwichtige manier op te groeien…

Het onderwerp mag dan misschien niet meteen tot de verbeelding spreken, Van Den Berghe weet haar verhaal wel erg knap in beeld te brengen. Matthias Schoenaerts en Déborah François bevestigen hun status als Vlaams en Waals toptalent en hun psychologische oorlogsvoering wordt subtiel doorbroken dankzij opmerkelijke bijrollen van Nico Sturm en Rifka Lodeizen. Toch is het vooral de jonge Anna Franziska Jäger (het dochtertje van de bekende choreografe Anne Teresa De Keersmaeker) die de show steelt. Haar complexloze vertolking van de gevoelige Karo laat de kijker niet onberoerd. Of ze nu stuurs is wanneer haar vader een andere vrouw kust of net heel teder uit de hoek komt wanneer ze haar egel Iglo verzorgt, op elk ogenblik raakt ze het publiek met haar onschuld. Die onbevangenheid staat in schril contrast tot de plannen die door de volwassenen rondom haar worden bekokstoofd. De keuze die ze elke dag moet maken tussen haar opstandige maar weinig verantwoordelijke vader en liefhebbende maar al te onderdanige moeder zorgt ervoor dat ze ongewild de speelbal wordt van het getouwtrek tussen twee verloren zielen.

Leven volgens je idealen blijkt erg zwaar, zeker als die haaks staan op de wetten die de maatschappij als norm heeft aanvaard. Zowel rebelse ouders als kleine meisjes moeten echter leren dat dromen maar zelden werkelijkheid worden. Je kunt dan wel proberen om je eigen kleine leefwereld aan te passen, maar alles evolueert, of je zou al een momentopname moeten nemen en die in de koelkast steken, maar dat is geen oplossing. Dorothée Van Den Berghe levert opnieuw een prima film af, die misschien een tikkeltje te romantisch is, maar om nostalgische reden en omwille van de trefzekere vertolkingen zeker de moeite loont.

Tom Devreese