REGIE:
Gregg Araki

*********

*********

Brady Corbet

Elisabeth Shue

*********

USA / 2004 / 99 min.
*********

Verdeler:
Cineart

The very doomed generation is going nowhere

Gregg Araki's nieuwste zal wel meer bezoekers verrassen. Ook al worden er voor een keertje geen Aziatische hoofden afgeknald en mag bloed het lichaam op normale wijze verlaten, een plezierfilm werd het zeker niet. Araki's boodschap verschilt niet gek veel van wat hij zijn publiek eerder al wou meedelen, maar opvallend is wel dat zijn beelden veel aan volwassenheid hebben gewonnen.

De lens staat afgesteld op enkele tieners in het godvergeten gat Hutchinson, Kansas USA. Brian Lackey is er stellig van overtuigd dat hij ooit door buitenaardse wezens is ontvoerd, Neil McCormick is gefascineerd door de busladingen Marlboromannen waarmee moederlief flikflooit op zijn schommel en voor hem is het al gauw een uitgemaakte zaak dat hij als mannelijke prostitué door het leven zal stappen. Welkom in de wereld van snoepjesverkopers, baseballcoaches en de tere Amerikaanse vlek die homofobie heet. Welkom in een wereld van fantasten die leven in een gruwelijke realiteit. Welkom in de gutsende wonde die Mysterious skin heet, zout wordt geleverd door de regisseur.

Laten we maar meteen met de deur in huis vallen: pedofilie, verkrachting, aids, drugs, ufo's en een loodzware molensteen die determinisme heet, dat is wat je mag verwachten en dat is niet niks. Araki neemt de camera ter hand en roert er lustig mee door de onderbuik van de Amerikaanse Droom. Veel traditioneler kon hij het amper filmen; vertellend, zonder veel franjes, maar de potjes die worden geopend houdt men in de Bible Belt liever toegedekt en als er nog taboes waren in onze normenloze wereld, dan komen deze onderwerpen toch wel aardig in de buurt.

Het contrast tussen Brian en Neil is evident, maar in se verschillen beide jongens weinig van elkaar. Verwaarlozing houdt geen rekening met achtergrond of afkomst en zoals te voorspellen gaat het met beiden van kwaad naar erger. Brians fascinatie voor buitenaardse wezens neemt ongezonde proporties aan, waardoor hij in contact komt met de eveneens 'ontvoerde' Avalyn. Neils vrienden Wendy en Eric moeten dan weer uitkijken dat ze niet worden meegesleurd in het zwarte gat dat op de plaats van Neils hart zit.

Dat Araki's beelden zo aangrijpend zijn heeft hij niet enkel te danken aan de roman van Scott Heim, waar het verhaal is op gebaseerd, maar meer en vooral aan de grootse prestatie van hoofdrolspelers Brady Corbet (Brian) en Joseph Gordon-Levitt (Neil). Die laatste kennen we uit Halloween H2O of dan toch zeker als Tommy van 3rd rock from the sun, Corbet zagen we eerder al in die andere tienerfilm Thirteen Veel rozengeur is er hier echter niet bij, het gaat dan ook niet om een voorbijgaande gril, maar om een pijnlijk trauma. De eerste twintig levensjaren zouden de leukste moeten zijn maar hoeveel tieners worden niet verscheurd door gruwelijke onzekerheid en onderdrukte emoties? Het spreekt voor Araki dat hij ervoor kiest om de gebeurtenissen te tonen en de toeschouwer genoeg ruimte laat om zich bedenkingen te maken. Een film om niet licht te vergeten, zeker in België.

Tom Devreese